| |
 |
Door, het oog en de naald
Bizar | Persoonlijk
|
27 Januari 2012 | 18:18:35
|
Al een week of twee heb ik een lodderoogje. Goed lezen hè mensen; ik héb een lodderoogje, ik ben er geen eentje natuurlijk.
Ik weet niet eens of ik het wel goed benoem, want als je de betekenis van lodderoog in de online encyclopedie opzoekt, dan staat daar:
lodderoog
1) Slaperig, dromerig oog 2) Vriendelijk oog 3) Wellustige blik
De eerste omschrijving komt dan het meest overeen met hoe mijn oog erbij hangt. Of eigenlijk mijn ooglid. Het hangt alsof het een jaar of tachtig is! Ik heb het gevoel dat het niet meer lang duurt of het ooglid gaat nog verder uitzakken en dan heb ik een soort rolluik boven mijn oog. Een defect rolluik, waarvan het optrekmechanisme versleten is. Het gekke is, dat het alleen mijn rechter betreft. De andere kant kijkt helder, fris en fruitig de wondere wereld in.
Ik loop al een paar dagen te dubben of ik er nu wel of niet wat mee moet. Het is uitermate irritant om je de hele dag bewust te zijn van je ooglid. Het voelt zwaar en het zit in de weg. Ik heb telkens de neiging om net als mensen met lang haar doen, met m’n hand de boel achterover te gooien. Maar dat kan natuurlijk niet hè.
Uiteraard had ik veel liever aan beschrijving 3 voldaan, hoewel de hele dag met een wellustige blik rondlopen ook weer zowat is.
Maar goed, stel dat ik naar den dokter ga met dit probleempje. Misschien zegt hij of zij dan wel dat ik naar een plastisch chirurg kan om de boel te laten herstellen. Ik moet daar gadverdamme niet aan denken, maar ja. Ik ben nu eenmaal niet het type dat haar ogen sluit voor problemen. Wat een énige woordspeling toch weer.
Ter oriëntatie heb ik alvast bekeken hoe dat dan in z’n werk zou gaan. Tientallen foto’s van ogen vóór en na de behandeling heb ik bestudeerd. Vlak na de ingreep ziet het eruit alsof je in het verkeerde vak zat tijdens Ajax-Feyenoord of zo. Na een maand ben je weer toonbaar.
Ik leerde daarbij dat de spier die het ooglid omhoog trekt de levatorspier heet. Nah, levator… elevator! Vind ik dan weer geinig.
Merkt u dat ik zit te ratelen? Doe’k altijd als ik een beetje zenuwachtig ben.
Ik zou zeggen: gooi die reactiebox eens vol met adviezen.
|
|
|
|
|
Sp®uit Elf
Jarig | Zonen
|
25 Januari 2012 | 08:08:43
|
Lieve zoon,
Vandaag is het elf jaar geleden dat ik jou het leven schonk. Het was een koude dag, maar kind, wat werd ik warm bij het zien van jou. Dat is in al die jaren niet veranderd. Meestal omdat ik het fijn vind om je te zien en soms omdat het zweet me uitbreekt als je weer iets hebt uitgespookt.
Een prachtig, mooi baby’tje met een dik hoofdje en een dik lijfje. Heerlijk, zoals baby’s horen te zijn. Coen Maarten. Een naam die staat, net als jij.
Je bent eerlijk, vrolijk, mooi en onwijs sportief. Je hebt een groot gevoel voor rechtvaardigheid en gelukkig ook veel humor. Je hebt soms een grote mond, maar een enorm klein hartje.
Je houdt van voetballen, dieren, Calvé pindakaas, mensen, vooral niet uitslapen en bananen.
Wat jou bijzonder maakt is je hang naar vrijheid. Daarin verschil je van je broers. Jij wilt altijd alles zelf ontdekken. Je kon nog maar amper lopen, toen je tijdens een vakantie in Frankrijk, besloot om op onderzoek uit te gaan. Uiteraard zonder overleg met ons. Ineens was je weg en ik herinner me als de dag van vandaag het beklemmende gevoel toen we je niet konden vinden. Het hele vakantiepark was in rep en roer toen je na een uur speuren nog niet gevonden was. Even later kwam je met je dikke beentjes van onder je korte broek aangestapt. Een big smile op je met sproeten bedekte gezichtje en een paar stralend blauwe ogen. ‘Ik had in de winkel gekijkt’ zei je met een blik die verried hoeveel lol je daaraan had beleefd. Natuurlijk vertelden we je dat je nooit, maar dan ook nooit meer zonder ons zoiets moest doen, de komende achttien jaar dan. Ik knuffelde je bijna dood.
Jij verveelt je nooit. Je pakt een bal en je fiets en je bent weg. Hele dagen vertoef je buiten en in de zomer moet ik je zowat naar binnen trekken als de avond valt. Vierentwintig uur in een dag is veel te weinig voor jou. Jij wilt niet dat mensen je handje vasthouden en je begeleiden. Jij kunt het meeste zelf en doet dat dan ook gewoon. Mooi om te zien jongen! Jij komt er wel.
Als je maar weet, dat als je dat handje toch eens nodig hebt, er altijd twee paar zijn om in de jouwe te sluiten.
Gefeliciteerd en een dikke zoen,
Mams
Kijk nou, wat een prachtjong!
|
|
|
|
Shine the light
Wonen/Interieur | Casa Door
|
23 Januari 2012 | 11:22:14
|
Bij de nieuwe keuken bedacht de keukenboer ook een nieuw, verlaagd plafonnetje. Dat leek ons wel okidoki. Bij dat plan hoorde natuurlijk ook weer een nieuw mannetje. De zogenaamde man van het licht. Toch mooi als je zo’n beroep hebt.
De man van het licht tekende, speciaal voor ons een lichtplan. Zag er strak uit, mensen.
Het leek mij simpel: hier en daar een inbouwspotje die ik zelf even bij de Praxis zou scoren en dan nog een nieuwe hanglamp boven de eettafel. Kind doet de was.
Omdat ik wilde checken wat voor inbouwspotjes ik dan het beste kon nemen, belden we even met de lichtman. Immers, na wat voorwerk bij de bouwmarkten hier in de omgeving zag ik door de bomen het bos niet meer. Zelfs niet met mijn zaklampje.
Het leek de man het beste om langs te komen en zijn licht op de zaak te laten schijnen. En zo kwam het, dat er alweer een mannetje aan de keukentafel zat. Uiteindelijk komen er nu ook nog twee soortement van designlampjes aan de wand. Die zorgen voor de sfeer, en een bepaalde uitstraling terwijl de andere lampjes voor functioneel licht zorgen.
Ik leerde gaandeweg, dat als lampjes veel geld kosten, ze armaturen worden genoemd. Dat u het weet. Je hoeft geen licht te zijn om te begrijpen dat wij weer wat te strepen hadden in ons budgetbewakingsspreadsheetje.
Ik zei tegen lief: even dimmen nu hè?
|
|
|
|
StukaDoor
Wonen | Casa Door
|
18 Januari 2012 | 16:06:34
|
Laatst hadden wij een stukadoor hier in huis. Zomaar, aan mijn keukentafel! Dat heb ik anders nooit.
We hadden hem uitgenodigd. Of eigenlijk, om eerlijk te zijn, had de keukenboer hem op ons afgestuurd. Want wij kennen geen stukadoren.
Afijn, de man zou om 10:00 uur komen. Gastvrij als ik ben, stond de koekjestrommel al klaar en had ik de Nespresso cup alvast in het apparaat geduwd.
Om 11:00 uur belde de man aan (na een telefoontje van mij waar hij bleef natuurlijk).
De stukadoor bleek een aardige vent. Wij presenteerden hem naast de koffie onze tekeningen en vertelden gretig wat de bedoeling was. Twee muurtjes gladstrijken en het nieuwe plafonnetje egaliseren. Kind doet de was.
Meneer de stukadoor klapte zijn mapje weer dicht zonder ook maar één aantekening gemaakt te hebben. Ik vertaalde dat naar ervaring. ‘Die ziet natuurlijk in een oogopslag om hoeveel vierkante meters het gaat’ dacht ik.
Lief dacht: ‘Die heeft geen zin in deze klus’.
De man vertrok na een kwartier met de mededeling dat ik dezelfde dag nog de offerte in m’n mailbox zou zien verschijnen.
Toen ik die middag vol verwachting zijn bericht opende, bleef ik er bijna in. Lief zei: ‘dacht ik al, die heeft er geen zin in. Te kleine klus of het komt niet uit, whatever. Lichaamstaal, Door, daar zie je dat aan’.
Ik, het naïeve vrouwtje, had dat weer niet opgemerkt. Ik stuurde een berichtje terug dat zijn offerte niet in ons budget paste (en of hij met een privé jet reisde of zo). Bij lange na niet zelfs. Meneer de dure stukadoor zei daarop weer dat ik wel goed moest beseffen dat het een diversiteit aan werkzaamheden betrof. Diversiteit aan werkzaamheden? Twee muren en een plafond. Diverser kunnen we het niet maken.
Uiteindelijk vonden we onze huisschilder P bereid de klus te klaren. ‘Alleen die twee wandjes en het plafond?’ vroeg hij. Het woord diversiteit kwam volgens mij niet in hem op. Uit zijn lichaamstaal maakte ik op dat het niet veel ging kosten. Ja mensen, ik ben een snelle leerling. Huisschilder P vliegt hier binnenkort tegen de muren.
|
|
|
|
De gevreesde vraag
Vakantie | Zonen
|
17 Januari 2012 | 10:36:39
|
‘Mag ik met vrienden op vakantie deze zomer?’ vroeg oudste twee weken geleden. De gevreesde vraag voor ouders van pubers. Zolang hij niet met een cruiseschip voor de kust van Italië gaat varen, vind ik het prima. Dat ze met een veerpont naar Terschelling gaan, negeer ik voor het gemak even.
Het eerste plan was om te gaan kamperen met 6 jongens. Zolang het niet de alom bekende ‘zuipcamping’ zou worden, vonden wij het wel okidoki. Ik sta niet te springen, maar herinner me nog maar al te goed dat ik zelf ook met zestien jaar in de bus naar Spanje zat. Details zal ik u besparen.
Na twee dagen was het kampeerplan van de baan. Iets met verwende vrienden. Het zou een huisje worden. Ik merkte op dat het moeilijk zou worden om als minderjarigen een huisje te kunnen huren. Waarmee ik uiteraard niet bedoelde dat ik mee wilde! God bewaar me.
Oudste zette zich achter zijn bureau met de telefoon en een lijst van huisjes op Terschelling. Na een half uur bellen kwam hij met een voldaan gezicht naar beneden. Natuurlijk had hij het weer voor elkaar, het zal ook eens niet! ‘Het is alleen wel een beetje duur, mam’. Ik viel bijna van mijn stoel van het bedrag dat hij noemde. ‘Daar moet je heel wat vakken voor vullen, kerel!’. Hij keek een beetje voor zich uit. ‘Maar hé, waarom gaan jullie niet gewoon met wat meer, dat scheelt in de kosten en het huis is groot genoeg’ opperde ik. ‘Strak plan, mam!’. Hij rende de trap weer op en een uur later was het geregeld. Met twaalf jongens in een huis. Moet kunnen.
Natuurlijk had ik even een slikmomentje, toen ik me realiseerde hoe zelfstandig hij al is en hoe volwassen eigenlijk al. Maar ik vind het ook gaaf om te zien hoe hij alles zelf regelt, afspraken maakt met iedereen en de zaakjes prima voor elkaar heeft. En zeg nou zelf, Terschelling klinkt beter dan Lloret de Mar. Voor een moeder dan hè.
|
|
|
|
Weekend
Sport | Zonen
|
15 Januari 2012 | 20:14:03
|
Als ik dacht dat het weekend was om een beetje bij te komen van de drukke week, dan had ik het dus helemaal mis. Zaterdagochtend werd ik zonder pardon om 6:00 uur mijn heerlijke, warme bedje uitgeduwd. ‘Hup!’ zei lief, toen ik me nog een keer dreigde om te draaien. Om 7:00 uur sharp zaten we met een opgewonden middelste zoon in de auto, op weg naar de voetbalclub. Daar stond iedereen al druk te doen met koffiekannen, broodjes, blikjes cola en weet ik veel wat nog meer. Ik kroop stilletjes de bus in, het was immers nog nacht.
Via een kleine omweg bereikten we Eindhoven. De chauffeur zat zo gezellig te kletsen dat hij de afslag had gemist.
Nadat de teamfoto was genomen en we geconcludeerd hadden het PSV trainingskamp een prachtige kantine heeft, was het tijd om ten strijde te trekken.
Onze boys speelden een prima wedstrijd. Mijn eigen Coen scoorde nog de 2-1. Eigenlijk had dat de eindstand moeten zijn, maar doordat er discussie was ontstaan over een door ons verdiende corner en PSV handig gebruik maakte van de verwarring hierover, en even een bal in ons doel te knallen, de scheidsrechter niet adequaat reageerde, werd het uiteindelijk 2-2. Ik persoonlijk zat er niet zo mee, maar onze coach was not amused.
Inmiddels hadden wij moeders contact gelegd met een aantrekkelijke Antilliaanse vader van de tegenpartij. We spraken voor de gein nog een paar woordjes Papiamento en gingen uit elkaar met de afspraak dat het team volgende keer naar Twente zou komen. Ik heb zo het idee dat er dan heel veel dames in de organisatie willen.
Nadat de jongens weer opgefrist waren en we vergeefs op een lunch van PSV-zijde hadden gewacht, reden we met de bus naar het centrum. Daar kregen we een stadiontour.
Moe maar voldaan keerden we terug naar Twente. We sloten af met een heerlijk diner bij de cafetaria, haalden jongste en zijn vriendje op en brachten Coen met zijn logeerspullen naar zijn teamgenoot, bij wie hij de nacht zou doorbrengen.
Zondagochtend was het alweer vroeg bal in casa Door. Overal waar ik keek lagen loopschoenen, trainingspakken en startnummers. De mannen (nou ja, drie van de vier) deden mee met de Slangenbeekloop. Als trouwe supporter fietste ik naar de finish, maakte foto’s, twitterde die de wereld in en moedigde mijn mannen aan. Lief liep eerst met de zonen mee en deed vervolgens zelf nog even mee met de 10 km. Ik sprong na drie kwartier weer op mijn fietsje en was net op tijd om hem te zien finishen. Alsof ik voorvoelde dat hij een PR liep!
De zondag werd afgesloten met een door oudste en zijn vriendin gekookt diner: lasagne (mét groente), een salade, stokbroodje, wijntje en Haagse Bluf als nagerecht!
Ik ben dan wel niet uitgerust, maar een topweekend was het wel!
|
|
|
|
De bal is rond
Sport/Voetbal | Zonen
|
11 Januari 2012 | 15:31:07
|
Een tijdje geleden was er weer een hoop hysterie hier in casa Door. Nu is dat op zich geen nieuws natuurlijk, zeker niet waar het voetbal betreft. Er was namelijk een uitnodiging van PSV voor het elftal van middelste. Het schijnt dat de knapen uit het Eindhovense niet zoveel weerstand kregen dit seizoen en na wat speurwerk op de site van de KNVB riep er ergens een Brabants mannetje dat ze in Hengelo moesten wezen voor de nodige uitdaging! Hengelo mensen, of all places! Het moet niet gekker worden.
Natuurlijk had de man gelijk, onze jongens uit de E1 zijn zowat onverslaanbaar. Een gouden team is het. Niet alleen omdat ze zo enorm gaaf spel vertonen, maar ze zijn ook nog eens vrienden. Waar maak je het mee dat op zaterdagmiddag na de wedstrijd het hele team met elkaar gaat spelen? Ik vind het heel bijzonder.
Het is nu woensdagmiddag en middelste is aan het spelen bij één van zijn teamgenoten. Straks komen de boys hier eten en dan begint mijn stadstour. Ik haal dan eerst de verdediger op en vervolgens de keeper. Vervolgens rijd ik de vier mannen naar een sporthal aan de andere kant van de stad. Een winterstop kennen deze voetballertjes namelijk niet.
Vandaag heb ik al drie moeders uit het team aan de lijn gehad. We hebben een goed onderling contact en poolen waar het kan. Niemand doet moeilijk en iedereen is aardig en gezellig. Fanatiek en trouw zijn we ook. We zijn voetbalmoeders pur sang. Dat had ik toch nooit van mezelf kunnen denken? Ik, die vroeger droomde van een roodharig dochtertje dat op ballet zou gaan.
Het is zelfs zóver gekomen met mij, dat ik aanstaande zaterdag, geheel vrijwillig, mee ga naar PSV. Ik ga gewoon om 6:00 uur uit bed, mensen! Eén van de vaders heeft twee bussen geregeld en we maken er een mooie dag van. De boys krijgen zelfs nog een stadiontour bij de Eindhovense vrienden.
Misschien dat ik de buschauffeur nog zo gek kan krijgen om langs mijn Eindhovense geboortehuis te rijden? Dan is niet alleen de bal rond, maar ook de cirkel.
|
|
|
|
Vintertainment
Hobby | Vriendinnen
|
10 Januari 2012 | 10:47:43
|
Dat fantastische woord heb ik niet zelf bedacht, mensen. Het is de voernaam van de wijncursus die ik binnenkort met vriendin ga volgen. Iets wat ik al heel lang wil. Niet om interessant te kunnen doen op feestjes en partijen, maar gewoon, omdat ik graag wat meer wil weten van wijnen.
Ik weet niet hoe u dat doet, maar ik doe altijd maar wat in een slijterij of bij de Appie. Inmiddels weet ik wel een beetje wat ik lekker vind, dus koop ik vaak dezelfde soort wijn. Ik ben ook gevoelig voor etiketten. Een mooi etiket, liefst met een fijn kasteeltje erop, daar pak je mij wel mee. Je hebt ook van die flessen met een varken erop. Vind ik raar. Ik koop toch ook geen gehakt met een afbeelding van een druif erop?
Twee andere vriendinnen deden deze cursus al en hebben me nog enthousiaster gemaakt dan ik al ben om dit te gaan doen. Bovendien weet ik nu dat je beter op de fiets naar zo’n cursusavond kunt gaan. Praktische informatie!
U hoeft niet bang te zijn dat ik over het subtiele equilibrium ga praten of dat ik wil dat u mijn wijntje eerst gaat decanteren. Ben je gek, ik wil wel iets gewoonweg lekker blijven vinden.
In de omschrijving van de cursus staat, dat wij worden meegenomen naar alle wijngebieden in de wereld. Helaas is dat alleen theoretisch bedoeld.
Bij het verder speuren op de website, zag ik de naam van de man die deze cursus geeft. Ik kreeg even een stroomstootje, mensen! Want was dat niet die leuke gozer uit groep 8 van de basisschool? Wel dezelfde naam in ieder geval. Ik gooide de naam in Google en kwam tot de conclusie dat er heel veel mensen met deze naam zijn. Uiteindelijk bleek deze meneer niet mijn oude klasgenoot te zijn.
Ik zal u vanaf maart berichten over de avonden waarop de engeltjes over mijn tong gaan.
|
|
|
|
Oordeel!
Persoonlijk |
|
06 Januari 2012 | 19:44:49
|
Een nieuw jaar, een nieuwe look. Zoiets moet ik gedacht hebben, vandaag. Misschien was het ook de opmerking van Joost in de reactiebox, die me deed beseffen dat ik eigenlijk al best lang de door Nicolekebolleke ontworpen kop op dit weblog had. Eigenlijk ben ik best een veranderlijk type, als het om laarzen, jurkjes of andere belangrijke zaken des levens gaat.
Om dit weblog een beetje meer te laten zijn zoals ik ben, heel werelds dus (kuch) en af en toe een beetje zwart/wit, heb ik hiervoor gekozen. Het kussen symboliseert de rustplek, die deze stek voor mij is. Tenslotte schrijf ik alleen stukjes als ik daar de rust voor heb. Voor u is het kussen uitnodigend bedoeld: vlij u neder en ontspan. Of zoiets. Weet ik veel. Eigenlijk vond ik dit gewoon wel een leuke, nieuwe kop. De wereld en ik. Ik en de wereld. De wereld draait Door. Whatever. Wat vindt u ervan?
|
|
|
|
Door en de bejaarden
Zomaar
|
05 Januari 2012 | 12:12:41
|
Vanochtend had ik een afspraak bij de garage. Iets met plekjes op mijn portieren en of dat dan onder de garantie zou vallen.
Ik moest even wachten tot de inspecteur tijd had om mijn Fiëstaatje te bekijken. Dus zette ik mij aan de leestafel en groette de oudere man en vrouw die daar reeds zaten. Terwijl ik een cappuccino uit de automaat trok en heel sociaal ook voor die twee menskes een bakkie neerzette, trok ik de krant naar me toe.
Als ik had gedacht dat ik even op mijn dooie gemak de krant kon lezen, dan had ik het helemaal mis.
Zet drie Nederlanders die elkaar niet kennen aan een tafel en het gaat over het weer. ‘Wat een storm vannacht hè?’ opende de vrouw het gesprek. Ik keek even of de man het gesprek zou voortzetten, dan kon ik lekker in mijn krantje blijven kijken. Ik zat immers net op de Privé pagina van de Telegraaf. Belangrijk mensen, daar steek je wat van op.
‘Nou, inderdaad, ver-schrik-ke-lijk!’ zei de man. ‘Ik hoop wel dat de treinen op tijd rijden, want ik moet straks naar Schiphol’ vervolgde hij.
Bij het horen van het woord Schiphol spitste ik mijn oren. ‘U gaat op vakantie?’ besloot ik mee te doen met het gesprek. Enthousiast begon de bejaarde man te vertellen. Dat hij en zijn vrouw al dertien jaar lang iedere maand januari naar Tenerife gaan. Dat hij dan zo kon genieten van het lekkere weertje. Zijn rimpelige gezicht begon te stralen en zijn oogjes twinkelden. Een man naar mijn hart. ‘U hebt groot gelijk’ zei ik. ‘Genieten is het mooiste dat er is’.
Even later zat hij geestdriftig te vertellen over zijn reis naar Thailand, afgelopen herfst. Ik hing bijkans aan zijn lippen en hoopte dat de inspecteur eerst nog tien andere autootjes moest keuren. Ineens mengde de vrouw zich in het gesprek: ‘Ik kan niet op vakantie, want ik heb een oude hond’. De man en ik waren even stil en keken haar aan. Ze vertelde over haar 16-jarige, dove hond en dat ze die niet alleen wilde laten. Ze eindigde haar relaas met: ‘Ik heb met mijn vriendin afgesproken, dat als hij dood is, ik met haar op vakantie ga’. De man zat net op dat moment nieuwe koffie in te schenken, dus had het even niet meegekregen. ‘Oh, dus uw man houdt niet van reizen?’ vroeg hij. Ik had de neiging hem een trap onder tafel te geven. In plaats daarvan siste ik over mijn krantje dat het nog over de oude hond ging. Hilarisch mensen, zo’n garagebezoek.
En mijn plekjes vielen onder de garantie! Hoezee!
|
|
|
|
|
|
