| |
 |
Movie time
Film/Drama | Zomaar wat
|
20 November 2009 | 07:51:02
|
 Vriendin M zei het vorige week al: we moeten naar de film! Allebei hebben we het boek ‘Terug naar de kust’ van Saskia Noort gelezen. Nu is de verfilming te zien. Het verhaal:
Maria Vos (Linda de Mol) is net zwanger van haar derde kind. Haar relatie met Geert staat echter op springen en Maria besluit het kind niet te houden. Terwijl ze kampt met schuldgevoel, krijgt ze te maken met bizarre anonieme bedreigingen. Het is het begin van een zenuwslopend kat en muisspel, waarbij Maria er alles aan doet om zichzelf en vooral haar kinderen in veiligheid te brengen. Ze denkt haar belager te kunnen ontlopen door in te trekken bij haar zus Ans, die nog in hun ouderlijk huis aan zee woont. Maar ook daar blijkt Maria niet veilig en wordt ze achtervolgd door angstaanjagende gebeurtenissen en verdrongen jeugdherinneringen. Of is het allemaal verbeelding en zijn haar nachtmerries een teken dat ze haar verstand aan het verliezen is?
Het bleek nog een heel gedoe om een datum te kiezen waarop we alle drie kunnen. Dat wordt pas de tweede week van december! De recensies zijn verdeeld, maar ik vond het boek mooi, dus wil de film wel zien.
En dan wil ik ook nog naar de verfilming van het boek ‘Komt een vrouw bij de dokter’ van Kluun. Van de week was de première. Het verhaal:
Stijn (Barry Atsma) houdt van het leven en het leven houdt van hem. Hij heeft een eigen zaak, een prachtige dochter en het lekkerste wijf van de hele wereld. Dat hij af en toe van andere vrouwen geniet hoeft zijn Carmen (Carice van Houten) niet te weten. En bovendien, zijn hart is van Carmen, dus wat maakt het uit. Hij is on top of the World. Hij heeft het gemaakt.
Maar dan; Borstkanker. Zijn wereld stort in. Carmen en Stijn komen terecht in een rollercoaster van ziekenhuis in, ziekenhuis uit, chemokuren en bestraling. Maar hij is er voor haar. Altijd. Hoe vreselijk moeilijk dat ook is. Tussen de chemo's door doen ze of er niets aan de hand is. De Vrijdagse Stapavondjes van Stijn worden snel weer in ere hersteld. Hij vlucht in drank, drugs en uitgaan. En dan is er Roos. Zomaar. Onaangekondigd staat ze tijdens carnaval voor zijn neus. Ze wordt zijn kankervrije oase, waar hij de kilte van thuis even kan vergeten. Wat hij nooit voor mogelijk had gehouden, gebeurt; hij wordt verliefd. Verslaafd zelfs, aan Roos. Elke vrije minuut wil hij bij haar zijn. Zijn leven wordt een chaos, iedereen vraagt aandacht, het kantoor moet door, zijn vrouw gaat dood.
Het boek vond ik aangrijpend, omdat het dichtbij komt. Hoe het is om chemokuren te ondergaan, weet ik van dichtbij, omdat ik bij bijna elke chemokuur die mijn lieve schoonmoeder heeft ondergaan, naast haar heb gezeten. Daarbij heb ik gezien wat het met mijn lieve vriendin heeft gedaan. Confronterend dus. Ik herinner mij dat ik tranen liet bij het lezen van het boek, maar ook boos werd om het gedrag van Stijn. Ik ben dan ook benieuwd wat de film met me zal doen.
|
|
|
|
|
Lieve vrinden,
Een mens maakt wat mee!
|
18 November 2009 | 19:09:08
|
Inmiddels ben ik een dag of vier in Nederland, maar och mensen, wat valt het me zwaar! Dat weer van jullie, is toch ook he-le-maal niks. Ik ben blij dat er een klimaatverandering voor de deur staat, want anders zou ik dit geen jaren meer volhouden.
Waarschijnlijk kom ik over een paar jaar aan met een stralende zon hoog aan de hemel en hoeven de kindertjes op de kade niet te staan kleumen. Zij kunnen dan in hun zomerjurkje en korte broek naar mijn intocht komen. Wat een feest zal het worden. Nog maar even flink met de spuitbussen en uitlaatgassen aan de gang, dan wordt dat gat in de ozonlaag vanzelf groter.
Ik zal jullie even bijpraten over wat ik zoal heb gedaan de afgelopen dagen. Zaterdag is bekend natuurlijk, mevrouw Verver-Aartsen (ik mag Wilma zeggen) en ik hebben een gezellige dag beleefd. Hoewel ik maar kort kon blijven, want ik moest natuurlijk tegen 13.30 uur op heel veel andere plaatsen tegelijk zijn. Je zou er bijna van in een identiteitscrisis belanden. Ik zag mezelf wel in vijf verschillende kranten op hetzelfde tijdstip gefotografeerd in verschillende steden! Ja ja, jullie Sinterklaas is een bijzonder mens. Herman Finkers zou zeggen: ik ben me er eentje.
Zondag werd ik ontvangen in Hengelo. Dat is een aardig dorp leuke stad in Twente. In de wijk Slangenbeek maken ze er elk jaar een mooi feest van. Het was opnieuw pokkenweer, maar ik was voorbereid dus ik had de nodige maatregelen getroffen; een heerlijk zachte thermo-onderbroek met bijpassend hemd. Het is maar goed dat ik geen echtgenote heb, want die zou acuut een advocaat hebben gebeld. Het zag er niet uit natuurlijk! Who cares, niemand die mij in mijn ondergoed ziet.
Vannacht waren we in een nieuwbouwwijk om schoentjes te vullen. Donderde ik toch bijna van het dak af! Wat bleek? De daken zijn daar voorzien van zonnepanelen. Sodeju, wat een levensgevaarlijke situatie! Twee Pieten konden mij nog net bij mijn tabberd grijpen, anders was ik van dat spiegelgladde dak zo naar beneden gegleden. Pepernoten nog aan toe, zeg, daar word ik dus niet vrolijk van.
Vanochtend heb ik lekker in bad gelegen, mijn baard gewassen en een nieuw setje wenkbrauwen uitgeprobeerd. Vanmiddag ging ik even de kroeg in met een paar Pimpelpieten, daarna een avondritje op Amerigo en dan is het wel weer welletjes.
Een fijne avond en tot morgen!
Jullie Sinterklaas
|
|
|
|
Humor
Kinderen/Basisschool | De zonen van Door
|
18 November 2009 | 12:41:56
|
|
Bij ons op school is er sinds kort een nieuw pestprotocol van kracht. In alle groepen wordt er aan gewerkt. Thema’s als: hoe ga je met elkaar om, aardig zijn voor elkaar, complimentjes geven, kinderen niet buitensluiten of beoordelen op uiterlijk.
Vandaag kregen de kinderen van groep 4 een blaadje meer naar huis. Dit stond erop:
Joost heeft een probleem
Ik ben Joost en ik heb een probleem. Hafid is jarig en hij trakteert op chips. Hij heeft twee soorten: paprika en naturel. Hij loopt langs alle kinderen en deelt de chips uit. Maar als hij bij mij en mijn vriendje Tim komt, is er nog maar één zakje naturel over. De rest is allemaal paprika. Ik mag eerst kiezen. Ik heb zin in naturel. Maar ik weet dat Tim geen paprikachips lust. Wat moet ik doen?
Mijn zoon: ‘Joost mag het weten!’
|
|
|
|
Zijn het je ogen
Relaties/Ware-liefde | Door schrijft maar wat
|
16 November 2009 | 20:29:31
|
Inmiddels traditiegetrouw, mag ik wel zeggen, zat ik zondagavond weer helemaal klaar voor BZV. Het blijft geestig om naar te kijken, vind ik. Met stijgende verbazing zag ik dat de boeren allemaal verliefd zijn geworden op hun briefschrijfster uit het land.
De liefde is toch iets moois. Ik vind het geweldig om te zien hoe die kerels helemaal opbloeien. Leeftijd doet niet ter zake.
Hoe ze vertellen dat ze vlinders in hun buik hebben en dat ze weer wat voelen wat ze lange tijd niet hebben gevoeld, prachtig toch.
De liefde is super. Maar is het liefde wat deze mannen voelen, of zijn zij slechts verliefd? Dat is natuurlijk een zalig gevoel. Misschien nog wel fijner dan liefde.
Zelf ben ik heel vaak verliefd geweest in mijn leven. Als puber hoefde ik maar oogcontact met een jongen te maken die ik leuk vond en ik fladderde alweer door het huis. Ik ben ook weleens stiekem een beetje verliefd geweest op een leraar. Nooit tegen iemand gezegd natuurlijk. Ik deed vreselijk mijn best voor dat vak. Alsof dat hielp!
Ik was ook altijd verliefd op vakantie. Spaanse en Italiaanse jongens scoorden het hoogst. Maar dit kan ook komen doordat ik in mijn puberjaren vaak naar die landen ging. Anders had er ongetwijfeld een Griek of een Joego-slaafje tussen gezeten.
Ik kerfde mijn naam met een hartje en de naam van een jonge Spaanse Casanova in een boom aan de Costa Brava. Ik maakte nachtelijke strandwandelingen met een Italiaan uit Bologna, op vakantie in Spanje. Ik kreeg een kettinkje opgestuurd van een knaap uit Marokko. Mijn vader kreeg een rolberoerte.
Er zat niet echt een lijn in mijn verliefdheden. De knapen waren lang of juist niet, donker of blond, sportief of lui, een beetje dom of juist heel slim. Allen hadden ze één ding gemeen: ze waren lief. Want ik val op lieverds. Nog steeds.
Ook het verliefd zijn op twee jongens tegelijk, is mij niet vreemd. Ja mensen, ik was mij er eentje. Het was een komen en gaan van vriendjes bij ons thuis. Mijn zussen konden er namelijk ook wat van. Ik herinner mij zus die na haar vakantie haar flat uitkwam en een bus Portugezen voor de deur aantrof. Hoe romantisch had het kunnen zijn, ware het niet dat zus was vergeten te vertellen dat ze al een vriendje had…
Hoe vaak heeft mijn moeder mijn tranen gedroogd als er weer een jongen de laan uit was. Soms stuurde ik hem zelf en soms werd ik gestuurd. De tranen vloeiden in beide gevallen rijkelijk. Ik heb best gevoel voor drama namelijk.
Uiteindelijk vond ik de (ware) liefde bij een collega. Ik was krap een week in dienst.
Hoe zit het met u? Licht ontvlambaar? Of hard to get?
|
|
|
|
Versieren
Feestdagen/Kerst | Door schrijft maar wat
|
16 November 2009 | 11:01:33
|
Op zaterdag piep ik er soms even alleen tussenuit. Zo na de lunch; dan zijn we meestal allemaal terug van de voetbal. Vaak fiets ik even naar de stad. Afgelopen zaterdag moest ik wat dingen voor school kopen, een mooi excuus dus. Ik reed naar het dichtstbijzijnde dorp waar een HEMA is. Daar is toevallig ook de geweldige bloemenzaak annex woonwinkel van mijn collega.
Natuurlijk had ik er weer niet bij nagedacht dat de Sint en zijn gevolg hun opwachting maakte. Ik baande mij een weg tussen de opgewonden, zingende kinderen en shopte wat in het rond.
In de winkel van collega vergaapte ik mij aan de kerstspullen van Rivièra Maison. Ter plekke besloot ik dit jaar mijn kerstboom weer eens een andere look te geven. Ik zag lief al in gedachten zuchten. Ieder jaar verzin ik wat anders; een boom met rode, witte, zilveren, bruine, ecru of paarse ballen. I’ve had it all, folks!
Dit jaar wil ik een boom met rattan kerstklokjes, witte hartjes en zilveren ballen.
Ik kocht alvast een geweldig kussen in hartvorm, van een soort beige jute en nog wat kleine dingen. In het hart van het hart zaten pareltjes en andere frutsels bevestigd. Heel cute.
In gedachten maakte ik een verlanglijstje met alle leuke Kerst-accessoires die ik in de winkel zag.
Na een uurtje was ik weer thuis. Enthousiast vertelde ik lief, tegen beter weten in, over de dingen die ik had gezien en over mijn idee voor de boom van dit jaar. ‘En dat ga je allemaal aanschaffen voor die twee weken?!’. Hij keek mij meewarig aan.
Ik besloot een vriendin te mailen. Die snappen dat soort dingen tenminste!
En hoe zit het met uw boom? Traditioneel, hip & trendy of met zelfgemaakte dingen?
|
|
|
|
Toekomstmuziek
Opleiding/Keuze | De zonen van Door
|
14 November 2009 | 20:32:04
|
 Vanavond namen wij oudste mee uit eten. De twee broertjes zijn logeren bij vriendjes. Net als veertien jaar geleden, waren we met ons drietjes. We kozen voor een gezellig eetcafé in de binnenstad van het altijd bruisende Hengelo.
Een restaurantje waar lief en ik vroeger, toen wij net samenwoonden, drie keer per week de daghap bestelden.
Al gauw kwam het gesprek op de toekomst. Gisterenavond heeft oudste zijn verjaardagsparty gehouden, samen met een vriend. Er waren wel zeventien pubers bij elkaar.
De meesten daarvan moeten dit schooljaar een profiel kiezen op school.
De laatste tijd hebben wij daar veel gesprekken over met onze zoon. Wat zou je willen, heb je een idee welk beroep je zou willen doen, of welke studie je wilt doen?
Zelf heb ik nog altijd deep inside de frustratie dat ik niet de opleiding heb mogen doen waarvan ik droomde (School voor de Journalistiek). Ook lief heeft het altijd spijtig gevonden dat hij zijn studies pas heeft gedaan terwijl hij al werkte.
Wij willen het studeren stimuleren. Het lijkt ons leuk en goed voor onze zoon om op kamers te mogen wonen, om aan het studentenleven te proeven. Het uiteindelijke doel is natuurlijk een mooie opleiding, laat dat duidelijk zijn.
Altijd een opleiding waar hij gelukkig van wordt, natuurlijk. Mijn oudste zus was vandaag naar de open dagen van enkele hoge scholen in het land, samen met haar dochter, het nichtje van oudste. Zij is zeventien en staat er nog dichter bij. Ook de zoon van andere zus gaat volgend jaar studeren en op kamers. Wij volgen het met interesse.
‘Ik kies Economie & Maatschappij en ga naar de Hogere Hotelschool’ zei onze zoon stellig. Dit heeft hij al vaker gezegd. ‘Maar wat denk je ermee te gaan doen?’ vroeg ik. ‘De horeca is hard werken, lieverd. Zeven dagen in de week’ voegde ik er nog aan toe. Alsof ik er verstand van heb. De horeca ken ik alleen van de andere kant van de bar, zeg maar.
Enfin. Oudste had er een heel eigen idee over. ‘Ik kom, als alles goed gaat, jong van school. Dan doe ik dus de Hogere Hotelschool. Dat doe ik overigens in Groningen, want vriend S, die hartchirurg wil worden, gaat daar medicijnen doen en dan kunnen we samen op kamers. Daarna ga ik me dan een jaartje oriënteren en vervolgens koop ik een hotel’.
Lief en ik trokken een wenkbrauw op. Ik wist niet dat je met oriënteren fortuin kon maken. Dan had ik mij een slag in de rondte georienteerd! ‘Waar ga je dat van betalen dan?’ vroegen wij oprecht geïnteresseerd. Wij moesten ons niet zoveel zorgen maken, zei oudste vol zelfvertrouwen. Het zou allemaal goed komen. Desnoods gooide hij er nog een studie Economie tegenaan. Lief en ik trokken wederom een wenkbrauw op, terwijl we in onze zalm resp. mixed grill prikten.
Natuurlijk moeten wij ons geen zorgen maken. Het komt vast allemaal goed. Over een aantal jaren ga ik op vakantie naar het hotel van mijn zoon. Hoe cool is dat?!
|
|
|
|
Mucho ambiente
De sportiviteit van Door
|
13 November 2009 | 19:23:32
|
|
Ik heb besloten. Dat ik binnenkort aan de Zumba ga. Deze week kreeg ik een uitnodiging (dankjewel R!) om deel te nemen aan een training van haar, samen met iemand die les heeft gehad van de master. Als in: Alberto 'Beto' Perez himself!
De muziek roept zoveel ontzettend heerlijke herinneringen aan de Caribbean bij mij op, het kan niet anders dan dat ik vrolijk ga worden van deze lessen. Er zijn lessen op vrijdagavond op nog geen kilometer van mijn huis. Misschien ga ik lopend heen en dansend terug.
Zeker weten dat je het weekend dan goed in gaat!
Aangezien ik niet weet hoe ik een You Tube filmpje hier geplaatst krijg, hier de link om u te laten zien wat ik bedoel:
|
|
|
|
Too much
Door doet een beroep op u
|
13 November 2009 | 13:49:50
|
|
Hebt u dat ook? Dat u met verjaardagen veel te veel koopt. Nee, geen cadeaus. Daar ben ik altijd heel bescheiden in. Behalve als het voor mezelf is, natuurlijk. Dan hoeft er wat mij betreft niemand op de centen te letten. Dat u het weet (21 november).
Waar ik op doel is: teveel boodschappen. Vier soorten Franse kaas, tonijn- en garnalensalade, chips en pinda’s, nootjes en van die kleine tapas worstjes, olijven met feta, blokjes kaas, stokbrood en toastjes. En dan nog taart: kersenvlaai, tompouces, soesjes en losse gebakjes.
Waarom zoveel? Omdat ik altijd bang ben dat ik te weinig heb. Dat mijn gasten elkaar aankijken als ik even in de keuken ben, met een blik van ‘wat een sneue boel hier bij Door’. Dat wil ik dus niet.
Gisterenavond at lief niet mee met de warme hap. Toen hij laat op de avond wat hongerig thuis kwam, at hij twee crackers met gorgonzola. Daarna een chocoladegebakje.
Zelf zat ik een toastje brie naar binnen te proppen en een handvol cashewnoten.
Vanmiddag lunchten de kinderen met slagroomsoesjes en brood met tonijnsalade. Als toetje aten wij gisteren een tompouce. Ja, mensen, weggooien is zonde.
Iemand een idee voor een recept met garnalensalade, kruidenboter, 2 slagroomsoezen, wat kaasjes en een bekertje slagroom?
|
|
|
|
Waarom?
Humor | Zomaar wat
|
12 November 2009 | 18:24:28
|
Ik heb geen zin en geen tijd voor een logje vandaag. Dus u krijgt van mij een stukje wat ik van de week over de mail kreeg. Misschien heeft u het zelf ook wel ontvangen. Het is hier en daar wat flauw, sorry. Morgen misschien weer inspiratie...
In deze drukke tijden is het moeilijk om de tijd te nemen om zich de werkelijke vragen te stellen :
WAAROM bestellen mensen een Double Cheeseburger, een grote friet en dan een Cola-light?
WAAROM kopen we hotdog worstjes in een doos van 10 en de broodjes in een pak van 8?
Bovendien, heb je je ooit afgevraagd:
WAAROM vrouwen geen mascara kunnen aanbrengen met gesloten mond?
WAAROM je, om WINDOWS te sluiten op de startknop moet drukken?
WAAROM citroensap kunstmatige smaakstoffen bevat en het product voor de afwasmachine gemaakt is met echte citroenen?
WAAROM voeding voor honden nieuw is met verbeterde smaak: wie heeft dit getest?
WAAROM ze de naalden voor euthanasie steriliseren?
U kent zeker wel de onverwoestbare zwarte dozen in vliegtuigen?
WAAROM maken ze het vliegtuig niet van dit materiaal?
Als vliegen zo veilig is:
WAAROM noemt men de aankomsthal op het vliegveld dan 'Terminal'?
En verder:
WAAROM drukken we harder op de toetsen van de afstandsbediening als de batterijen bijna leeg zijn?
WAAROM dragen Kamikaze piloten een helm?
Hoe heeft men de panelen 'VERBODEN OP HET GRASVELD TE LOPEN' in het midden van het grasveld kunnen zetten?
Vinden analfabeten het leuk om lettertjes in de soep te hebben?
Toen de mens ontdekte dat de koe melk geeft, waar was hij op dat moment eigenlijk naar op zoek?
Als een woord verkeerd geschreven staat in het woordenboek, hoe weet men dat dan?
WAAROM heeft die oen van een Noach die twee muggen niet doodgemept?
WAAROM krimpen schapen niet als het regent?
Ik koop een nieuwe boemerang, hoe raak ik de oude kwijt?
WAAROM hebben etablissementen die 24 uur per dag, 7 dagen per week geopend zijn, sloten? |
|
|
|
|
|
