doorgaatervoor.punt.nl
Laatste artikelen

Voor de derde keer in mijn carrière als moeder, mag ik met een zoon naar de open dagen van de middelbare scholen. De eerste keer, in 2007, vond ik dat best heel wat. Je kleine ventje naar de middelbare school. Ik dacht dat ze gewoon altijd zouden blijven zoals ze waren, die kinders. Wel zo overzichtelijk.

Niets was minder waar, binnen een paar maanden had ik een nieuw kind in huis. Van een basisschool jochie naar een puber met een eigen bankpas en verkering.
Toen oudste een middelbare school ging uitzoeken, was de keuze redelijk beperkt; met een gymnasium advies ga je nu eenmaal niet bij scholen kijken die dat niet bieden.
Oudste bezocht drie scholen; de eerste waren we met een kwartier weer uit. Hij vond het maar niks. Ik snapte heel goed wat hij bedoelde, al konden we beiden niet goed uitleggen wat er ‘mis’ was met die school.
Nu, zeven jaar later, herhaalt de geschiedenis zich. Jongste bezocht diezelfde school en was heel resoluut: ‘Mam en pap, dit wordt ‘m niet’.

Vorig jaar deed ik met middelste een rondje open dagen. Ook daar was één school bij die we met een kwartier weer de rug toekeerden. Het maakte de keuze alleen maar makkelijker.
Middelste was vooral geïnteresseerd in de uitstapjes die de diverse scholen te bieden hadden, hoeveel uur gym er werd gegeven, of er wel een goedwerkende automaat in de kantine voorhanden was. Ook de kantine zelf moest aantrekkelijk zijn. Gelukkig vond hij een school die alle ingrediënten in zich had. Hij voelt zich er als een vis in het water en doet het meer dan goed. Ook de Turkse pizzaverkoper is blij met onze keuze; sindsdien vertoont zijn omzet een stijgende lijn.

Jongste kijkt in de wiskundeboeken, doet proefjes in het scheikundelokaal en let vooral op de architectuur van de scholen. Het gebouw moet mooi zijn. Nu is mooi een nogal subjectief begrip, maar goed. Het lyceum waarop ik zelf heb gezeten en waar ook oudste zijn diploma heeft gehaald, dat was toch wel het mooiste gebouw, vond jongste. Ik kan niet anders dan het met hem eens zijn. Het voormalige klooster, de glas-in-lood ramen, de kapel die tot een strakke mediatheek is omgetoverd, het ademt een bepaalde sfeer. Als je de ogen dicht doet, zou je je kunnen voorstellen dat hier gebeden werden gepreveld en dat de gezangen prachtig door de ruimte galmden. Hier en daar staan nog wat relikwieën uit die tijd, waardoor je nog meer die tijd kunt herbeleven.

Binnenkort is het keuzemoment. Ik ben er bijna van overtuigd dat jongste, die toch al zo’n kopietje van zijn oudste broer is, voor hetzelfde lyceum gaat kiezen.
Al was het alleen maar omdat je er op de open dag een USB-stick kreeg in plaats van een balpen.

Toch kwam hij van de week ineens met de mededeling dat hij naar de ‘TTO afternoon’ gaat op de andere school. Want in het tweede jaar een uitwisseling met Spanje, dat is ook niet verkeerd natuurlijk.











Reacties (7)

Sinds enkele weken slaap ik door de week alleen. Dat is niet echt een bewuste keuze, maar meer het lot van een vrouw met een man die een grote opdracht inclusief strakke deadline heeft in het westen van het land.
Ik doe er niet moeilijk over, maar gezellig is anders. Wel overzichtelijk, want ik heb al twee weken niks gestreken en ik kook slechts om de dag omdat ik elke dag genoeg overhoud voor de dag erna. En overzichtelijk, zoals u weet, daar houd ik van.

Op een avond, toen we met ons drietjes aan tafel zaten, zei middelste dat hij zich afvroeg wat papa dan ’s avonds doet in het hotel.
Nou, dat lijkt me duidelijk, antwoordde ik zonder na te denken. Die zit met een knappe, slanke blondine in een bistrootje of zo. Daarna nog een afzakkertje in de hotelbar.
Terwijl ik de gierende lach van middelste verwachtte, zag ik dat hij wit wegtrok. Wat zeg ik, hij viel zowat flauw. Ik schrok ervan. Snel haastte ik me te zeggen dat ik een geintje maakte en dat papa gewoon heel hard aan het werk is. Dat hij daarna in zijn eentje een hapje eet, zijn mail checkt, ons belt of whatsappt en dat hij dan gaat slapen omdat hij de volgende dag weer vroeg present moet zijn bij de opdrachtgever. Dat mag ik toch hopen hè.


Ik had er geen seconde rekening mee gehouden dat het in zo’n kinderhoofdje heel anders kan werken. De laatste tijd zijn er wat scheidingen in de buurt. De jongens zien natuurlijk hoe zoiets in zijn werk gaat, of horen verhalen op school over vreemdgaande vaders die worden betrapt. Of moeders die een tête-à-tête hebben met de buurman.
Toen middelste, immer geïnteresseerd in mijn welbevinden, vroeg of ik wel lekker had geslapen zonder papa aan mij zij, antwoordde ik dan ook heel opgewekt dat ik juist een héérlijke nacht had gehad. Geen gesnurk en gedraai naast me en een zee van ruimte! Niet wakker worden van gestommel om 5 uur in de ochtend, het starten van die dieselbak en het dichtslaan van de voordeur. Wie wil dat nou niet. Ik zei het met een grijns. Althans dat was mijn bedoeling. Middelste, mijn gevoelige kind, had een heel andere indruk. Mama was dus blij dat papa een paar weken pleiten was! Misschien gingen we wel scheiden?

Ik heb moeten praten als brugman (gelukkig kan ik dat goed) en hem moeten overtuigen dat ik het natuurlijk ook niet echt jofel vind om ’s avonds alleen met een wijntje op de bank te zitten. Dat pap ook liever elke avond lekker met zijn jongens knuffelt (en met mij) dan in een suffe hotelkamer te zitten. Maar soms moet het even zo. We maken het goed door lekker met elkaar een paar dagen naar Parijs te gaan binnenkort. Doen we een family hug aan de voet van de Eiffeltoren.









Reacties (15)

Het grootste jaarlijkse evenement in casa Door vond dit weekend weer plaats. Voor de dertiende keer op rij. Ieder jaar lijkt het wel spannender te worden. Je zou denken dat iets wat je al dertien keer hebt meegemaakt, niet meer zo bijzonder is. Dat je eigenlijk precies weet hoe zo’n dag verloopt. Dat is ook zo, in mijn hoofd werkt het zo en in die van de anderen hier thuis ook. Maar niet in het hoofd van middelste.
Sinds februari vorig jaar leefde hij toe naar zijn verjaardag. Hij telde de maanden, stelde in juni en augustus al verlanglijstjes op, die vervolgens weer verdwenen en de laatste weken was het onderwerp van gesprek vrijwel continu ‘mijn verjaardag’.

Het allerliefst wilde hij nieuwe sneakers. Ik was allang blij dat ik ze online kon bestellen, want de verjaardag viel midden in mijn drie weken single-parent-zijn, dus tijd was zeg maar niet waar ik het meeste van had. Ik slaakte een zucht van verlichting want ik hoopte dat hiermee een einde zou komen aan het wekenlange pushen. ‘Mam, heb je ze al besteld, Mam doe dat nou, Mam waarom wacht je zo lang, Mam…’.

De dag erna kwam hij uit school en nog vóór hij zijn tas in een hoek van de kamer had gesmeten, vroeg hij of de postbesteller al was geweest. Ik knikte van ja, mij van geen kwaad bewust. ‘Waar zijn dan mijn sneakers?’ vroeg het kind ongeduldig. ‘Oh, bedoel je dat, die zijn er nog niet hoor’ sprak ik kalm. Ik zag de teleurstelling op zijn smoeltje en legde uit dat zo’n pakketje wel even een traject moet afleggen en dat dus best nog een dag kon duren.

De dag erna van hetzelfde laken een pak. Ik denk dat de man van de post er ook een beetje nerveus van werd, want hij werd bijkans van zijn fiets getrokken door middelste.
De brievenbus wordt hier soms een paar dagen niet geleegd, domweg omdat ik dat vergeet. Ik kan u verzekeren dat hij de afgelopen week zeven keer per dag gecontroleerd werd op inhoud. Want wie weet had de pakketbezorger wel een briefje achtergelaten. Bijna had ik er zelf een brief in gedaan: ‘Lieve C, je moeder wordt gek van je’.

Weer een dag later kreeg ik mail van de winkel waar ik de sneakers besteld had. ‘In antwoord op uw vraag……’. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Mijn vraag? Ik had helemaal geen vraag gesteld. Er begon mij wat te dagen. Thuis voelde ik middelste aan de tand, uiteraard nadat ik had bevestigd dat de post besteller géén pakketje had gebracht die dag. Het jong had dus op mijn account een mail gestuurd naar de winkel om te vragen wanneer hij zijn cadeau kon verwachten. Weliswaar was het een beleefde (doch enigszins dwingende) mail, maar ik heb hem toch even verteld dat ik niet gediend was van mailtjes vanaf mijn account waar ik niets vanaf weet. Schuldbewust maakte hij zijn excuus. Het goede nieuws was, dat we nu wel wisten wanneer het pakketje zou worden geleverd. Donderdagmiddag. Was dat even mooi voor zaterdag, zijn verjaardag!

Er werden foto’s gemaakt van de sneakers en deze werden gretig via whatsapp, Twitter en Facebook met de vriendenclub gedeeld. Goddank vonden alle jongens ze cool, vet en gaaf. Stel je voor dat er iemand is die ze suf had gevonden. Ik moet er niet aan denken.

Gisteren was de grote dag. Het hele huis was vol met vrienden en familie. Vanochtend kwam de dertienjarige tussen ons in liggen: ‘Het was de gaafste verjaardag ever!’.
Ik heb een gebakje voor de postman bewaard.











Reacties (10)

Regelmatig zie ik mijn twee oudste zonen hun wenkbrauwen fronsen als ze in de keukenlade weer een onbestemd zakje zien liggen. Zaadjes en besjes; ik gooi ze ’s morgens door mijn soya yoghurt. We eten steeds vaker vis en biologische meuk. Dat is vanwege de pakketten van HelloFresh zo gekomen en ik heb het in mijn wekelijkse eetpatroon overgenomen. Mijn jongste, zoals altijd geïnteresseerd in recepten, koken en eten, is hier het meest enthousiast over. Oudste juicht dat hij doordeweeks zijn eigen studentenhap kan eten.

Vorige week leende ik het boek ‘De voedselzandloper’ van een vriendin. Interessant en informatief vond ik. De zonen keken een tikje argwanend naar me.
Een dag later opperde ik dat ik erover dacht om de opleiding voedingsconsulent te gaan doen. Het is te overzien; slechts een jaar studie.

Middelste vond het tijd worden zijn vader eens aan de tand te voelen. Pap, denk je dat we noooooit meer frietjes, koekjes of wat lekkers krijgen? Want mam vindt dan natuurlijk alles ongezond wat wij lekker vinden. Mijn patatliefhebber had grote zorgen! Hij keek er doodongelukkig bij.
Stel je voor dat je iedere dag uit school een beker groene thee met een wortel krijgt! Of een groene smoothie met een stengel bleekselderij! Nee, middelste zag het allemaal maar somber in. Hij is sowieso al heel zielig dat zijn moeder nooit snoep koopt.






Reacties (15)

Vanochtend gebeurde het weer; ik keek vol verwachting naar het witte busje dat voor mijn huis stopte. Niet pontificaal voor het raam, maar een beetje verborgen achter het gordijn, gluurde ik. Ik zag de chauffeur met een sprongetje achter het stuur weg springen en de twee grote deuren van zijn bestelbus openen. Met een grote doos, zwart met goud, zag ik hem mijn oprit oplopen. Mijn hart begon sneller te slaan. Niet omdat het een knappe man was.
Ik moest me beheersen om niet keihard naar de voordeur te rennen.
Ik hoorde echter helemaal niks. Even later zag ik hem met lege handen weer naar zijn auto lopen en de portieren dichtslaan.
Snel gluurde ik in de gang. Deed mijn deurbel het soms niet? Nog net zag ik dat de buurvrouw haar voordeur dichttrok, de grote doos balancerend op haar arm.
Een gevoel van teleurstelling bekroop me.
Ik ben zo dol op kerstpakketten! Heerlijk; zo’n doos vol met lekkernijen.
Vorig jaar kregen we er twee, ik was de koning te rijk.

Dit jaar kreeg ik een klein, maar leuk kerstpakketje van mijn werkgever. Een busje met losse thee, wat bonbons, een geval wat je in een beker melk moet stoppen en waar dan chocomelk van komt én een cadeaubon van de winkel waar het allemaal was gekocht.
Zelf regelde ik voor alle 28 mensen van het overblijfteam van de school waar ik werk, een soortgelijk pakketje. Iedereen was blij verrast.

Vandaag stuurde mijn lief me een mail door. Zijn werkgever stuurde zoals elk jaar een code door, waarmee je een cadeau van een site kunt uitzoeken.
Ik hoop elke keer dat er op die site een doos staat afgebeeld met als titel ‘verrassingspakket’. Helaas. De verrassing dit jaar was, dat de link niet werkte.

Ik ga even onder de kerstboom liggen huilen hoor.












Reacties (7)

Van de week viel mijn oog op een artikel dat op Facebook werd gedeeld over de keuzes van mensen die arm zijn. Arm in de zin van niet veel geld hebben. Ik ga het artikel niet herhalen, maar verwijs u graag naar de site van decorrespondent.nl.

Er wordt gesteld dat schaarste bezit neemt van je geest en dat mensen dus anders gaan handelen dan dat zij normaal gesproken zouden doen, door het gevoel van gebrek. Interessant om te lezen hoe ‘invloedrijke denkers’ hierover denken.

Toevallig (?) was er in het RTL nieuws diezelfde avond een item over het handelen van arme mensen.
Als iemand bij de voedselbank komt vanwege redenen die ik hier niet hoef te noemen, maar wel voor vijftien euro per week de lucht in paft, zou je dan zo iemand het roken moeten verbieden? Of juist het voedselpakket moeten weigeren?

Een man die in de schuldsanering zit, was aan het woord: hij vertelde dat hij als enige pleziertje het roken nog had. Het geld wat binnenkwam, ging rechtstreeks naar de schuldeisers, hij kreeg een klein weekbedrag om van te leven. Daarvan kocht hij zijn shagje. Als hij niet zou roken, zou dat voor de schuldeisers niet uitmaken, immers zij worden reeds betaald.

Hij moest keuzes maken: geen cadeau voor een jarige vriend, maar wel zijn rokertje. Lange tijd heb ik ook heel resoluut geroepen ‘dat het belachelijk was dat mensen met weinig geld wel roken’. Het stuitte mij tegen de borst dat mensen dat doen.
Dit is denk ik ook omdat ik een enorme antiroker ben. Ik vind het goor, ongezond en eerlijk gezegd ook dom. *Bergt zich nu voor alle rokers die dit lezen*.
Stel dat iemand de keuze had gemaakt om van het weinige geld lid te worden van een tennisclubje, dan had je mij niet gehoord. Want dat is zeg maar meer mijn ding.

Toch ben ik wel wat van mening veranderd. Niet alleen door dit artikel, ook door wat ik heb gezien van dichtbij. Weinig geld en een uitzichtloos bestaan levert enorm veel stress op. Roken mag dan niet de beste keuze zijn, als het je nog een beetje sjeu geeft aan je leven is dat toch wat waard, aldus die man in zijn vettige keukentje.

Ik werd er wel triest van, zittend op de bank met mijn cappuccino in de hand.

 

 

 










Reacties (5)

Het is december. Gelukkig vallen er, sinds ik een nee-nee sticker heb, geen tientallen folders meer in de bus met gezellige plaatjes van gezellige mensen die gezellige dingen doen. Mensen die aan een gezellig gedekte tafel zitten, met van die gezellige hapjes op tafel. Aan de tafel een jongen, een meisje, een vrolijke lachende blonde moeder en een stoere, knappe vader.
De moeder heeft een glinsterende feestjurk aan en het meisje krullen in het glanzende haar. De vader draagt een gezellig overhemd en het jongetje een stralend wit bloesje met een schattige, wollen spencer erover. Zo’n jongetje die geen ruzie met zijn moeder maakt omdat het een kriebelspencer is. De kaarsen branden waardoor het geheel er nóg gezelliger uitziet.
Allemaal heel.. december.

Hier is december heel anders. Na de sliert verjaardagen die we vieren in en buiten de familie, ben ik blij dat de slingers de kast in kunnen en dat ik even géén taart hoef te maken.
De kinderen komen thuis met hun lootjes van school. Dan beginnen mijn tekortkomingen als moeder nogal eh.. zichtbaar te worden. De hel die het maken van een surprise heet.

Vorig jaar had ik nog een schoondochter die hielp met de surprise. Alleen al daarom had ik graag gezien dat mijn zoon haar naar het altaar zou slepen. Helaas, het mocht niet zo zijn. Nu heeft hij een Engelse vriendin en die doen niet aan Sinterklaas. Absolutely jammer. Dit jaar ben ik dus weer aan de beurt. Ik zuchtte zo dramatisch, dat vriendin het niet langer aan kon horen. Twee dagen later kreeg ik een whats’appje dat al het materiaal voor mijn surprise klaar stond, ik hoefde het alleen maar op te halen. Ik stuurde jongste er naar toe en drukte hem op het hart goed naar haar instructies te luisteren. Tenslotte ging het om zijn surprise.
We knutselden een fles nagellak. Van Chanel ook nog. Haha.
Werd december toch nog leuk.

Ik denk dat ik een glinsterende feestjurk ga kopen. En ergens een meisje met krullen steel.

 

 

Reacties (2)

Ik bedacht me dat ik een nieuwe bril wilde. Verzekeringstechnisch was dat niet handig, immers er viel niks meer te declareren. Dat mag van mijn verzekering slechts één keer in de drie jaar en aangezien ik vorig jaar nog een nieuwe fok op mijn neus had laten aanmeten, moest ik nu toch echt zelf dokken.

Gek genoeg koop ik met het grootste gemak nieuwe hakjes, bloesjes, topjes en wat dies meer zij, maar nooit zomaar een bril.
Dat moest maar eens afgelopen zijn. Tenslotte vond ik mijn huidige bril een tikje streng en zat het ding ook niet echt lekker op mijn neus.
Ik liep dus maar eens binnen bij de brillenwinkel. Zoals altijd als ik in de stad ben, kwam ik de moeder van vriend J tegen. We kletsten bij over onze studerende zonen en alle toestanden die daarbij horen en pasten intussen allerlei monturen. We bekritiseerden en complimenteerden elkaar met de uitgezochte brillen.
‘En dat voor één euro, lachen toch?’ riep ze enthousiast. Ik keek haar niet begrijpend aan.
Er bleek een actie te zijn waarbij je alleen voor het montuur, ongeacht welke, slechts één euro betaalde.

Mijn hart maakte een sprongetje. Hoe duur konden die glazen helemaal zijn? Dat viel inderdaad reuze mee. De enige tegenvaller was dat ik bij de oogmeting wéér minder bleek te kunnen oplezen. Aan de andere kant, of je nu -1 of -2 hebt, dat maakt feitelijk geen zak uit als je een bril draagt. Zolang je dat ding dan maar niet afzet tijdens het autorijden hè.

Bij het afrekenen zag ik dat de bril die ik had uitgezocht van Björn Borg was. Een tennisser die via tennisrackets, tenniskleding en onderbroeken, blijkbaar nu in brillen deed.
Gek. Maar hé, ik had honderdachtenzeventig euro korting. Dat zag ik even heel goed.

 

*De titel dient in het Engels gezongen te worden.

 

Reacties (4)

Al een paar dagen zag ik als ik thuis kwam, dat het lampje van mijn vaste telefoon knipperde. Nieuwsgierig als ik ben, check ik dan of er wat is ingesproken. Het bleef stil. Ook met het nummer kon ik niks, want daar stond ‘privé’. Bah wat flauw.

Vandaag lag er een briefje van mijn briefjeszoon in de keuken. Naast een enthousiast relaas dat hij meisje R uit de klas had getrokken bij het onderdeel lootjes trekken,  en dat ze een wimperkruller op haar lijstje had staan, stond er dat er een bedrijf had gebeld.
Een bedrijf dat had gevraagd naar mevrouw D. Mijn briefjeszoon had eronder geschreven dat hij had gezegd dat ze om 15:00 uur maar terug moesten bellen, want dan was mevrouw D wel thuis. ‘Haha mam, dat ben jij, mevrouw D!’.

Om exact 15:00 uur ging de telefoon. Het bedrijf bleek het energiebedrijf. Wat een teleurstelling. Een gemaakte, irritante stem vroeg mij of ik daadwerkelijk mevrouw D was. Ik wilde een bijdehante opmerking maken van dat ik daarmee toch had opgenomen en of ze dacht dat ik niet goed was of zo om met een andere naam op te nemen dan mijn eigen, maar ik dacht laat maar. Beleefd bevestigde ik dat ik heus en echt waar mevrouw D in hoogsteigen persoon was.
Toen vroeg ze of ik de persoon was die de beslissingen inzake de energieleverancier nam. Ja, ik ga haar een beetje vertellen dat ik eigenlijk alleen ga over de maaltijd van de dag en het soort wasmiddel. Kom zeg. Dus ik zei heel kordaat: ‘Zeker!’.

Ze luisterde nauwelijks naar mijn antwoord en tetterde in mijn oor ‘dat het ontzéttend fijn was dat ik even tijd vrij had om naar haar te luisteren’. Net toen ik wilde protesteren dat ik helemaal geen tijd had om naar haar te luisteren, nou ja, eigenlijk wel had, maar niet wilde luisteren, zei ze dat ze een héél interessant iets met me wilde delen. Volgens mij levert het energiebedrijf ook energiedrankjes en had zij er een kratje van leeggedronken.

Mijn irritatiegrens was werkelijk al na twee seconden overschreden. Normaal ben ik echt best te hebben bij dit soort telefoontjes, maar vandaag had zij een beetje pech. Ik zei dat ik aan haar stem kon horen dat ze van een callcenter was en of dat klopte. Ze kon niets anders dan dit bevestigen. Ik zei dat ik dan verwachtte dat ze met een of andere aanbieding zou komen. Met iets minder enthousiasme in haar stem vertelde ze me dat dit inderdaad zo was. Toen zei ik haar dat als ik iets wilde veranderen, ik dat zelf uit kon zoeken en als ik hulp nodig had, ik het bedrijf zou bellen. Al deze antwoorden stonden blijkbaar niet op haar lijstje, dus ze was een beetje uit het veld geslagen. Dat vond ik ook wel weer een beetje sneu. Het arme kind had eindelijk mevrouw D aan de lijn en dan valt het zo tegen. Terwijl het zoontje nog zo lief had geklonken. Waarschijnlijk had de man van mevrouw D niks te vertellen thuis.

 

 

Reacties (12)

 

 

 

Vandaag was een speciale dag
De dag waarop mijn zusje werd geboren
Tweeënvijftig jaar geleden

Vandaag was een speciale dag
De dag waarop mijn zusje jarig zou zijn
Een dag waarop ik haar zo graag zou zien

Vandaag was een speciale dag
De dag dat ik mijn zusje niet zoende
En niet feliciteerde

Vandaag was een speciale dag
Ik stond met bloemen bij haar graf
In plaats van met een cadeautje achter mijn rug

Vandaag waren er tranen in plaats van taart
Een brok in mijn keel, toen ik mijn arm
om mijn moeder, haar zoon en mijn zus sloeg.

Vandaag was een speciale dag
Ik fluister haar naam
Ik denk aan haar, aan ons

 

Reacties (16)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl