| |
 |
Weekendbeest
Dieren/Honden | In en om het huis van Door
|
09 Februari 2010 | 07:48:44
|
Onze buurtjes hebben een hond. Bijna al onze straatgenoten hebben trouwens een hond, nu ik erover nadenk. Nu moet u weten dat ik eigenlijk niet zo van de honden ben. Best vreemd als je bedenkt dat ik in mijn leven 4 honden heb gehad. Drie tegelijkertijd en eentje toen ik nog een kind was.
Regelmatig roep ik tegen lief op zondagmiddag: ‘Als ik een hond had, ging ik er nu een eind mee in het bos lopen!’. Om vervolgens verder te lezen in mijn boek. Want ja, je kunt dat wel mooi roepen, maar het slaat natuurlijk nergens op als je toch geen hond hebt.
Nu roep ik wel vaker dingen die nergens op slaan, dus wat dat betreft kijkt mijn lief niet eens vreemd op.
Om op het dier van de buren terug te komen, het is volgens mij de meest welopgevoede hond die er bestaat. Ze luistert geweldig, stinkt niet, zeurt niet, blaft alleen als het nodig is en verder gewoon geen gedoe. Volgens mij komt ze ook nooit bij een dierenarts. De ideale hond. Zwart met wit, dus ook nog best leuk in het interieur. Daar moet je ook een beetje op letten vind ik, dat zo’n beest geen afbreuk doet aan je zorgvuldig gestylde huis. Kijk, die stomme goudvis van ons, dat is dus zeg maar een miskoop. Ik had liever een grijze of een zwarte vis gehad. Of als ik héél eerlijk ben: helemaal geen vis. Maar ja… dan krijg je weer het verhaal van het gegeven paard en de bek en zo.
Het hondje van de buren dus. Daar mocht ik zondag mee wandelen wanneer en zolang ik maar wilde. Voor het eerst. Het beest vond het zichtbaar leuk. Ze kwispelde tot ze er bijkans een lamme staart van kreeg. Ik kletste wat tegen haar en we hadden het heel gezellig. Wel een uur lang sjouwden we door zompige weilanden, langs drassige paadjes en het laatste stuk over het trottoir, zodat haar pootjes weer een beetje schoon werden.
Als beloning gaf ik haar wat brokjes en zei: ‘Tot straks!’ bij het naar huis gaan. Een paar uurtjes later lijnde ik haar weer aan en liepen we nog een rondje door de wijk. Het was inmiddels donker en thuisgekomen knipte ik een lampje voor haar aan, sloot de gordijnen en wenste haar een fijne avond. Baasje zou vast gauw thuis komen.
Even later stond het baasje aan mijn deur en bedankte me. ‘Je bent aangenomen’, zei hij. Voortaan mag ik aanbellen wanneer ik maar wil om met mijn buurhond te wandelen. ‘Ons komt het altijd uit!’ grapte buurman.
‘Als het droog is en boven de 5 graden, ben ik er zondag weer!’ beloofde ik.
|
|
|
|
|
Hoera voor zus!
Jarig | Familie
|
08 Februari 2010 | 08:00:28
|
Vandaag is het feest. Slingers, ballonnen, taart en… een Sarah in de tuin!
Mijn zus M is vandaag jarig en ze is vijftig geworden, mensen. Vijftig!
Ik vind het wat. Een zus van vijftig.
Eerlijk is eerlijk, je ziet het niet. Mijn zus is nog altijd even blond, slank en goed gekleed.
Mijn zus, van wie ik de eerste zeven verjaardagen heb gemist. Domweg omdat ik het levenslicht nog niet had aanschouwd.
M en ik trokken vroeger eigenlijk nooit veel met elkaar op. Ik kan mij er in ieder geval niets van herinneren. Ik was het kleine zusje en dat was dat. Mijn zussen M en J schelen zo’n anderhalf jaar en zaten dus altijd zo’n beetje in dezelfde fase. Ik hoorde daar niet bij.
Dat hoeft u niet zielig te vinden, het was gewoon zo. Ik kan mij ook niet herinneren dat ik mij daar ooit om heb bekommerd. Ik had gewoon mijn eigen leventje met mijn eigen vriendinnen.
Toen mijn zus M aan de vriendjes ging, en gelooft u mij, dat was al op jonge leeftijd, moest ik als kleine zus mijn mondje houden. Soms kreeg ik in ruil daarvoor een snoepje. Ik herinner mij, dat ik als meisje van een jaar of acht, boven op de overloop ging liggen, op mijn buik. Zo kon ik precies tussen de bovenste treden van de open trap van onze doorzonwoning naar beneden kijken wat mijn zussen uitspookten met hun vriendjes, als onze ouders een avondje weg waren en zij zogenaamd op hun zusje pasten.
Mijn grote zus had al een zaterdagbaantje, terwijl ik nog met Barbies speelde. Ze ging uit huis toen ik nog op school zat.
Ineens was ze mijn grote zus niet meer. We werden ouder en het leeftijdsverschil leek weg te vallen. Als je 7 bent en je zus is 14, dan is dat een groot verschil. Maar bij 30 en 37 maakt dat ineens niet zoveel meer uit.
Mijn zus is blond en ik ben rood, mijn zus heeft een blanke huid en ik zit onder de sproeten. Mijn zus en ik houden beiden van King Louie jurkjes en van laarzen met een hakje, ik lees Schrijven Magazine en mijn zus Psychologie Magazine. Mijn zus bezoekt musea en ik sport. Maar één ding weet ik zeker: over zeven jaar pakt ze me terug met net zo’n Sarah in mijn tuin, als die wij voor haar in elkaar geknutseld hebben! Dat ging zo:
 
Lieve zus; van harte gefeliciteerd! Heb een fijne dag en tot vanavond.
|
|
|
|
Door heeft een artistieke zwerver gebaard
Kunst/Schilderen | De zonen van Door
|
07 Februari 2010 | 10:59:41
|
Iedere vrijdagmiddag loopt mijn middelste zoon er als een zwerver bij. Dat is echt waar mensen! Degenen die mij in real life kennen, zullen het niet geloven.
Door, die altijd van de mooie kleertjes is, zal haar zoon er als een kleine schobbejak bij laten lopen? Kom nou toch! Toch is het zo. Na schooltijd dirigeer ik het jong naar boven. Vijf minuten later is hij weer beneden; gekleed in een vale jeans met een flink gat op kniehoogte, een iets te klein, knalgroen rugbyshirt dat vol met vlekken zit. Verfvlekken.
Na een glas limo en een koekje fietst het kind dan naar de rand van de wijk. Nee, niet om als een clochard onder een brug te gaan liggen en zo zijn zakgeld aan te vullen. Hoewel dat niet eens zo gek idee is.
Middelste begeeft zich op vrijdagmiddag naar de teken-/schilderles. Ik heb u er al eens eerder over verteld. Inmiddels is zijn kamer omgetoverd tot een heuse galerie, puilt de voorraadkast uit van de tubes verf, aquarelblokken en nog blanco canvas doeken.
Mijn zoon, mijn stoere, voetballende middelste, heeft zich ontpopt tot een kleine kunstenaar. Iedere week gaat hij met een grijns weg en komt met een nog grotere grijns terug. Het wordt nu echt tijd dat zijn werk aan het grote publiek wordt geshowd:
En ja, het onderste doek is vrij naar het boek 'De mooiste vis van de zee'. Voor de kenners onder u.
|
|
|
|
Opgelost
Gezondheid | In en om het huis van Door
|
06 Februari 2010 | 14:43:00
|
 Wat kun je schrijven over een halve week op de bank hangen? Misschien dat er écht geen drol op televisie is overdag, tenzij je van Omroep Max en Tell Sell houdt.
Klein voordeel was: kinderen gaan spontaan de tafel dekken, de vaatwasser inruimen, naar de bakker fietsen en zelfstandig naar school. Dat alles omdat mama geblesseerd en krimpend van pijn op de bank hangt.
Twee boeken heb ik uitgelezen (Vrijdag en Zwanenzang van Loes den Hollander – aanraders!), de krant gespeld en telefonisch mijn sociale contacten onderhouden, waaronder die met de huisarts.
Ik dacht dat ik steengoede ideeën zou krijgen van al die rust. Ik kreeg visioenen van geweldige verhalen, spannende logjes over de meest extravagante onderwerpen. Het bleken de bijwerkingen van de antibiotica te zijn, helaas.
Terwijl de getroffen vinger dagelijks in de soda hing en daarbij alle mogelijke bacteriën naar de eeuwige jachtvelden werden verbannen, werd tegelijkertijd de inspiratie van uw logvrouwe in het water opgelost.
Naar alle waarschijnlijkheid hoeft u niet in paniek los te barsten. Voordat totale ontreddering ontstaat, denk ik dat mijn zogenaamde inspiratie, tegelijk met de normale kleur van mijn nagel, zal wederkeren. Misschien zelfs wel wat eerder. Rest mij u een wervelend weekend toe te wensen.
En nog bedankt voor al die lieve berichtjes! |
|
|
|
Over hoe een hoge thee kan leiden tot een nieuw interieur
Niet in een rubriekje te vangen
|
31 Januari 2010 | 21:25:33
|
Vanmiddag kreeg vriendin Y dan eindelijk haar verjaardagscadeau van ons (B, M en uw logvrouwe D). Hoewel ze eind juni jarig was, kostte het enige moeite om een datum voor een high tea te prikken. In eerste instantie waren we het zelfs helemaal vergeten en herinnerde de jarige zelf ons aan onze afspraak. Het werd ons vergeven en vlug reserveerden we een tafel voor vier in een theehuis in het buitengebied van het schone Twente.
We dronken Lady’s Tea en 1001-en-één-nacht thee, we aten quiche, terrines, scones met clotted cream en cranberry jam, sandwiches, cake en weet ik veel wat nog meer.
We kletsten, roddelden en lachten wat af. Tussendoor spraken we onze goedkeuring uit over het interieur van het theehuis. Eigenlijk een bij elkaar geraapt geheel, maar daardoor juist heel leuk. Truttige Engelse lampjes, gecombineerd met hippe paarse en roze stoelen, waarvan de leuningen van een zilverkleurig verfje waren voorzien. Designlampen aan het plafond en suffe schilderijtjes met landschappen aan de wand. Een wannahave (M) lamp op een oud houten tafeltje.
Opeens viel het oog van B op de fuchsia/paarse muur. ‘Die wil ik ook!’ Zei ze beslist. Het zou leuk passen bij de nieuwe bank die ze in gedachten al had besteld. Met een makelaar en een interieuradviseuse in het gezelschap werd er in gedachten een nieuw interieur voor B geschetst.
Even later merkte M op dat ze zo’n kleurtje ook wel gaaf vond op één van haar wanden. In plaats van dat we foto’s maakten van ons gezellig samenzijn, klikten de camera’s er op los om de muur te fotograferen. Een paar mensen in het etablissement zullen vreemd opgekeken hebben. ‘Straks even vragen welk kleurnummer ze hebben gebruikt’ noteerde B.
Helaas wist de beheerster zich dat niet meer te herinneren. Terwijl wij ons weer in onze jassen staken, viel mijn blik op een standaard met folders. Eén van de folders had precies de kleur van de wand.
B griste er eentje uit het rek en rende ermee naar binnen. Ter vergelijk hield ze het tegen de wand. Wederom draaiden een paar hoofden onze richting op. We lachten en riepen enthousiast dat het inderdaad de goede kleur was.
Ik zeg het u: een high tea doet wonderen voor uw interieur!
|
|
|
|
Mama heeft wat goed te maken
Kinderen | De zonen van Door
|
30 Januari 2010 | 19:23:03
|
 Vandaag hadden wij een actieve dag. Dat wil zeggen, de kinderen. Aangezien wij van het vervoer ende aanmoediging zijn, hadden ook wij ouders een actieve dag. Een en ander begon al vroeg in de ochtend toen twee zonen op het idee kwamen om te gaan schilderen.
Ik was nog maar net klaar met het plamuren van mijzelf, toen de boys al enthousiast met aquarelblokken, kwasten en ander verfspul in de weer waren. Ik zuchtte eens en diep in mijn hart dacht ik: ‘waarom gaat het niet gewoon dooien dan waren jullie nu lekker aan het voetballen geweest’. In plaats daarvan zei ik: ‘Goed plan!’. En ik drapeerde een plastic kleed over de keukentafel, zette een bekertje water neer, kneep uit elke tube verf een klodder op een bordje en liet de kleine Picasso’s hun creativiteit ten toon spreiden.
Later die dag deed onze jongste zoon mee aan een tennistoernooitje. Het zou in een tennishal zijn, dicht bij het atletiekstadion. We reden met twee auto’s, omdat ik daarna nog met mijn moedertje boodschappen zou gaan doen. ‘Ik rijd wel achter jou aan’ zei lief, ervan uitgaand dat ik de weg wel zou weten. Nu moet u weten dat ik altijd buiten tennis, dus die hal had ik nog nooit gezien. Laat staan dat ik de weg er naar toe wist.
Afijn, ik reed naar het stadion en keek in het rond. Geen tennishal te zien. Ik opende mijn zijraam en vroeg een paar kerels, die daar toevallig stonden, of zij mij konden vertellen waar de tennishal was. Ik kreeg antwoord en reed verder. Ik stopte even om lief per mobiel op de hoogte te stellen van de te volgen route. ‘Waarom heb je geen handtekeningen gevraagd?!!’ gilden lief en de zonen vanuit de andere auto. ‘Handtekeningen?’ vroeg ik, de onschuld zelve.
‘Dat waren Sander Boschker en Theo Janssen aan wie jij de weg vroeg!’ klonk het in koor.
Weet ik toch veel hoe die gasten eruit zien! Dat werd mij natuurlijk niet in dank afgenomen, door mijn voetbalminnend gezin, dat begrijpt u.
De hele middag zat ik schuldbewust met een kopje thee in de tennishal. Had daar een Roger Federer of een Rafael Nadal aan de bar gezeten, dan had ik ze natuurlijk meteen herkend en om een handtekening gevraagd. Maar ja, daar hebben mijn jongens natuurlijk niets aan, aan zo’n moeder.
Uiteindelijk heb ik geprobeerd het goed te maken door bij de boodschappen een verzamelalbum voor de voetbalplaatjes van Appie voor ze mee te nemen.
|
|
|
|
Mañana, Mañana
De zonen van Door
|
28 Januari 2010 | 11:17:28
|
 Mijn jongste zoon heeft huiswerk meegekregen van school. Nou ja, huiswerk is een groot woord. Omdat hij op een katholieke school zit, wordt er communie gedaan. Niet door mijn zoon, maar dat maakt niet uit. Iedereen doet mee aan het project, communicantje of niet. Het project heeft als werktitel: ‘De club van morgen’. De kinderen dienen een paar opdrachten thuis in het werkboek te maken. Ze hebben er, geloof ik, een week de tijd voor. Mijn zoon zou mijn zoon niet zijn, als het niet op het laatste moment moet gebeuren, dat is iets wat ze hier in de genen hebben zitten. Mañana kinderen zijn het. Hun relaxte zelf.
Gisterenavond zei ik na het eten tegen jongste: ‘pak je werkboek en maak even dat huiswerk’. Het moest namelijk vandaag ingeleverd worden. Ik kreeg wat gemompel als antwoord en ving nog iets op van ‘doe ‘k zo!’. Hij vloog met broers naar boven om met het nieuwe voetbalspel te spelen.
Uiteindelijk was het bedtijd. ‘Ja maar, ja maar, ik moet nog huiswerk maken!’ sputterde jongste tegen. ‘Dan had je dat maar eerder moeten bedenken’ sprak ik streng en sloeg mijn ogen ten hemel.
Uiteindelijk maakte hij het natuurlijk nog snel even af (u dacht toch niet écht dat ik kon opvoeden of wel?) en ging voldaan slapen.
Ik dacht: Mañana is een ongedefinieerd moment in de toekomst, het kan morgen zijn, maar dat hoeft niet. Die club van morgen, dat is gewoon mijn gezin!
|
|
|
|
Aan de Zeeuwse kust
Persoonlijk | De zonen van Door
|
25 Januari 2010 | 11:22:15
|
Ruim negen jaar geleden waren wij een weekje aan de Zeeuwse kust. Met ons zoontje van ruim vijf jaar maakten wij strandwandelingen, speelden wij in het zand en bouwden een fort met een sloot eromheen.
Het was een warme nazomerdag. Een beetje moeizaam stond ik op en schreef een naam op een stukje papier.
Ik gaf het aan onze zoon en vroeg hem of hij het met zijn vinger na kon schrijven in het zand. We zochten een stukje strand waar niemand was, de aanrollende golven klotsten op de achtergrond.
Ons mannetje vond het een leuke opdracht en vol enthousiasme schreef hij de naam in het natte zand, zodat het goed zichtbaar was. Terwijl hij zo bezig was, maakte ik foto’s.
Lief en ik keken elkaar aan en in onze hoofden ging hetzelfde om; dit was een bijzonder moment. Niet alleen omdat het gewoon een heel mooie dag was, we genoten van onze kleine jongen, maar vooral omdat ons zoontje de naam van zijn nieuwe broertje in het zand had geschreven. Een paar maanden later, het was inmiddels koud en guur, lieten wij op 25 januari de foto van het jongetje dat de naam schrijft van zijn broertje, afdrukken op de geboortekaart.
COEN
Een stoere naam, voor een stoer broertje! |
|
|
|
|
|
