doorgaatervoor.punt.nl
Laatste artikelen

Benieuwd wie er van u hier terecht is gekomen via een zoekfunctie. Hoewel de titel natuurlijk allerlei vragen bij u oproept of u stante pede doet besluiten vandaag mijn schrijfsel over te slaan, kunt u echt met een gerust hart verder lezen.

Vorige week was het hier al een soort pakjesavond. Op dinsdagavond ging luid en duidelijk de bel. In het schijnsel van de buitenlamp stond een leuke jonge knul. Hij overhandigde mij een enorme koele doos. Niet alleen de titel is dubieus zie ik nu, waarvoor excuus.
Ik bedankte de jongen en nam de kartonnen doos mee naar de keuken. De jongens liepen juichend achter me aan. Wij zijn hier gek op uitpakken moet u weten. Ook al heb ik die doos zelf dik betaald, dat maakt niks uit. Het voelde toch als een cadeautje.

Opgewonden commandeerde ik middelste dat hij een schaar moest pakken, of een mesje. We maakten de doos open en slaakten een gilletje. Spitskolen, uien, knoflook, zeekraal, tomaten, aardappeltjes, oranje paprika’s, rucola, gorgonzola, kokosmelk, currypasta, kip, kabeljauw en nog meer lekkers! Daarnaast nog een receptenboekje, waarvan later bleek dat het wel héél kleine lettertjes bevatte, en een tijdschrift met de verzamelde hoogtepunten van Smulweb.
Ik keek gauw wat ik geacht werd te brouwen van dit alles. Geinig dat nu eens iemand voor mij bedacht wat we zouden gaan eten de komende drie dagen. Als ik het de mannen hier laat bedenken, eten we pasta of halen we Mexicaans.

Enfin, ik was helemaal door dolle. Ik sneed, hakte, wokte en kookte dat het een lieve lust was. De borden waren iedere avond leeg. Het was wat je noemt een succes, dat HelloFresh.
Ik kan niet wachten tot het weer dinsdagavond is en er weer een nieuwe doos uit het gekoelde busje komt zetten.
Als ik dan toch een minpuntje moet noemen, was dat ik de tweede dag in plaats van anderhalve theelepel currypasta, het hele zakje erin kieperde. Hetgeen resulteerde in een brandende mond die zelfs met zeven glazen water nog in de fik stond.

Verder was mijn tante nog op bezoek. Mijn tante uit Marokk.. eh Leiden. Een schat van een vrouw met een eigen moestuin. Niet zomaar een lullig volkstuintje, maar een lap grond waarop van alles en nog wat verbouwd wordt. Tante (net als mijn mams, dochter van een groenteboer) heeft bramenstruiken en oogst ieder jaar weer emmers vol bramen. Ze heeft jam en bramensap maken tot kunst verheven. Tot ver in de familie worden de potten met ‘de sappen van tante M’ uitgedeeld. Iedereen weet, dat de sappen van tante tot de gezondste ter wereld behoren. Althans, zo gaat het verhaal. Voel je een griepje opkomen, neem dan een lepel uit één van haar potten en je bent de volgende dag weer kiplekker.
Ik heb drie potten gekregen, dus wij komen de winter wel door.

En oh ja, mijn oudste zoon is jarig. Achttien geworden vandaag. Hoeraaaaa!

Reacties (7)

Het Sinterklaasfeest is dit jaar toch heel anders dan het altijd is geweest. De aanloop er naar toe is op zijn minst een zwarte bladzijde in het Grote Boek. Ik ga hier mijn mening niet verkondigen want ik ben er helemaal klaar mee, dat gedoe over wel of niet schminken, wel of niet rode lippenstift en grote oorringen, wel of niet een wit paard.

Wat een gedoe. Vroeger was een wit paard toch een belangrijk ingrediënt bij een sprookje. En wie houdt er nu niet van rode lippen en sieraden? Hoe dan ook, de verjaardag van onze Goedheiligman is niet meer zo gezellig.

Wat ook helemaal, completely anders is dit jaar, is dat uw logvrouwe niet meer voor haar ganse kinderschaar én voor haar echtgenoot én voor haar moeder cadeaus gaat kopen. Neen! Dit jaar is alles anders! Hoezee!

Dit jaar vieren wij Sinterklaas 2.0.
Zoals het een hippe familie betaamt, hebben wij een familiegroepsapp waarin wij met elkaar overleggen. Of, nou ja, zus en ik bepalen en we doen net of de rest inspraak heeft. Werkt als een trein.

Ik vulde alle namen en mailadressen in op de lootjes-trekken-site. ‘Hoe moet het nu met oma?’ vroeg jongste zich vertwijfeld af. Ik stelde hem gerust door te zeggen dat je meerdere namen op één mailadres kunt invullen. Aldus geschiedde.
Het is echt heel handig, hoewel mijn moeder van mening is dat er niets boven een schaal met gevouwen papiertjes gaat. Het is dat ze geen Facebook heeft, anders zou ze vast een actiepagina oprichten en bij 1000 likes mijn hele plan om zeep helpen.

Het online lootje trekken gaat pas van start als iedereen alles heeft ingevuld. Ook het verlanglijstje. ‘Kan ik een linkje naar de webshop invullen?’ vroeg middelste. Grijnzend zei ik dat hij het ook alvast kon bestellen, wel zo makkelijk voor degene die hem zou hebben. Hij keek me aan alsof ik ze niet allemaal meer op een rijtje had.

Het liefst zou ik er een leuke Bram van der Vlugt-achtige Sint bij hebben en een paar inktzwarte Pieten.
Makkers staakt u wild geraas.

 

 

Reacties (4)

Dit log aan de wilgen hangen en een heel nieuw, vers log beginnen. Over een onderwerp dat mij na aan het hart ligt. Ja, dat leek mij nou wel een goed plan. Al een tijdje kwamen er allerlei ideeën voor stukjes die ik dan zou gaan schrijven, in mij op. Ik zou u, de trouwe lezer, gaan overtuigen van iets waar ik al een tijdje mee bezig ben.

Wat dan Door, wat dan Door, roept u nu natuurlijk vertwijfeld naar het scherm. Ik heb het uiteraard over eten. Wat anders ligt mij na aan het hart?! Ja, de zonen en de man en zo, maar dat lijkt mij logisch. De liefde van die kerels gaat trouwens ook door de maag, dus dan kom je toch weer op eten uit. Ha, soms is het leven zo simpel en is de cirkel voor je het weet weer rond.

Voedsel dus. Zoals degenen die mij kennen, weten, ik lees vaak kookboeken of zit zomaar op een middag allerlei recepten te verzamelen. Het is dat ik Jamie’s Magazine duur vind om een abonnement op te nemen, anders had ik dat allang. Alleen al die foto’s van dat lekkere eten.. jammie. Maar de Allerhande voldoet.

De laatste tijd ben ik op de ‘superfoods’ toer. Ik kom in Ekoplaza winkels, ik koop gekke besjes en verstandige zaden in natuurwinkels. Niet afhaken mensen, ik beloof dat ik geen geitenwollensokkentype ga worden! Het idee.
Jarenlang at ik als standaard ontbijt een bruine boterham met kaas en een beker melk. Viel niet aan te tornen. De afgelopen twee maanden eet ik ’s morgens een bakje yoghurt met muesli, cranberry’s en/of gojibessen en een lepeltje geplette lijnzaadjes. Het is heel lekker en het vult enorm. Kopje thee erbij en klaar.

Het voelt gewoon goed om naast het sporten dat ik doe, te letten op wat ik in de pan gooi. Ik ben dan weer niet iemand die het heel consequent doorvoert, maar dat wil ik ook helemaal niet. Dat maakt het weer zo’n filosofie.

De zonen kijken af en toe verwonderd op als er vijgen in de hartige taart zitten of er bulgur of quinoa op tafel staat. Er wordt gelachen om mijn bakjes met besjes en de zak Himalayazout in de keuken. Maar ik vind het leuk om dingen op eetgebied uit te proberen. Komende week wordt er een doos van HelloFresh bezorgd. Eens kijken hoe ik dat ga vinden.

Toen ik op Twitter vroeg hoe men dacht over het idee van de wilgen en dit log, deed me het toch wel goed dat het merendeel zei dat ik toch gewoon moest blijven schrijven hier. Voorlopig doe ik dat. Mag ik dan wel af en toe over mijn gezonde eetverslaving vertellen?

Reacties (11)

Sinds ik twee banen heb, ben ik natuurlijk heel druk. Niet alleen met het werk zelf, maar ook met onthouden. Ik moet ineens van nóg eens 30 collega’s onthouden hoe ze heten, voor welke groep ze staan, of ze aan het begin of juist aan het einde van de week werken (want: bijna allemaal parttimers in het onderwijs). Verder krijg ik nu twee keer zoveel mail, moet ik nog meer wachtwoorden onthouden en moet ik niet vergeten om de telefoon op te nemen met de juiste schoolnaam. Grappig is dat mensen aan de andere kant van de lijn soms ook in verwarring zijn. Zo belde vorige week iemand van het bestuur van de stichting waaronder beide scholen vallen. Hij verontschuldigde zich omdat hij dacht dat hij de verkeerde school had gebeld.

Buiten dat het gewoon heel leuk is om ineens zoveel mensen te leren kennen, is het ook confronterend. Op beide scholen is het gebruikelijk dat in de (vertrouwelijke) personeelsmail naast mededelingen betreffende de school of de gang van zaken, ook persoonlijke dingen worden gemeld. Dat is niet altijd het blije babynieuws of de nadere jubilea, maar ook langdurige ziekte, echtscheidingen, overlijden van naaste familie of enge operaties.

Op mijn eigen school probeer ik altijd een attente collega te zijn. Een kaartje, bloemetje of mailtje. Er zijn tijden dat ik daar wekelijks mee bezig ben. Daarom heb ik me voorgenomen om op ‘de andere school’ wel te reageren, maar alleen met een mailtje of mondeling als ik de betreffende collega zie. Het is too much!
Noem het flauw of zelfs asociaal, het zij zo. Ik heb daarin voor mijzelf een keuze gemaakt. Tenslotte ben ik eigenlijk te gast op die school, al word ik behandeld alsof ik er al jaren werk.

Een ander besluit dat ik heb genomen: ik doe wel mee met de tweede kerstborrel en het tweede teamuitstapje. Dus.



 





Reacties (8)

Iedereen heeft wel een favoriete winkel. Zo ben ik zelf al jarenlang fan van de HEMA. Dat is geen geheim; ik heb een periode gehad dat ik maandelijks twitterde dat ik een nieuw #HEMAjurkje had. Ik vind het gewoon een heerlijke winkel; ze hebben veel van wat ik nodig heb, of niet nodig heb, maar gewoon leuk vind. Ik koop er ondergoed, broodroosters, pyjama’s, panty’s, kaarten, maar ook treinkaartjes, vleeswaren, nootjes en fietslampjes. En jurkjes dus. Vooral in de tijd dat ik geen HEMA tot mijn beschikking had, tijdens de periode op Curaçao, miste ik het enorm. Weet u dat er zelfs een boek is geschreven door iemand die ook emigreerde en het boek de titel ‘Ik mis alleen de HEMA meegaf? Ik begrijp dat.

Enfin, een favoriete winkel dus. Mijn moeder heeft al zo lang als ik me kan herinneren de V&D als favoriet winkelparadijs. Iets wat ik absoluut niet met haar gemeen heb. Mijn moeder is dol op de speciale koopavonden, waar zij een heuse VIP uitnodiging voor ontvangt. Ze koopt er van alles en nog wat. Dat speciale gevoel van mijn moeder bij V&D komt niet helemaal uit de lucht vallen; ze heeft er vroeger als eerste verkoopster gewerkt. De band is altijd gebleven. Toch mooi als je bijna tachtig bent.

Mijn moeder vertelde me dat ze als meisje van 22 jaar tegen haar bazin bij V&D had gebluft dat ze bij C&A zeventig gulden méér kon verdienen. Ik zag het voor me; mijn moedertje, die daar even heel stoer zat te bluffen, wetende dat haar bazin haar voor geen goud kwijt wilde. Ze kreeg het mooi voor elkaar en voortaan verdiende ze wat meer dan de 180 gulden per maand. Ze verdiende in die tijd zelfs meer dan mijn vader en daar was ze best trots op.

Deze week kon ik mijn moeder niet bereiken. Ik belde op verschillende tijdstippen en werd een beetje ongerust. Ik overlegde met zus en toen waren we beiden ongerust. Ineens kreeg zus een ingeving; het was Circusweek bij V&D! Haha, mijn moeder bleek daar inderdaad geweest te zijn. Onze conclusie: voortaan laten we haar eerst omroepen bij de V&D, alvorens we een zoekactie beginnen.

 

 

Reacties (12)

Maanden geleden kocht ik een boekje over Madrid. Het plan was om in de herfstvakantie naar die stad te gaan. Ik checkte ticketprijzen, zette leuke hotelletjes bij mijn favorieten en droomde zo een beetje verder.
Ineens realiseerde ik me dat onze student geen herfstvakantie heeft. Natuurlijk is het goedkoper om vier tickets te kopen en is het bovendien makkelijker om een appartement voor vier dan voor vijf te vinden, maar leuk is het natuurlijk niet. Het is niet wat een moeder wil, met twee van haar drie zonen een stad ontdekken. Ik voel me toch al zo geamputeerd de laatste tijd.

Ongetwijfeld zal het wel vaker voorkomen in de nabije toekomst, dat oudste er niet bij kan zijn. Maar om nu meteen, de eerste vakantie sinds hij op kamers woont, met zijn vieren zo’n leuk tripje te maken, dat voelde toch niet goed.
Dus boekte ik een huisje aan het water in Friesland. Niet in Groningen, hoewel daar ook water is, want dat staat dan weer zo truttig. Haha. Dit is gewoon verkapte truttigheid.

Enfin, we gaan dus een paar dagen naar Friesland. Het schijnt dat we zelfs vanuit de achtertuin van het huisje met een boot naar Schiermonnikoog kunnen. Hoe leuk is dat? Geen idee, want ik ben er nog nooit geweest. Dus als u leuke tips heeft, gooi maar in de reactiebox.

Ik hoorde trouwens dat het maar een half uurtje rijden is van ons huisje-aan-het-water naar Groningen. Nah, is dat even handig!







Reacties (16)

Vorige week kwam er een mail van de klassenmoeders van mijn jongste. Wie er tijd en zin had om mee te fietsen naar het theater. Ik was er als de kippen bij, en jawel, ik mag mee. Vroeger, in de tijd dat de student in Groningen nog op de basisschool zat, was ik zo’n moeder die altijd meehielp op school. Van herfstwandelingen maken tot stamppotten bereiden voor het kerstdiner, op mijn hulp kon je rekenen. Nu, na 14 jaar ben ik er een beetje klaar mee. Als er een mailtje voor hulpouders in mijn mailbox verschijnt, scan ik tegenwoordig eerst waar het om gaat.
Meestal is er een activiteit op een dag dat ik werk, dus dan kan ik zonder enig schuldgevoel melden dat ik helaas niet van de partij ben.

Ik weet dat er collega’s meelezen hier, dus lieve schatten; bij voorbaat mijn excuses. Zoals jullie best wel weten, ben ik niet alleen een welwillende collega, maar ook best een hulpvaardige ouder. Dus, dat gezegd hebbende, even heel eerlijk: ik ben er totally klaar mee. Ik hoor van oudere vriendinnen die geen basisschoolkinderen meer hebben, dat zij dat ook hadden, zo op het einde, met de jongste in groep 8.
Dat je dan al zó vaak kinderen als zwarte pietjes hebt geschminkt, knakworsten hebt opgewarmd en paashaasjes hebt gebakken, dat het je zeg maar de strot uit komt. Haha, dit dan weer niet te letterlijk nemen hè.

Aan de andere kant realiseer ik me dat deze tijd nooit meer terug komt. Dat ik straks in juli weer sta te janken bij de afscheidsmusical en dat ik dan mijn jongste, mijn benjamin, ook met zo’n zware rugzak naar de middelbare school zie fietsen. Dat ik dan nooit meer mailtjes krijg of ik knakworsten wil opwarmen of wil helpen met de sportdag.

En dus besloot ik dat ik mee ga fietsen naar het theater. Want dat vind ik toevallig zelf ook leuk!

 

 

 

Reacties (14)

Zoals u hier heeft kunnen lezen, heb ik tegenwoordig een zoon die op kamers woont.
Van heimwee is geen enkele sprake, althans niet van zijn kant. De zoon is zo zelfstandig als wat, hij neemt zelfs de vuile was niet mee naar huis, dat roggelt hij allemaal zelf, daar in het Groningse.

Na de introductie, die gelukkig niet langer dan een week duurde, anders was er een serieus gevaar voor intoxicatie geweest, begon het echte studentenleven.

Zoon woont in een studentenhuis, in totaal met vijf studenten, eten doen ze echter met zijn drieën. Aangezien zijn colleges vaak pas aan het einde van de dag zijn, was het in het begin even zoeken naar hoe ze het zouden doen met boodschappen doen en koken. Inmiddels loopt het prima, wie tijd heeft regelt de boel en ze wisselen dat af. Natuurlijk wilde ik weten wat er zoal op tafel werd gezet. Tenslotte moet ik mijn imago van controlfreak hoog houden. Het viel mij, heus waar, niet tegen! Er waren zelfs groene dingen bij en voedsel wat vitamines bevatte. Nah.

Nu vroeg hij mij vanavond of ik wat recepten door kan mailen. Recepten die snel, beetje gezond maar vooral ook voor een prikkie zijn. Leek mij nu leuk als u even meedenkt en hieronder uw receptje achterlaat.
En oh ja, de mensen die in Groningen wonen (ik noem geen namen), mogen natuurlijk ook gewoon een prakkie brengen.





Reacties (17)

Van de week ging het ineens over kamperen. Geloof het of niet, maar ik heb dus nog nooit van mijn leven gekampeerd. Ik zie weleens zo’n verzameling bontgekleurde tenten op een veld en voel daar dan niks bij. Het is niet dat ik een hekel heb aan campings of zo, want als ik weleens bij een vriendin een dagje op de camping kom, dan zit ik ’s avonds altijd meteen op Marktplaats naar caravans te kijken en dan zeur ik of lief bij zijn volgende auto een trekhaak wil bestellen.

Nu zullen er vast mensen die zeggen dat bivakkeren in een caravan niet echt kamperen is. Maar ik vind, dat als je de hele dag op tuinstoelen zit en kookt op zo’n butagas ding en water moet tappen bij een kraantje even verderop, dan is dat kamperen.
Van de week vertelde iemand dat het gebrek aan muren (in het geval van een tent) een gevoel van vrijheid geeft. Dat het dan net lijkt of je buiten slaapt.
Nu heb ik in mijn hele leven welgeteld één keer buiten geslapen, op een strand nog wel. Dat was na een avondje barbecueën met iets teveel wijn op Curaçao. Het buiten slapen was op dat moment niet zozeer een keuze, maar meer de meest verantwoorde oplossing. Op de één of andere manier kan ik me niet meer herinneren hoe het voelde om geen muren om me heen te hebben. Wel weet ik nog dat mijn hoofd als beton voelde, de volgende ochtend.

We hebben twee keer een huisje op een camping gehuurd, in Frankrijk. Stiekem vond ik het wel fijn dat ik na het koken de troep in de vaatwasser kon zetten, toen ik de buurkinderen ruzie hoorde maken wie er aan de beurt was om de afwas te doen. Uiteindelijk zag ik de vader van het gezin mopperend met een teiltje met potten en pannen over het terrein sjokken. Ik ben dan een heks en heb leedvermaak. Ook vond ik het fijn dat ik mijn eigen douche had en niet met mijn schone jurkje en een toilettas onder mijn arm naar één of ander gebouw hoefde te lopen, waar dan de haren van de voorganger nog in het putje zitten.

Ik zit nu een beetje negatief te doen, omdat ik dat leuker vind voor het stukje, maar ik wéét het natuurlijk helemaal niet hè?! Ik ben van huis uit niet opgegroeid met kamperen, de enige haringen die ik ooit gezien heb, waren de zoute haringen van de markt.










Reacties (17)

Vanmiddag liep ik met een bloemetje in mijn hand de trappen op in het ziekenhuis. Ik bezocht de vader van mijn lieve vriendin J. Sinds mijn veertiende ken ik haar en daarmee ook hem. Dat is dus nu 32 jaar. In het begin was hij gewoon de vader van een schoolvriendin. Die zag je doorgaans weinig, want vaders werkten en bovendien liep ik meestal rechtstreeks door de keuken naar de slaapkamer van mijn vriendin.

Toen echter op haar zeventiende verjaardag haar moeder overleed en wij inmiddels hartsvriendinnen waren, kreeg ik meer oog voor haar vader. Tenslotte was hij op jonge leeftijd weduwnaar geworden. Daar zat hij, met zijn enorme verdriet en een puberdochter. De puberzoon studeerde buiten de stad.
Hij stortte zich op het schaken en later op een studie. Tot op hoge leeftijd stond hij op de tennisbaan.

In de loop der jaren zag ik hem op de verjaardagen van de kinderen van vriendin of als er iets anders te vieren viel. We haalden vaak herinneringen op aan zijn vrouw, ik heb haar immers goed gekend. Altijd vroeg hij hoe het met mijn zonen ging en of ik het allemaal nog wel aankon. Dan lachte hij er zo’n beetje bij, met zijn pretogen. Hij was altijd een beetje een statige, chique man. Zijn kleding kwam van de betere zaken en hij reed in een nieuwe, mooie auto. Hij deed niet aan kaarten, maar aan bridge. Ik moest altijd vreselijk lachen om zijn vaste opmerking op feestjes: ‘Kom, we doen net of we het leuk vinden’.

De laatste tijd bleef de auto in de garage, het ging niet meer. De maaltijden werden bezorgd en de dagelijkse wandeling inclusief kopje koffie in de stad ging moeizaam. Ik zag hem ouder worden en op de laatste verjaardag gaf ik hem een extra knuffel bij het afscheid nemen. Vriendin had het opgemerkt en vroeg me ernaar. Ik vertelde haar eerlijk dat ik bang was dat hij er op een dag niet meer zou zijn. Ze beaamde het. We werden er beiden heel verdrietig van.

Nu is hij, door een valpartij als gevolg van zijn ziekte, in het ziekenhuis beland. Even vreesden we voor zijn leven, maar zoals hij zelf zei: ‘ik ga nog niet dood’.
Vanmiddag dacht hij dat er luchtaanvallen waren en hij stelde mij voor om samen te vluchten. Ik zei dat we veilig waren en dat we gewoon konden blijven kletsen. Het was weer goed. Hij maakte een grap en we lachten, haalden nog even wat herinneringen op. Ik vroeg of hij een wandeling wilde maken over de gang. ‘Bij dat gespuis?’ vroeg hij. Ik begon te lachen en hij lachte met me mee. We wandelden en weer zei hij: ‘Kom, we doen net of we het leuk vinden’. Dit keer moest ik slikken bij die woorden. Ik bracht hem weer terug naar zijn kamer. Een zoen en een knuffel en een zwaai bij de deur. Ik groette het ‘gespuis’ en liep met betraande ogen naar mijn auto.


 

 








Reacties (18)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl