doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 

Afgelopen maart en april was ik heel wat lange avonden te vinden op een trainingsveld van de KNVB. Daaraan ging een uur rijden vooraf. Het leuke was dat ik twee uurtjes met middelste in de auto zat en we zo gezellige gesprekjes hadden. Het nadeel was dat het toen nog lang geen zomer was en ik dus blauwbekkend langs de lijn stond, een kop vieze kantinekoffie in mijn handen geklemd.

Gelukkig was daar nog een moeder die eenzelfde lot beschoren was. Ook haar blonde puberzoon leefde zijn voetbaldroom. Wij kletsten ondertussen over wat voor leuke laarsjes ze aan had en dat die ene trainer best wel lelijk was.
Wij waren dan de uitzondering, de andere aanwezige moeders waren meer van de gezondheidsschoenen, ANWB jassen en mee coachen vanaf de kant. Die riepen altijd meteen dat het buiten spel was of dat er een penalty genomen moest worden. Wij zagen enkel onze blonde zoons die gelukkig zijn zolang ze op een groene mat staan.

Uiteindelijk werd hij toen niet in het talentenelftal geplaatst. Stiekem vond ik dat niet erg, immers het voorjaar was in aantocht en ik zag mijzelf liever met een wijntje in de tuin dan dat ik weer urenlang op zo’n veld moest hangen. Uiteraard vond ik het wel sneu voor de zoon en pepte hem op na deze teleurstelling.

In de afwijzingsbrief stond ergens nog wel vermeld dat ‘De KNVB blijft je volgen, ook al ben jij er nu niet bij’. Maar die zinsnede waren we eigenlijk al weer vergeten. Twee weken geleden arriveerde er een brief met uitnodiging voor weer twee selectiebijeenkomsten ergens in het land. De zoon danste door de kamer. Zijn ogen straalden. Wij waren zo blij voor hem.

De zaterdag voorafgaand aan de eerste bijeenkomst, kreeg hij tijdens een wedstrijd, een forse elleboogstoot tegen zijn slaap. Hij kukelde om, zijn ogen draaiden weg en er kwam in allerijl zelfs nog een arts aan te pas. Lichte hersenschudding en een gekneusde knie. Advies: paar dagen rust en vooral niet trainen. We belden de KNVB en legden het uit. Mocht hij dan wel de tweede bijeenkomst komen? Dat was geen enkel probleem. Het kind danste weer, dit keer iets voorzichtiger, door de kamer.

Gisteren was de tweede bijeenkomst. Tussen mijn twee tenniswedstrijden door, appte ik hoe het ging daar in Apeldoorn. Zoon had fantastisch gevoetbald, iets met assists en een goal, maar zat de tweede helft op de bank. Lief dacht dat het een voorteken zou kunnen zijn voor afwijzing. Optimist als ik ben, dacht ik dat ze het misschien in de eerste helft wel hadden gezien, die scouts.

Vandaag kwam de verlossende mail. Holadijee, hij is geselecteerd voor de laatste bijeenkomst op 12 november a.s. Onze houten vloer blijkt een prima dansvloertje.

Reacties (6)

Het grootste jaarlijkse evenement in casa Door vond dit weekend weer plaats. Voor de dertiende keer op rij. Ieder jaar lijkt het wel spannender te worden. Je zou denken dat iets wat je al dertien keer hebt meegemaakt, niet meer zo bijzonder is. Dat je eigenlijk precies weet hoe zo’n dag verloopt. Dat is ook zo, in mijn hoofd werkt het zo en in die van de anderen hier thuis ook. Maar niet in het hoofd van middelste.
Sinds februari vorig jaar leefde hij toe naar zijn verjaardag. Hij telde de maanden, stelde in juni en augustus al verlanglijstjes op, die vervolgens weer verdwenen en de laatste weken was het onderwerp van gesprek vrijwel continu ‘mijn verjaardag’.

Het allerliefst wilde hij nieuwe sneakers. Ik was allang blij dat ik ze online kon bestellen, want de verjaardag viel midden in mijn drie weken single-parent-zijn, dus tijd was zeg maar niet waar ik het meeste van had. Ik slaakte een zucht van verlichting want ik hoopte dat hiermee een einde zou komen aan het wekenlange pushen. ‘Mam, heb je ze al besteld, Mam doe dat nou, Mam waarom wacht je zo lang, Mam…’.

De dag erna kwam hij uit school en nog vóór hij zijn tas in een hoek van de kamer had gesmeten, vroeg hij of de postbesteller al was geweest. Ik knikte van ja, mij van geen kwaad bewust. ‘Waar zijn dan mijn sneakers?’ vroeg het kind ongeduldig. ‘Oh, bedoel je dat, die zijn er nog niet hoor’ sprak ik kalm. Ik zag de teleurstelling op zijn smoeltje en legde uit dat zo’n pakketje wel even een traject moet afleggen en dat dus best nog een dag kon duren.

De dag erna van hetzelfde laken een pak. Ik denk dat de man van de post er ook een beetje nerveus van werd, want hij werd bijkans van zijn fiets getrokken door middelste.
De brievenbus wordt hier soms een paar dagen niet geleegd, domweg omdat ik dat vergeet. Ik kan u verzekeren dat hij de afgelopen week zeven keer per dag gecontroleerd werd op inhoud. Want wie weet had de pakketbezorger wel een briefje achtergelaten. Bijna had ik er zelf een brief in gedaan: ‘Lieve C, je moeder wordt gek van je’.

Weer een dag later kreeg ik mail van de winkel waar ik de sneakers besteld had. ‘In antwoord op uw vraag……’. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Mijn vraag? Ik had helemaal geen vraag gesteld. Er begon mij wat te dagen. Thuis voelde ik middelste aan de tand, uiteraard nadat ik had bevestigd dat de post besteller géén pakketje had gebracht die dag. Het jong had dus op mijn account een mail gestuurd naar de winkel om te vragen wanneer hij zijn cadeau kon verwachten. Weliswaar was het een beleefde (doch enigszins dwingende) mail, maar ik heb hem toch even verteld dat ik niet gediend was van mailtjes vanaf mijn account waar ik niets vanaf weet. Schuldbewust maakte hij zijn excuus. Het goede nieuws was, dat we nu wel wisten wanneer het pakketje zou worden geleverd. Donderdagmiddag. Was dat even mooi voor zaterdag, zijn verjaardag!

Er werden foto’s gemaakt van de sneakers en deze werden gretig via whatsapp, Twitter en Facebook met de vriendenclub gedeeld. Goddank vonden alle jongens ze cool, vet en gaaf. Stel je voor dat er iemand is die ze suf had gevonden. Ik moet er niet aan denken.

Gisteren was de grote dag. Het hele huis was vol met vrienden en familie. Vanochtend kwam de dertienjarige tussen ons in liggen: ‘Het was de gaafste verjaardag ever!’.
Ik heb een gebakje voor de postman bewaard.











Reacties (10)

Al een paar dagen zag ik als ik thuis kwam, dat het lampje van mijn vaste telefoon knipperde. Nieuwsgierig als ik ben, check ik dan of er wat is ingesproken. Het bleef stil. Ook met het nummer kon ik niks, want daar stond ‘privé’. Bah wat flauw.

Vandaag lag er een briefje van mijn briefjeszoon in de keuken. Naast een enthousiast relaas dat hij meisje R uit de klas had getrokken bij het onderdeel lootjes trekken,  en dat ze een wimperkruller op haar lijstje had staan, stond er dat er een bedrijf had gebeld.
Een bedrijf dat had gevraagd naar mevrouw D. Mijn briefjeszoon had eronder geschreven dat hij had gezegd dat ze om 15:00 uur maar terug moesten bellen, want dan was mevrouw D wel thuis. ‘Haha mam, dat ben jij, mevrouw D!’.

Om exact 15:00 uur ging de telefoon. Het bedrijf bleek het energiebedrijf. Wat een teleurstelling. Een gemaakte, irritante stem vroeg mij of ik daadwerkelijk mevrouw D was. Ik wilde een bijdehante opmerking maken van dat ik daarmee toch had opgenomen en of ze dacht dat ik niet goed was of zo om met een andere naam op te nemen dan mijn eigen, maar ik dacht laat maar. Beleefd bevestigde ik dat ik heus en echt waar mevrouw D in hoogsteigen persoon was.
Toen vroeg ze of ik de persoon was die de beslissingen inzake de energieleverancier nam. Ja, ik ga haar een beetje vertellen dat ik eigenlijk alleen ga over de maaltijd van de dag en het soort wasmiddel. Kom zeg. Dus ik zei heel kordaat: ‘Zeker!’.

Ze luisterde nauwelijks naar mijn antwoord en tetterde in mijn oor ‘dat het ontzéttend fijn was dat ik even tijd vrij had om naar haar te luisteren’. Net toen ik wilde protesteren dat ik helemaal geen tijd had om naar haar te luisteren, nou ja, eigenlijk wel had, maar niet wilde luisteren, zei ze dat ze een héél interessant iets met me wilde delen. Volgens mij levert het energiebedrijf ook energiedrankjes en had zij er een kratje van leeggedronken.

Mijn irritatiegrens was werkelijk al na twee seconden overschreden. Normaal ben ik echt best te hebben bij dit soort telefoontjes, maar vandaag had zij een beetje pech. Ik zei dat ik aan haar stem kon horen dat ze van een callcenter was en of dat klopte. Ze kon niets anders dan dit bevestigen. Ik zei dat ik dan verwachtte dat ze met een of andere aanbieding zou komen. Met iets minder enthousiasme in haar stem vertelde ze me dat dit inderdaad zo was. Toen zei ik haar dat als ik iets wilde veranderen, ik dat zelf uit kon zoeken en als ik hulp nodig had, ik het bedrijf zou bellen. Al deze antwoorden stonden blijkbaar niet op haar lijstje, dus ze was een beetje uit het veld geslagen. Dat vond ik ook wel weer een beetje sneu. Het arme kind had eindelijk mevrouw D aan de lijn en dan valt het zo tegen. Terwijl het zoontje nog zo lief had geklonken. Waarschijnlijk had de man van mevrouw D niks te vertellen thuis.

 

 

Reacties (12)

Het Sinterklaasfeest is dit jaar toch heel anders dan het altijd is geweest. De aanloop er naar toe is op zijn minst een zwarte bladzijde in het Grote Boek. Ik ga hier mijn mening niet verkondigen want ik ben er helemaal klaar mee, dat gedoe over wel of niet schminken, wel of niet rode lippenstift en grote oorringen, wel of niet een wit paard.

Wat een gedoe. Vroeger was een wit paard toch een belangrijk ingrediënt bij een sprookje. En wie houdt er nu niet van rode lippen en sieraden? Hoe dan ook, de verjaardag van onze Goedheiligman is niet meer zo gezellig.

Wat ook helemaal, completely anders is dit jaar, is dat uw logvrouwe niet meer voor haar ganse kinderschaar én voor haar echtgenoot én voor haar moeder cadeaus gaat kopen. Neen! Dit jaar is alles anders! Hoezee!

Dit jaar vieren wij Sinterklaas 2.0.
Zoals het een hippe familie betaamt, hebben wij een familiegroepsapp waarin wij met elkaar overleggen. Of, nou ja, zus en ik bepalen en we doen net of de rest inspraak heeft. Werkt als een trein.

Ik vulde alle namen en mailadressen in op de lootjes-trekken-site. ‘Hoe moet het nu met oma?’ vroeg jongste zich vertwijfeld af. Ik stelde hem gerust door te zeggen dat je meerdere namen op één mailadres kunt invullen. Aldus geschiedde.
Het is echt heel handig, hoewel mijn moeder van mening is dat er niets boven een schaal met gevouwen papiertjes gaat. Het is dat ze geen Facebook heeft, anders zou ze vast een actiepagina oprichten en bij 1000 likes mijn hele plan om zeep helpen.

Het online lootje trekken gaat pas van start als iedereen alles heeft ingevuld. Ook het verlanglijstje. ‘Kan ik een linkje naar de webshop invullen?’ vroeg middelste. Grijnzend zei ik dat hij het ook alvast kon bestellen, wel zo makkelijk voor degene die hem zou hebben. Hij keek me aan alsof ik ze niet allemaal meer op een rijtje had.

Het liefst zou ik er een leuke Bram van der Vlugt-achtige Sint bij hebben en een paar inktzwarte Pieten.
Makkers staakt u wild geraas.

 

 

Reacties (4)

Ik bedacht dat ik een andere salontafel wilde. De tafel die we hebben is weliswaar praktisch en past goed qua afmetingen bij de rest, maar is donkerbruin en glanzend. Het is een robuuste, massief eiken tafel, dus eigenlijk doodzonde om op Marktplaats te zetten en er vervolgens na honderd keer mailen met potentiële kopers, die allemaal voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten, een tientje voor te krijgen. Want zo gaat dat op Marktplaats. Althans bij mij.

Enfin, ook hier is de crisis toegeslagen en mede vanwege bovenstaande, besloten we de tafel te houden, maar hem een andere look te geven. Of eigenlijk, als ik eerlijk ben, besloot ik dat en deelde het mijn lief mee. Het leek hem een prima idee, zolang hij maar niet zelf hoefde te schuren, te verven of anderszins te klussen.

Het klussenbedrijf wat ik altijd inschakel bij mijn projectjes werd gebeld. Na wat gesteggel over het ophalen van de tafel (‘Nee, hij past écht niet in mijn auto, ook niet gedemonteerd!’) kwamen ze toch voorrijden om het ding in te laden.
Ik legde uit wat de bedoeling was. De man knikte en zei dat het voor de bakker kwam.

Na een week, waarin we onze kopjes en glazen op een klein IKEA krukje frommelden, was ik benieuwd hoe het met mijn tafel stond. Immers, ik had niets meer vernomen van het klusbedrijf.
De man van de zagerij wist niet waarover ik het had. Ik checkte of hij wellicht zijn oren eraf had gezaagd. Ineens begon hem wat te dagen. De tafel ja, daar had hij het onderstel van geschuurd. Op mijn vraag waarom hij het blad niet had gedaan, kreeg ik geen antwoord. Afijn, we spraken af dat hij het af zou maken (en rap een beetje) en ik checkte nog even met de meisje van de verfafdeling de kleuren. Het zou goed komen.

Ik was nog geen uur thuis toen het klusbedrijf belde met de mededeling dat ze het toch niet zouden doen. Nou ja, wel het schuren, dat was zelfs al af, maar de rest moest ik zelf maar doen. Ik begreep er geen hout van. Na wat gediscussieer heen en weer, trok ik de conclusie. Ze wilden het gewoon niet doen. Ik wilde met mijn vuist op tafel slaan, maar ja… dat ging dus even niet.

De volgende ochtend reed ik naar een meubelbedrijf met werkplaats hier in de stad. Ik legde mijn probleem uit en regelde dat de tafel van het klusbedrijf naar de werkplaats werd gebracht. De stoere meid, in overall vol met verfvlekken, snapte onmiddellijk wat ik voor ogen had en liet me wat voorbeelden zien. De volgende dag belde ze dat het klaar was. Ik legde haar meteen mijn volgende project voor.

Reacties (7)
Gisteren was het vrijdag de dertiende. Normaal gesproken voor mij een dag als alle andere. Gisteren niet. Om 7:00 uur ’s morgens werd ik met schrik wakker. Ik niet alleen, ook jongste, die lekker naast me lag te kroelen. Zijn zachte lijfje verstijfde en hij keek me met grote ogen aan. We hoorden een enorm lawaai uit de badkamer komen. Het was de whirlpool die aanging. Dat kreng is tot op heden de miskoop van ons leven geweest, na mijn in Mexico geassembleerde VW Golf.
Een bubbelbad, dat leek mij nou helemaal geweldig. How wrong was I. Het ding maakt zoveel lawaai dat het lijkt alsof de oorlog is uitgebroken. Bovendien kost het belachelijk veel water omdat het pas werkt bij een bepaalde hoeveelheid water.
Enfin, het ding ging dus af. Ik dacht dat oudste, die in de badkamer was, per ongeluk de knop had aangeraakt. Een paar minuten later wéér hetzelfde kabaal. Ik schreeuwde vanuit mijn bed dat oudste moest ophouden met die herrie. ‘Maar mam, ik doe niets! Het gaat vanzelf!’ riep hij verontwaardigd terug. ‘Ja ja, tuuuuuurlijk, gaat het vanzelf’ riep ik weer. Ik had het nog niet gezegd of daar ging alweer het luchtalarm. ‘Kom dan kijken, mam’ riep oudste paniekerig. Ik stond al naast hem. Ik geloofde mijn ogen niet: het bad ging vanzelf aan, het lichtje van het bedieningspaneel brandde.
Wat een rare toestand! Ik deed het ding het weer uit en alles leek daarmee opgelost.

Daarna ging ik met mijn moeder naar het ziekenhuis en toen we na een paar uurtjes weer thuis kwamen, rook ik een vreemde lucht. Even later schrok ik op toen ik boven alweer het bad aan hoorde gaan. Ik rende met twee treden tegelijk de trap op en deed het weer uit. Dat ging de hele middag tien keer zo door. Het begon steeds branderiger te ruiken. Ik seinde lief in en hij besloot naar huis te komen. Tenslotte heb je aan mij niets in noodsituaties, dat weet u toch. Uiteindelijk hebben we erger dan deze kortsluiting kunnen voorkomen. Voor mij hoeft het ding nooit meer aangesloten te worden.

Daarna was het tijd om ons op te maken voor de diploma-uitreiking van middelste. Hij had immers de cursus Toetsenbord Vaardigheden met goed gevolg doorlopen. De aula zat vol met ouders en we maakten van de gelegenheid gebruik om met deze en gene even bij te praten. De kinderen werden allemaal individueel toegesproken door de docente. Daarna overhandigde zij de kinderen hun diploma met cijferlijst en een zakje snoep. Eindelijk was onze C aan de beurt. ‘Tja, wat zal ik eens over Coen vertellen…’ begon ze. ‘Hij is altijd een beetje nonchalant, het huiswerk vond hij niet altijd even nodig’. Lief en ik wisselden een blik van herkenbaarheid. ‘Maar’ vervolgde ze ‘Als het er op aan komt, dan doe jij wat nodig is! Je hebt op elk onderdeel een tien gescoord!’. Haha, wij hebben een Coen Laude!



Lees meer...   (7 reacties)
Toen wij een aantal weken geleden een paar keer bij onze buurman aan tafel zaten, gingen de gesprekken over van alles en nog wat. Als het maar niet over verbouwen ging, vond ik elk onderwerp prima. Op een bepaald moment maakte buurman een opmerking dat hij, bij het legen van onze brievenbus tijdens de vakanties, had gezien dat wij de Donald Duck krijgen.

Middelste zoon knikte: ‘Ik heb een abonnement!’. Hij vertelde dat hij een paar jaar geleden voor zijn verjaardag van zijn tante een cadeau abonnement had gekregen. Een heel wat beter cadeau dan de vis die zij een jaar daarvoor aan hem gaf. Dat was meer een presentje voor mij, als u begrijpt wat ik bedoel.
Aan het einde daarvan werd het cadeau abonnement door ons omgezet in een jaarabonnement. Inmiddels is het een sport wie van ons vijf op donderdag als eerste het Duckie uit de brievenbus vist.

De Donald Duck is echt een geniaal blad. Iedere week geinige woordgrapjes, mooie tekeningen en originele verhalen. Ik vind het fijn dat mijn kinderen nog lezen en kijken en lachen om iets wat op papier staat en niet alleen maar digitaal bezig zijn.
Buurman vertelde dat hij ook dol was op het blad en zelf voor zijn 50e verjaardag ook een cadeau abonnement had gekregen.
Zo af en toe nam hij nog een exemplaar mee als hij de wekelijkse boodschappen haalde, zei hij.

‘Maar dan gooien we hem toch voortaan na het lezen bij jou door de bus!’ riep ik. Buurman zei dat hij dat af en toe wel leuk zou vinden, iedere week was niet nodig. Diezelfde avond liet middelste een Duckie bij buurman op de mat vallen.

Na een week of twee belde buurman aan met de Donald Duck in zijn handen. ‘Bedankt voor het lenen, ik heb er van genoten’ zei hij. Ik pakte het blad aan. ‘Er kleeft een heel verhaal aan vast, aan dit exemplaar’ ging buurman verder.
Ik keek hem niet-begrijpend aan. ‘Ik kon jullie Donald Duck dus nergens meer vinden’ zei hij. Nu moet u weten dat buurman nogal een precieze is, dus dit was op zijn minst opmerkelijk. Hij had eerst zijn hele huis op zijn kop gezet, op zoek naar het blad. Daarna had hij de stapel oud papier in de garage onder handen genomen. Ineens bedacht hij zich dat hun oudste dochter dat weekend was wezen logeren. Zij is ook dol op de Donald Duck! Dochter had echter het blad niet meegenomen.
De winkels bleken het betreffende nummer niet meer te hebben. Onze arme buurman belde ten einde raad de redactie van Donald Duck. Er werd moeilijk gedaan over het kopen of opsturen van een enkel, los nummer. Buurman’s dochter belde haar vader om te informeren of hij het Duckie al had gevonden. Buurman’s dochter is namelijk net zo precies als buurman. ‘Nee, kind’ zuchtte buurman. Dochter had een oplossing: in haar studentenhuis lag nog een soortgelijk exemplaar, want alle studenten waren dol op de Donald Duck. Iedereen had hem gelezen, dus ze kon deze wel opsturen.

Zo kwam het, dat de DD die ik overhandigd kreeg, een hele reis had gemaakt. Ik barstte in lachen uit om het verhaal, maar had ook een beetje medelijden met buurman. ‘Joh, gekkie’ zei ik ‘wij bewaren ze helemaal niet op nummer!’. ‘Oh, dat dacht ik’ zei buurman.



Lees meer...   (9 reacties)
U dacht vast dat ik onder het puin bedolven was hè? Dat er nooit meer een logje van mijn zijde zou verschijnen. Dat ik na een maand kloppen onder het puin de moed op zou geven.
Niets is minder waar. Ik klopte ja, het stof van mijn kleren, veegde het zweet van mijn voorhoofd en poetste en boende het huis van boven naar beneden. Bijna krijgt u het resultaat hier te zien. Ik wacht nog even tot ik het complete plaatje rond heb. Want de finishing touch (als in: muren in de juiste kleur, verlichting en plinten) daar gaat het om natuurlijk. Maar ik kan u vertellen: het is mooi geworden. Wat zeg ik: het is fantastisch geworden!

Vanochtend zaten mijn zonen aan de keukentafel. De rust is wedergekeerd hier in huis en iedereen geniet daarvan. Ineens hoorden we een doffe knal. Verschrikt keken de kinderen elkaar aan. Een lief, klein koolmeesje was keihard tegen de tuindeuren gevlogen. Het beestje tuimelde achterover op ons terras en bleef daar heel zielig liggen. Zijn linkerpootje deed het ogenschijnlijk niet meer.

Oudste bedacht zich geen moment en belde de dierenambulance. Stiekem vond ik dat wel cool, zo in de vakantie. Oudste vertelde kort en bondig waar en hoe het ongeval had plaatsgevonden en omschreef het slachtoffer. Ik was echt onder de indruk van hoe kordaat hij dat deed. Ik stond alleen maar ach een wee te roepen, zoals ik eigenlijk altijd doe in noodsituaties.

De dierenambulancemedewerker (wordfeud!) legde uit dat we met een stuk keukenrol het diertje moesten oppakken en in een doos konden doen. Zij zouden dan zo snel mogelijk komen. Ik hoopte op gillende sirenes in verband met spannende verhalen.
Ja, sorry mensen, zo ben ik.

Oudste sjorde tien meter van de keukenrol af en middelste kieperde de inhoud van de doos van de nieuwe voetbalschoenen ondersteboven in de bijkeuken. Samen liepen ze voorzichtig op ons trillende koolmeesje af. Ik vond het wel een vertederend tafereeltje. Net op het moment dat oudste het beestje wilde oppakken, fladderde hij weg. Toch een beetje jammer, we waren net zo goed bezig.

We belden de dierenambulance weer en vertelden over het zelfherstellend vermogen van onze koolmees. Oudste kreeg een hele uitleg over een spiertje in het vogelpootje. Het was eigenlijk een heel educatieve ochtend met goede afloop. Wat wil een mens nog meer.
 

 

Lees meer...   (9 reacties)
Nou. Dus. Die verbouwing hè. Manomanomanoman wat een gedoe allemaal! Waar was ik gebleven? Het verlaagde plafond zat er verbazend snel in. De mannen waren ruimschoots voor cup-a-soup tijd klaar. Ik vroeg nog of het niet handiger was om de elektriciteitdraden, die de elektricien voor de spotjes had gemaakt, alvast door het plafond te trekken, alvorens de stukadoor de volgende dag de boel zou egaliseren en aflakken.
Met een blik die ik interpreteerde als ‘Heb je weer zo’n vrouwtje dat het beter denkt te weten’ keek de plafondboy mij aan. Ik vond het zelf best een wijze opmerking en herhaalde ‘m gedurende de dag dus nog twee keer. Luid en duidelijk. Dezelfde blik werd mij, met iets meer nadruk, nog twee keer toegezonden.
Uiteindelijk haalde ik mijn schouders op en vertrouwde op de vakkennis en de ervaring van de mannen. Ik hield me maar bij het serveren van koffie.

Mijn boerenverstand zei ook dat het keukeneiland te dicht op het andere deel van de keuken geplaatst was. Twee keer maakte ik een opmerking daarover. ’s Avonds deed ik mijn verhaal aan lief en hij pakte de meetlat. Het hele eiland was 30 cm te dicht op het vaste deel geplaatst. De volgende dag werd er even gediscussieerd en tenslotte geconcludeerd dat de bouwers niet de laatste versie van de bouwtekeningen hadden gebruikt. Toch een redelijk fundamenteel detail.
Enfin, het eiland werd weer afgebroken en een liniaallengte verder gezet. Eind goed al goed. Dachten we.

Consequent als mensen soms kunnen zijn, waren ook de stopcontacten verkeerd ingemeten. Den elektricien (ja, degene die door mijn toilet had geboord) werd gebeld. De man arriveerde en verlegde de stopcontacten. Daarna zou hij de inbouwspots plaatsen. ‘Maar ik ga toch niet in een gestuukt en gelakt plafond snijden?!’ riep hij uit. Op dat moment wilde ik hele lelijke dingen schreeuwen. Zo hard dat ze het drie straten verder nog konden horen. Lief keek mij aan en maakte met zijn ogen een beweging. Wij kennen elkaar ruim 25 jaar dus ik zei niets en liep weg. Lief nam het over. Tactisch en rustig als hij is, nam hij het heft in handen. Hij belegde een crisisberaad met alle betrokkenen en vertelde ze rustig doch duidelijk dat iedereen moest ophouden met wijzen naar een ander en dat we rapido tot een oplossing moesten komen.
Zwijgzaam werden de gaten keurig met een stanleymes uitgesneden en daarna blies de plafondman de aftocht. De elektricien plaatste opgelucht de inbouwspots en de rust keerde terug. Ik was inmiddels heerlijk aan het shoppen in de Praxis. Het moet niet gekker worden.

In de avond aten wij weer een verantwoorde maaltijd bij onze buurman. Thuis draaiden we de spotjes uit, namen een bad, schonken een wijntje in en proosten op onze vriendin. Zij mag weer voor een jaar wegblijven uit het ziekenhuis! Wat zitten wij nou te zeiken over een keuken. Gezondheid, daar gaat het om.
 

 

Lees meer...   (9 reacties)
Zoals u weet, is er van álles aan het handje hier in casa Door. Een verhaal in dertig delen kan ik u vertellen, als het om de stukadoor gaat. Ga ik niet doen. Wordt u namelijk niet vrolijk van.

Afgelopen zaterdag, tijdens het tennistoernooi, zat ik al na de eerste wedstrijd op het geblesseerdenbankje. Meteen na mijn eerste service voelde ik een pijnscheut door mijn rechterarm. Nadat ik dinsdagmiddag bij mijn vriend de fysio was geweest, liep ik met een brace om mijn arm, die in een afschuwelijke kleur roze was ingetapet. Misschien herinnert u zich de vorige keer dat ik zo’n V-vormig tape had, ook al in die foute kleur.
Enfin, het armpje komt met de brace, de oefeningen, de fysio, de koelpakkingen en de ibuprofen wel weer in orde.
Ik kreeg wel mooi de poedelprijs voor pechvogels. En ik niet alleen, ook mijn twee clubgenoten die door hun enkel gingen. Vriendin D had het beter voor elkaar; die kon mooi twee chocolade paashazen in haar tasje stoppen aan het einde van de avond.
Gelukkig maar dat de verwarming in haar auto het niet deed, anders waren ze nog gesmolten.

Verder neem ik u even aan de hand om mijn weekendplannen door te nemen. Vrijdagavond beginnen we met de verlichte Carnavalsoptocht in het altijd bruisende Hengelo. Kuch. Daarna nog even langs de buren voor een afscheidsborrel. Nee, niet van de lieve buurman die voor ons kookt, hij heeft een verhuisverbod.
Zaterdag is het klusdag hier en bovendien wederom een borrelavondje met weer andere buren. Zondag verdient een aparte alinea.

Zondag, lieve mensen, verwacht ik dat u allen uw televisie afstemt op Eredivisie Live. Mocht u nog niet in het bezit zijn van deze fantastische zender, dan heeft u nog twee dagen om dat te regelen. U gaat dan namelijk kijken naar de wedstrijd FC Twente – Vitesse. Eigenlijk hoeft u van mij niet eens de hele wedstrijd te zien, de eerste paar minuten, daar gaat het om!
Onze zonen, u weet wel, die superleuke sportieve ventjes, lopen dan namelijk aan de hand van de FC Twente spelers het veld op. Zij verzorgen zogezegd de line-up. Nou! Dus! Kijken! Als u nu twijfelt wie van al die jochies de zonen van Door zijn, dan kijkt u even heel goed en zoekt de twee knapste er uit!




Lees meer...   (18 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl