doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 
Dag twee van de verbouwing hebben we afgesloten. Ik kan u zeggen, dat ging bepaald niet met slingers en champagne gepaard, lieve lezers! Donderdag was het de beurt aan de loodgieter en de elektricien. Ik ging braaf naar mijn werk, nadat ik eerst een pitstop bij de buurtsuper had gemaakt, om paracetamol voor mijn bonkende hoofdje in te slaan. ’Verpakking van 50 of van 100 stuks?’ vroeg de caissière. Mijn keuze voor 100 stuks bleek in de loop van de dag een wijze beslissing.

Vroeg in de middag kwam ik thuis. Ik manoeuvreerde mijn fietsje langs allerlei busjes van de werklui en parkeerde ‘m tenslotte in de garage. Het is dat ik wéét dat het mijn garage is, anders zou ik hem niet terug herkend hebben. Allemachtig wat een gruis en stof. Dit alles tengevolge van het gat dat geboord moest worden voor de nieuwe afzuigunit. Ja mensen, het jargon heb ik onder de knie. Zijn er toch nog pluspunten aan deze toestand.

Ik opende mijn voordeur en schrok van de hoeveelheid zooi die me tegemoet kwam. Ik probeerde het niet te zien (wat jammerlijk mislukte) en voorzag de elektricien van koffie. Op mijn vraag of de loodgieter al klaar was, kreeg ik een antwoord waarvan mijn hoofd nog meer begon te bonken. ‘Eh…. de loodgieter is na een minuutje of tien weggegaan’ vertelde de elektricien me. Wat mij betreft mag een man het werk uit zijn handen laten vallen als zijn vrouw moet bevallen en verder helemaal nergens om. De man had niet de leeftijd daarvoor, dus ik zag werkelijk geen enkele reden om er als een haas vandoor te gaan. Het bleek iets met bestaande leidingen op de verkeerde plek te zijn. Ik bespaar u het hele verhaal, ik heb immers nog meer te vertellen.

Ik ging boven aan de slag, er wachtte immers nog een enorme mand strijkgoed en ook de vloeren mochten weleens gezogen worden. Zo kon de elektricien ongestoord zijn werk doen. En dat deed hij. Hij boorde dwars door de muur in de keuken, die aan de gang grenst, twee gaten, zodat hij in het toilet uitkwam. Gevalletje even Apeldoorn bellen.
‘Ik denk dat ik het nog erger vind dan u’ sprak de man. Daarvan was ik eigenlijk niet zo erg overtuigd. Wel dat de man een oelewapper is.

Afijn, een en ander zal wel weer goed komen. Wat een gedoe mensen, zo’n verbouwing. De plafondman kwam ook nog even kijken. Die had de planning niet doorgekregen. Gelukkig zitten wij er zelf bovenop, zodat we dat in ieder tijdig hebben kunnen ondervangen.

Natuurlijk zijn er ook positieve dingen te melden: onze lieve buurman kookte twee dagen voor vijf man extra en zegde ons toe volgende week ook nog voor ons klaar te staan. Wij mochten aanschuiven op een tijdstip dat het ons uitkwam. En lekker dat het was! Vrijdag deden we pizza, vandaag een kant-en-klaar maaltijd van de keurslager. Morgen bij mams en maandag is nog ver weg. En dan ga ik nu een avondje tennissen. Goed tegen de stress. Met m'n tennismaatjes heb ik al een deal dat we het woord 'keuken' vermijden vanavond.

 



Lees meer...   (10 reacties)
Ja, sorry hoor, ik ben nog (lang) niet klaar met mijn logjes over den verbouwing in casa Door. Nog maar nauwelijks begonnen, liep het al niet helemaal zoals het moest, zoals u in het vorige logje kon lezen. Maar hee, dat is allemaal razendsnel goed gekomen en dus zakte mijn adrenaline weer naar normaal niveau. Wat is eigenlijk normaal hè, these days?

De afgelopen dagen pakte ik doos na doos in. Al het bij de Appie gespaarde Wedgwood verdween in dozen en vond uiteindelijk een plekje op de zolder. Verder viel ik van de ene verbazing in de andere over hoeveel schaaltjes ik wel niet heb. Een stuk of duizend.

Enfin, ik schafte twee pakken plastic bordjes, tientallen plastic bekertjes en meer van zulks aan. Vond ik enorm praktisch van mezelf.
Inmiddels is de keuken bijna helemaal leeg. De lampen zijn eraf, de gordijnen opgevouwen, alle kasten zijn leeg en alleen vandaag en morgen eten we nog aan de tafel in de keuken. Vanaf woensdag staat diezelfde tafel in de woonkamer.

Het leek ons raadzaam om nog even met de opperaannemer te checken of hij zou denken aan materiaal ter bescherming van onze nieuwe vloeren in de hal en de bijkeuken. Stel je voor dat die gasten met hun lompe cementschoenen ons mooie vloertje naar de Filistijnen helpen! Dan ga ik gek, mensen.

Tegen lunchtijd kwam mijn lief even thuis. ‘Vanochtend had ik even een kleine paniekaanval’ vertelde hij tussen de melk en boterhammen door. Ik keek hem geïnteresseerd aan. Zeker een opdracht die bijna in de soep was gelopen. ‘Ik belde dus vanochtend even met opperaannemer R over de vloeren’. Ik knikte van ja ga door en get to the point. ‘Toen bleek dat ze dachten dat iemand anders die keuken zou demonteren!’. Ik begon bijna te hyperventileren mensen, al weet ik niet precies hoe dat gaat. ‘Dat méén je niet!’ gilde ik door mijn holle keuken.
Lief knikte van echt wel en dat hij had gezegd dat daar heel duidelijk afspraken over waren gemaakt. Na wat heen- en weer getelefoneer schijnt dat het goed gaat komen. Maar ik moet het eerst zien, mensen. Het is nu maandag. Telt u even met mij af naar woensdag? Ik zet naast de plastic bekertjes een fles zuurstof klaar.




Lees meer...   (9 reacties)
Afgelopen zaterdag, zo aan het einde van de middag, ging de telefoon. Onze tegelzetter aan den lijn. Natuurlijk wilde hij nog even kortsluiten hoe laat hij maandag zou beginnen en wat dies meer zij. Dacht ik dus hè, in mijn oneindige naïviteit.

‘Ik heb net gehoord dat de verkeerde tegels zijn geleverd’ sprak de man op niet mis te verstane toon in mijn oor. Ik viel even stil. ‘Hoezo?’ vroeg ik een tikje onnozel. ‘Wat ik zeg, er is iets niet goed gegaan met je bestelling’. Had ik het dus toch goed begrepen.
Ik zal u de rest van het gesprek besparen. Het ging om een verkeerd nummer doorgegeven, over dat er dan een andere klus ingepland kon worden en dat ik maar even moest kijken wat ik ermee ging doen. Natuurlijk lag dit niet aan de tegelzetter, maar aan de leverancier. Gezien het zaterdagavond was, mokte ik een beetje voor me uit en riep tegen lief dat het nu al tegenzat, terwijl die hele verbouwing nog niet eens begonnen was!
Lief suste de boel, maande mij tot bedaren, zei dat het wel goed kwam schatje en dat we maandag verder zouden kijken. Lief maak je niet gek. Mij wel.

Maandag belde ik na mijn werk meteen de leverancier en vernam dat het twee weken zou gaan duren eer de goede tegels er zouden zijn. Ik zei dat ik met tien minuten ter plaatse zou zijn en dat ik hoopte dat ze in die tijd alvast wat alternatieven voor me klaar konden leggen. Binnen een kwartier had ik nieuwe tegels besteld die donderdag geleverd worden. Ik haastte mij Teus de Tegelzetter te contacten en die verzekerde mij dat hij er diezelfde middag zou zijn. Eind goed al goed. Bleek ik toch flexibeler dan ik dacht.
Gisteren en vandaag zijn de hal en de bijkeuken eruit gebikt. Mensen, ik leef op een wolk! Een stofwolk, welteverstaan.
 

 

Lees meer...   (6 reacties)
Bij de nieuwe keuken bedacht de keukenboer ook een nieuw, verlaagd plafonnetje. Dat leek ons wel okidoki. Bij dat plan hoorde natuurlijk ook weer een nieuw mannetje. De zogenaamde man van het licht. Toch mooi als je zo’n beroep hebt.
De man van het licht tekende, speciaal voor ons een lichtplan. Zag er strak uit, mensen.
Het leek mij simpel: hier en daar een inbouwspotje die ik zelf even bij de Praxis zou scoren en dan nog een nieuwe hanglamp boven de eettafel. Kind doet de was.

Omdat ik wilde checken wat voor inbouwspotjes ik dan het beste kon nemen, belden we even met de lichtman. Immers, na wat voorwerk bij de bouwmarkten hier in de omgeving zag ik door de bomen het bos niet meer. Zelfs niet met mijn zaklampje.

Het leek de man het beste om langs te komen en zijn licht op de zaak te laten schijnen. En zo kwam het, dat er alweer een mannetje aan de keukentafel zat. Uiteindelijk komen er nu ook nog twee soortement van designlampjes aan de wand. Die zorgen voor de sfeer, en een bepaalde uitstraling terwijl de andere lampjes voor functioneel licht zorgen.

Ik leerde gaandeweg, dat als lampjes veel geld kosten, ze armaturen worden genoemd. Dat u het weet. Je hoeft geen licht te zijn om te begrijpen dat wij weer wat te strepen hadden in ons budgetbewakingsspreadsheetje.

Ik zei tegen lief: even dimmen nu hè?

 



Lees meer...   (10 reacties)
Laatst hadden wij een stukadoor hier in huis. Zomaar, aan mijn keukentafel! Dat heb ik anders nooit.
We hadden hem uitgenodigd. Of eigenlijk, om eerlijk te zijn, had de keukenboer hem op ons afgestuurd. Want wij kennen geen stukadoren.
Afijn, de man zou om 10:00 uur komen. Gastvrij als ik ben, stond de koekjestrommel al klaar en had ik de Nespresso cup alvast in het apparaat geduwd.
Om 11:00 uur belde de man aan (na een telefoontje van mij waar hij bleef natuurlijk).
De stukadoor bleek een aardige vent. Wij presenteerden hem naast de koffie onze tekeningen en vertelden gretig wat de bedoeling was. Twee muurtjes gladstrijken en het nieuwe plafonnetje egaliseren. Kind doet de was.

Meneer de stukadoor klapte zijn mapje weer dicht zonder ook maar één aantekening gemaakt te hebben. Ik vertaalde dat naar ervaring. ‘Die ziet natuurlijk in een oogopslag om hoeveel vierkante meters het gaat’ dacht ik.
Lief dacht: ‘Die heeft geen zin in deze klus’.
De man vertrok na een kwartier met de mededeling dat ik dezelfde dag nog de offerte in m’n mailbox zou zien verschijnen.
Toen ik die middag vol verwachting zijn bericht opende, bleef ik er bijna in. Lief zei: ‘dacht ik al, die heeft er geen zin in. Te kleine klus of het komt niet uit, whatever. Lichaamstaal, Door, daar zie je dat aan’.
Ik, het naïeve vrouwtje, had dat weer niet opgemerkt. Ik stuurde een berichtje terug dat zijn offerte niet in ons budget paste (en of hij met een privé jet reisde of zo). Bij lange na niet zelfs. Meneer de dure stukadoor zei daarop weer dat ik wel goed moest beseffen dat het een diversiteit aan werkzaamheden betrof. Diversiteit aan werkzaamheden? Twee muren en een plafond. Diverser kunnen we het niet maken.

Uiteindelijk vonden we onze huisschilder P bereid de klus te klaren. ‘Alleen die twee wandjes en het plafond?’ vroeg hij. Het woord diversiteit kwam volgens mij niet in hem op. Uit zijn lichaamstaal maakte ik op dat het niet veel ging kosten. Ja mensen, ik ben een snelle leerling. Huisschilder P vliegt hier binnenkort tegen de muren.


Lees meer...   (15 reacties)
Net als de programmamakers, check ik ook af en toe mijn kijkcijfers op dit weblog. Want gekeken wordt er, mensen! In de reactiebox van het vorige logje heb ik drie reacties van iemand die grove taal uitsloeg, verwijderd. Meteen even het bijbehorende IP adres geblockt en klaar was ik ermee. Verder geen aandacht aan geven.

Bij het checken van mijn stats, schoot ik heel hard in de lach. Mijn statistiekje had een topscore bereikt. Wel een beetje jammer dat zoiets dan niet voorkomt als ik een mooi stukje heb geschreven, maar alleen als reactie op een ‘relletje’ in de reactiebox!

Anyway, daar verander ik denk ik niets aan en dat hoeft ook eigenlijk niet. Niets menselijker dan kijken als er ergens iets gebeurt. Dat deden wij zelf laatst zelfs ’s nachts!

We hadden een gezellig avondje bij vrienden gehad. Borreltje, hapje, lekker kletsen, u kent het wel. Gezelligheid kent geen tijd en het was dan ook al na twaalven, toen wij op ons fietsje terugreden. Er is nog weinig straatverlichting bij hun (nieuwbouw) dus wij fietsten voorzichtig over de donkere weg. Ineens zagen we vier politiewagens met zwaailichten staan en kwamen er nog twee hard aanscheuren! Oh, Miami taferelen in Hengelooooo!
De volgende dag bleek dat wij getuige waren geweest van de aanhouding van vier jeugdige inbrekers die na een wilde achtervolging waren klemgereden!

De kijkcijfers wat betreft mijn keukentje zijn ook aardig gestegen de laatste tijd. Zo kwam daar de keukenboer, een paar stukadoren, een elektricien, een loodgieter, de parketboer, de tegelzetter, een lichtplanman (hoe heet zo iemand?) en tot slot de schilder.

Allen liepen zij keurend door mijn huis. Mompelend over leidingen verleggen, extra groepje in de meterkast, egaliseren en meer van zulks. De offertes stroomden binnen en het gaf ons een enorm goed gevoel dat we op de één na laatste dag van het jaar alles rond hadden. En ook nog iets extra! De hoge witte plinten waar ik ’s nachts van droom (ja, nee, écht). ‘Oh, die maak ik je er wel even aan joh, geen probleem’ sprak de bevriende schilder. Dit was nadat hij lief uitgebreid had uitgelegd hoe hij dat moest doen (‘zaag je het even verstek, verlijm je het even, hatsiekadee’) en lief geheel blanco terugkeek. ‘Beste P, je kent mij toch? Ik ben geen klusser, man’. Ik keek P hoopvol aan. Hij knipoogde, zoals alleen schilders dat doen. ‘Fiks ik voor je, kerel’. En met een handdruk en de beste wensen was ook dit geregeld.

Er gaat veel veranderen bij ons in huis in het nieuwe jaar. Wat blijft, is het fijne gevoel wat bij dit huis hoort en de liefde die hier heerst. Dat wens ik iedereen toe in het nieuwe jaar!
 

 

Lees meer...   (13 reacties)


De laatste dagen heb ik het gevoel dat ik met niets anders bezig ben dan boodschappen. Of lijstjes voor boodschappen maken. Ik ben namelijk nogal van de lijstjes. Die ik dan vaak weer vergeet mee te nemen. Dat is dan weer niet zo handig hè.

Bij de buurtsuper had ik een zegelkaartje vol gespaard waarmee ik tien euro korting krijg op mijn kerstboodschappen. Alléén deze week. Anders zijn het ook geen kerstboodschappen meer hè mensen. Deze week ben ik al tig keer naar die buurtsuper geweest, maar telkens kom ik bij de kassa tot de ontdekking dat ik dat spaarkaartje ben vergeten. Zucht.

Goed. Eindelijk heb ik besloten wat ik ga koken deze kerst. Een eenvoudig maar voedzaam Italiaans diner. Iets met o.a. zalm, bedjes van sla, limoncello, mozarella, tiramisu en basilicum. Best Italiaans, toch? Nu maar hopen dat mijn moeder niet begint over kruimige aardappelen en bloemige bloemkool met romige sausjes.

Ik kocht een prachtig rood kersttafellaken. Heel stylish, met een rand van groene Kerstmannetjes met witte mutsjes. Ik heb mooie, bijpassende servetten en kandelaars met witte kaarsen. Het oog wil ook wat natuurlijk. Stel dat mijn diner toch niet helemaal smaakt zoals ik het bedoeld heb, dan valt er toch nog wat te genieten aan tafel. Ik laat niets aan het toeval over, dat begrijpt u.

Fijne kerst!


 

Lees meer...   (5 reacties)
Mijn lief draafde en fietste gisteren samen met zijn loopmaatjes de Landgoed Twente marathon. Een begrip in de Twentse loopwereld. Deze Bourgondische loop doe je in duo’s, om en om lopen en op de mountainbike en dat dan 42,2 km.


In het midden mijn lief, en links zijn blije loopmaatje

De inschrijving is altijd al snel vol, want hier wil iedereen bij zijn. Al wekenlang zijn ze in training en nu was het dan eindelijk zover. Diverse landgoedeigenaren stellen hun huizen open tijdens dit evenement. Hun schuren bouwen zij voor de gelegenheid om tot een gezellige plek waar een glas mooie wijn, een toastje met brie of een echte Twentse krentenwegge klaarstaat voor de deelnemers. De tocht wordt dus steeds zwaarder, met die wijn in de benen!



Links en rechts staan er in de weilanden of in de boerenschuren bandjes te spelen, hetgeen de sfeer natuurlijk enorm verhoogt. De gemeente Dinkelland stelde het stadhuis open en de route liep dwars door het gebouw; van voren er in en aan de achterkant er weer uit. Binnen stonden weer de nodige hapjes klaar!



Om 8:00 uur vertrok hij en om 16:00 uur sleepte hij zichzelf weer over de drempel van ons huis. Vanochtend genoten we nog even na van zijn verhalen en van het blik, dat de deelnemers hadden gekregen. Daar stond een mooie tekst op:

Hadlopen, da’s ne mooie spot,
en aij’t vaker doot
hej kaans daj d’r slaanker van wordt.

Ok fitter woj d’r van, ie hebt mer wil
Ie kriegt de kop mooi leug
dat maakt veur’n meenske ’n groot verschil

Ie kunt alleen lopen of met ’n paar man
Kot of lang, het maakt nig oet
ie wot d’r in ’t lief altied better van.

Wel écht mooi wil lopen, dee komt hier op an
noar ’t mooie laandschap in Twente
want hier loop ie zo as ’t nergens aanders kan.

Deur de essen en oawer het greune laand
oawer de del en tussen de beest’n deur
op zonne dag zet ie alle zoorg’n aan de kaant.

De Landgoed Twente marathon is nen loop
doar krieg ie van alles oet Twente met
en dat is in geen film of beukske of te koop.

Kiek mer is iin oen computer keske
doar koj seen waj kriegt
vlees van Efferman ef jam bie het neie Eske.

Lik het oe wat, dan schrief oe mer in
Met doon is hier voll belangrieker
dan het grote gewin!

En waar ik dan zelf heel erg om moet lachen, is dat er geen ‘finish’ staat, maar: Ie bint d’r!

 



Lees meer...   (9 reacties)

Gisteren was de buurt reuze blij met mij. Vanaf 8:00 uur leek het of een motorclub zich in mijn tuin had verzameld. Onze goedlachse tuinman ging helemaal los met zijn elektrische snoeischaar. Na een uurtje bood ik hem koffie aan. Omdat het inmiddels met bakken uit de hemel kwam, bleef hij nog even kletsen aan de keukentafel.
Ik vroeg hem of hij nog op vakantie was geweest. Hij ging er even voor zitten en vroeg mij, wijzend op de laptop, de site van de Dukes of Beckum even op te starten. Ja, zo’n tuinman hebben wij. Lachen joh.

Met een heel stel vrienden reed hij een rally door Scandinavië. Voor het goede doel. Of eigenlijk, voor vier goede doelen. Vol verve vertelde hij over de voorbereiding, de reis, de projecten die ze willen steunen en het plezier dat ze daaraan hebben beleefd. Het waren geen bekende goede doelen zoals Kika of iets dergelijks, maar buurtprojecten. Heel bewust, zodat ze kunnen zien wat er met het geld gaat gebeuren.

Hier in Twente, en dan vooral op het platteland, waar deze vriendengroep vandaan komt, is de saamhorigheid nog groot en is het nog ‘ons kent ons’. Daardoor hadden ze binnen de kortste tijd behoorlijk veel sponsoren weten te strikken.
Wat een geweldig initiatief en wat een mooi verhaal had hij te vertellen. Ik hing aan zijn lippen. Hij was in het gebied bij het eiland Utoya, waar een week daarvoor het drama had plaatsgevonden. ‘Dat maakt je wel even stil, als je daar dan bent’ zei hij, voor zich uit kijkend. Ik knikte.

De regen stopte, de koffie was op en de buxushaagjes keken vragend naar binnen. Mijn tuinman eindigde zijn verhaal met een trotse glans in zijn ogen en een grijns op zijn gezicht.

 

Lees meer...   (7 reacties)
Nu ik vrij ben, heb ik zeeën van tijd. Tijd om dingen te overdenken. Tijd om zaken aan te pakken. Tijd om te dansen door de kamer. Dat laatste komt vooral doordat ik bijna al onze (zit)meubels heb verkocht. Die worden vandaag allemaal opgehaald door Marktplaatsfiguren. Vanavond eten we dus met een bordje op schoot op de houten vloer. We slapen ook al een aantal nachten op een matras op de grond, want ook ons bed is door de Kringloop opgehaald. Dat alles, in combinatie met de lange strokenrok die ik vandaag draag, lijk ik wel een hippie. Peace man.

Vanochtend nam ik onze jongste mee naar een keukenzaak. Hij is de enige van het stel die niet alleen geïnteresseerd is in de maaltijden die ik dagelijks voorschotel, maar ook in de bereiding ervan.
We zagen de meest prachtige keukens. Glanzende werkbladen, soepel lopende laden, hippe design dingen, de nieuwste snufjes op keukengebied. Wat ik wel een beetje jammer vind, is dat die showroomkeukens allemaal van megaformaat zijn. Het is daarom wat lastig een voorstelling te maken van hoe zoiets vier maten kleiner zou ogen.

De verkoper was even buiten de zaak, aldus de vriendelijke mevrouw van de administratie. Even later begreep ik waarom: de arme man keek scheel van de pijn. Hij kwam zojuist van de tandarts. Met een vertrokken gezicht excuseerde hij zich en deed zijn best om mij zo goed en zo kwaad als het ging te woord te staan.
Ik besloot hem niet langer te tarten en vroeg om wat inspiratiemateriaal in de vorm van brochures. Met een arm vol boeken verlieten jongste en ik het pand. Jongste met een tweetal kweekdoosjes voor basilicum in zijn knuistjes. Ik zag de man vanuit mijn achteruitkijkspiegel opgelucht de deur achter ons sluiten.

Thuis smeerde ik wat broodjes en installeerde me op de bank (nu het nog kon). Al bladerend vergaapte ik me aan de meest fantastische foto’s van keukens. Alle technische informatie sloeg ik over, dat is meer iets voor mijn betere helft om zich in te verdiepen. Tot mijn oog viel op een artikel over ‘intelligente apparatuur’. Stel je toch eens voor, dagdroomde ik verder, dat ik met een nieuwe keuken ook ineens een stuk intellectueler over kon komen!

 

Lees meer...   (17 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl