doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 
Vandaag is het precies twintig jaar geleden dat mijn lief en ik naar Curaçao verhuisden. Nog vol van alle afscheidsavondjes met familie, vrienden, collega’s, buren en sportclubjes, zaten we in de auto naar Schiphol.

Het voelde onwerkelijk; één van mijn zusjes was er niet bij. Ze had de dag ervoor het leven geschonken aan een prachtige zoon. Zij was op de dag van mijn vertrek niet verdrietig, zo vertelde ze me jaren later. ‘Natuurlijk niet Door, ik had net een zoon gekregen, was de gelukkigste mens op aarde!’. Bovendien was ze nog overdonderd, omdat haar zoon zes weken te vroeg het levenslicht aanschouwde.

Ik kan mij nog exact herinneren hoe ik mij voelde in de vertrekhal. Een vreemd soort opgewondenheid, maar ook een beetje nerveus, omdat ik geen idee had wat me te wachten stond. Mijn oudste zus sleurde me bijna terug, toen ik door het douanepoortje ging. Tranen vulden ons beider ogen. Ook zij had een paar maanden terug een baby’tje op de wereld gezet. Een prachtig meisje, die ik niet van dichtbij zou zien opgroeien de komende jaren.

Ik stond daar in die tijd totaal niet bij stil. Het leven dat ik leidde was zoveel anders als dat van mijn zussen. Ik wilde avontuur, reizen en van alles meemaken. Zij waren beiden klaar voor het moederschap. Logisch dat je in een andere levensfase kunt zijn, als je vijf en zeven jaar van elkaar verschilt.

We zwaaiden en zwaaiden, tot het echt tijd was om naar onze gate te rennen. We stegen op, keken elkaar aan en ik weet nog dat ik toen dacht: ‘We doen het gewoon écht!’. Maanden van voorbereiding lagen achter ons. Ellenlange faxen over wat we wel en niet mee moesten nemen. Eindelijk dan de tickets ophalen. Enkele reis Curaçao.

Bij aankomst keek ik voor het eerst in de ogen van een vriendelijke vrouw. Jong, blond, met een lieve uitstraling. Ze verwelkomde ons, samen met nog een heel stel mensen. Dat bleek gebruikelijk. Na een week kwam ze me opzoeken in ons vakantiehuisje, waar we bivakkeerden totdat we een eigen huis hadden gevonden. Niet veel later zaten we aan de koffie en kletsten met elkaar. Ik mocht haar graag en we zagen elkaar steeds vaker. Onze mannen klikten ook met elkaar en na een tijdje wist ik dat ik een vriendin had die ik het liefst voor altijd in mijn leven zou willen hebben. Vriendin K.

Gisteren werd mijn lieve neef twintig jaar. Een rare dag die we niet gevierd hebben. De hele dag heb ik aan mijn zusje gedacht en hoe blij zij met hem was.

Vandaag ken ik vriendin K twintig jaar. Vriendin K, die zonder aarzelen met onze gezamenlijke lieve vriendin B, die we beiden ook op Curaçao hebben leren kennen, in de auto stapte vorige week. ‘We moeten je zien, bij je zijn’ zeiden ze. De schatten. Ik koester ze. Hopelijk nog veel langer dan twintig jaar.
 

 

Lees meer...   (13 reacties)

Een paar jaar geleden maakte ik deel uit van een groepje dat mensen die wilden of gingen emigreren naar Curaçao, hielp en informeerde. Allerhande vragen werden op ons afgevuurd. Heel logische vragen, zoals waar je het beste kunt gaan wonen en welke scholen werden aanbevolen. Bijna dagelijks beantwoordde ik, samen met de anderen, tientallen vragen. Vaak over invoer van huisdieren en de regels en kosten daarvoor, over tarieven van water en elektriciteit, aansluitingen van telefoon en nog veel meer praktische zaken.

Het leukst vond ik het, als mensen mij vroegen naar wat er zoal te doen was op het eiland. Of het niet zou gaan vervelen na een tijdje. Dan werd ik altijd een beetje fel, ik kan het slecht hebben als mensen een negatief beeld hebben van ‘mijn’ eiland. Terwijl ik zelf ook over bepaalde dingen negatieve gedachten had, bijvoorbeeld over de criminaliteit waarmee wij tijdens onze jaren daar, geconfronteerd werden.
Ik vertelde wat ik in die paar jaar allemaal gedaan had op het eiland. Van tennissen tot aerobics, een cursus fotografie tot diverse cursussen Papiaments, Spaans en Curaçaose Taal & Cultuur. Vrijwilligerswerk op het weeshuis Brakkeput en huiswerkbegeleiding bij de oudste jongens van dat tehuis. Ik zat op keramiekles en ik ging joggen op de Corridor.

Sommige mensen bleken ‘eendagsvliegen’: ze kwamen op het forum, stelden een vraag en reageerden vaak niet eens op het antwoord. Je hoorde er nooit meer iets van, iets wat ons groepje ergerde. Anderen stelden iedere dag weer nieuwe vragen en op een bepaald moment zag je aan het soort vragen, dat de emigratie steeds dichterbij kwam voor die mensen en dat ze er serieus mee bezig waren. Dan voelde ik bijna zelf ook die spanning weer en leefde mee.

Het kwam weleens voor dat ik na een tijdje een soort band met iemand opbouwde, en buiten het forum om ervaringen uitwisselde en vragen beantwoordde. Dat maakte het eigenlijk nog leuker. Uiteindelijk heb ik het forum vaarwel gezegd. Er ging veel tijd in zitten en na ons bezoek in 2007 aan het eiland, zag ik dat er zoveel dingen veranderd waren, dat de door mij gegeven informatie niet altijd meer klopte.

Ik kan nog altijd inloggen en heel af en toe doe ik dat weleens. Dan lees ik al die vragen en dan zie ik hoe mensen elkaar vinden op het internet en hoe ze later, als ze allebei op Curaçao wonen, afspreken en een vriendschap ontwikkelen. Prachtig toch!

Vandaag kreeg ik weer een automatisch bericht van het forum. Op een bepaald moment nam iemand het initiatief om regelmatig een activiteit te organiseren voor de leden. Daarom heb ik komende week een etentje. Beetje jammer dat ik eerst 9.000 km moet reizen en het om die reden moet afzeggen. Maar wat zou ik graag weer eens gaan…


 

Lees meer...   (3 reacties)

Na vier jaar zag ik hem vandaag weer in het echt; vriend G. Sinds 1994 kennen we elkaar. Om precies te zijn: sinds januari 1994. Tijdens een jump-up op Curaçao liepen we elkaar tegen het hossende lijf.
Vanaf dat moment werd hij behalve een vriend, onze vaste oppas. Niet op de zonen, want die hadden we toen nog niet. Vriend G paste op ons huis en onze hondjes als wij op reis waren. En dat was best vaak in die tijd.

Vriend G had een beetje een apart bestaan. Hij liep stage en had wel een kamer ergens, maar volgens mij beviel die niet of zo. Hij zat namelijk altijd in een oppashuis.
Op Curaçao is dat heel gebruikelijk: als je op vakantie gaat of op familiebezoek in Nederland, dan past er vaak iemand op je huis. De honden, die vrijwel iedereen heeft, zijn dan verzorgd en het huis is bewoond. Veiliger in alle opzichten.

Het is ook ideaal voor als je bezoek uit Nederland krijgt: je doet even navraag op je werk wie er in die periode weg is, en je bezoek heeft gewoon een eigen huis ter beschikking. Vaak ook nog een auto die geleend mag worden. Zo heeft mijn zusje ooit ook in het huis van een collega gewoond tijdens haar vakantie bij ons.
Vriend G kwam dan met zijn wasmand, waarin zo’n beetje al zijn bezittingen zaten. Na een tijdje werd hij ook de vaste oppas van mijn vriendinnen. Iedereen moest lachen om die wasmand.

De wasmand heeft vriend G inmiddels ingeruild voor een wat luxer bestaan. Het gaat hem goed daar op het eiland. In 2007 belde ik onverwacht aan op zijn kantoor op Curaçao. Hij was niets veranderd. Toevallig waren zijn ouders toen ook op het eiland dus was er weinig tijd om echt bij te praten.

Van de week liet hij me weten dat hij een paar dagen in Nederland was. Zoals altijd stond zijn agenda barstensvol afspraken. Maar op maandagochtend, dat moest lukken. En het lukte! De social media mag dan nog zo handig zijn, er gaat toch niets boven tegenover elkaar aan de keukentafel zitten en heerlijk live bij te kletsen!

 

Lees meer...   (10 reacties)
Toen ik op Curaçao woonde en werkte, was het gebruikelijk om een nieuwe collega (meestal uit Europa) te helpen verhuizen. Over het algemeen deden de vrouwen dat, omdat zij niet buitenshuis werkten. Ze kregen immers geen werkvergunning. Ik was de uitzondering op de regel, omdat ik in Nederland bij hetzelfde bedrijf werkte als waar mijn lief voor werd uitgezonden. Zijn collega’s waren dus ook die van mij.
Ik leerde op die manier een stel kennen uit Nederland en hielp toevallig, omdat ik een vrije dag had, bij hun verhuizing. Met de man had ik al op kantoor als collega kennisgemaakt en nu leerde ik dan ook zijn vrouw kennen. Een gezellig, ondernemend, jong stel. Het ‘klikte’ zogezegd.
Het leuke van helpen bij een verhuizing, is dat je een aardig idee krijgt van hoe mensen zijn. Je kunt aan de hand van meubels, spullen, schilderijen etc. je een beeld vormen.
Ze leken mij creatief en origineel. Later bleek dat helemaal te kloppen.

Toen wij na bijna zeven jaar repatrieerden naar Nederland, kozen zij voor Brussel.
We verloren elkaar een beetje uit het oog, maar dankzij Facebook, kerstkaarten en af en toe een mail bleven we van elkaars leven op de hoogte. Zij kregen vier kinderen, wij drie. We bezochten hun eens tijdens een vakantie in hun idyllisch gelegen huis even buiten Brussel; een door hen zelf compleet verbouwde pastorie. Nog steeds is hij werkzaam bij hetzelfde bedrijf als mijn betere helft.
Zo kwam het, dat lief van de week werd geattendeerd op een kinderboek dat is geschreven door onze vriend uit Brussel.

‘Als werkende ouder van vier kan ik slechts met veel moeite aan mijn kinderen uitleggen wat mijn professionele activiteiten omvatten. Je kunt wel vertellen dat je een bureau hebt, een computer en een telefoon, en ook dat je met collega's samenwerkt aan projecten, bedrijven helpt bij het verbeteren van hun werking en daarbij allerlei interessante mensen ontmoet. Maar dan nog blijft het groter geheel erg abstract. Ik wilde met het verhaal rond Bente kinderen van ouders met een kantoorbaan op een leuke manier inzicht geven in het werkleven van hun mama en papa.’ aldus Guido.

Het boek heet ‘Natte sokken’, en gaat over Bente. Bente heeft een plan. Een groots plan. Samen met Wout en Nathalie richt ze een bedrijf op om eenzame sokken een nieuw leven te geven. Fred, een collega van haar papa, leert haar alles wat ze moet weten: Wat zijn investeerders? Hoe komt ze aan geld? Wat zijn concurrenten? Maar er is meer. Het bedrijf waar Bentes vader werkt, dreigt verkocht te worden en haar vader moet zijn werk aan een levensreddend medicijn stopzetten. Bente blijft niet bij de pakken neerzitten en samen met haar vrienden probeert ze het medicijn van haar vader te redden. Maar dat is niet altijd zonder gevaar.


Een meeslepend en superspannend verhaal dat bewijst dat het bedrijfsleven lang niet zo saai is als het soms lijkt. Voor alle kinderen vanaf 11 jaar, die ook wel eens willen weten wat hun vaders en moeders overdag op kantoor eigenlijk doen.

Ik vond het weer typisch iets voor Guido om zoiets te schrijven. Erg leuk!
 

 

Lees meer...   (9 reacties)


Per vandaag zijn de Nederlandse Antillen verleden tijd. Het nieuwe land Curaçao is daar. Natuurlijk voeg ik een nieuw land onmiddellijk toe aan mijn reislijstje. Ook al stond het er al lang op..
Ik las emoties bij vrienden op Curaçao, ik hoorde over de feesten, ik checkte het internet over de toespraak van Gerrit Schotte, de nieuwe premier. ‘Samen vormen we het land, met 160 nationaliteiten’ sprak hij in zijn regeerprogramma. Ga d’r maar aan staan.
Ik ben benieuwd wat de toekomst mijn zo geliefde eiland zal gaan brengen. Ik wens dat de ontmanteling de mensen op Curaçao geluk zal brengen.
Dat zij in vrijheid en veiligheid een mooie toekomst tegemoet gaan.

Mijn oudste zoon is een Yu di Korsou, een kind van Curaçao:



Maar wat is een Curaçaoënaar? Wie ben je dan? Dat is een vraag die maar weinig mensen kunnen beantwoorden. Want met zoveel nationaliteiten op een klein eiland is het moeilijk om te bepalen waartoe je behoort. Maar dat je geboren bent op een eiland, waar je ouders een nieuwe weg insloegen, waar je altijd op je blote voetjes in de zon speelde, dat is bijzonder.

Net als Casaspider zeg ik: Curaçao, mi ta stimabo!*.

Mooi filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=9IFaisGsepg

 

*Curaçao, ik hou van je


Lees meer...   (10 reacties)


De vertrekkende collega van mijn man krijgt natuurlijk een afscheidscadeautje. Ik vroeg aan lief wat de bedoeling was en of er al iemand met een idee was gekomen. Het verbaasde mij niets toen hij heel relaxed zei: ‘We doen allemaal geld in een enveloppe’. Persoonlijk vind ik geld geven geen bal aan, maar snapte wel dat het stel het wilde krijgen, ze hebben erg veel kosten in het vooruitzicht. Ik stelde voor dan toch een kleinigheid erbij te doen, dat geeft wat leuker en wat ik in gedachten had, konden ze goed gebruiken.
Het boek Dòsplak´i boka heb ik zelf ook gekregen bij ons vertrek naar Curaçao.  Het is een cursusboek Papiaments met cd’s.

Het Papiaments wordt gesproken op Aruba, Bonaire en Curaçao. Voor bijna 200.000 van de 250.000 bewoners van deze eilanden is het de meest gesproken taal en voor nog eens ruim 14.000 de tweede taal.
In Nederland wonen bovendien nog eens ongeveer 100.000 Papiamentstalige Arubanen en Antillianen.
Dòsplak´i boka (een verwijzing naar de Papiamentse zegswijze voor: ‘Laat mij ook eens wat zeggen’) is de eerste en enige op communicatie gerichte cursus voor het Papiaments. Het leerpakket bestaat uit: een cursusboek, een hulpboek en twee audio cd´s. In de twintig lessen (lesboek) kun je redelijk Papiaments leren.
Het hulpboek geeft uitspraak- en spellingsregels, een grammaticaal overzicht en een woordenlijst.
De cd´s bevatten dialogen en zestien interviews met Antillianen van de Benedenwindse eilanden.
In Dòsplak´i boka zijn de belangrijkste aspecten verwerkt zowel van de taal als van het Antilliaanse leven waarvoor taalgebruik essentieel is.
Teksten, vele foto´s en andere illustraties laten de lezer op een speelse manier kennis maken met verschillende aspecten van de Antilliaanse cultuur.

Het is een leuke taal. U krijgt een voorproefje:

Hoe gaat het? Kon ta bai?
Hoe heet je? Kon yama bo?
Ik ben moe Mi ta kansa.
Waar woon je? Unda bo ta biba?
Ik hou van je Mi ta stimabo
Kusje voor jou Sunchi pa bo
Tot ziens! Ayo!

Spreekt u nog een woordje over de grens?

Lees meer...   (10 reacties)

Mensen in de wereld zijn heel verschillend. Dat vind ik het aantrekkelijke aan reizen: zien hoe andere mensen leven, hoe een ander land eruit ziet en kennis nemen van lokale gebruiken.
Wij Nederlanders zijn nogal direct, met beide benen op de grond en ons motto is over het algemeen: ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’.
In andere landen is het not done om zonder omwegen te zeggen wat je vind. Ik heb dat aan den lijve ondervonden toen ik op de Antillen woonde. Toen ik aan de man die de telefoon kwam aansluiten vroeg: ‘wanneer komt u terug?’, zei hij: ‘Morgen, mevrouw’.  Antilianen zijn een enorm beleefd volk. Morgen is dan ook een ruim begrip: ik heb daar al eens eerder over geschreven. Na twee weken kwam de beste man terug.

Ook zoiets: verjaardagen. Gekregen cadeautjes, worden nog ingepakt weggelegd. Het wordt als onbeleefd gezien deze meteen open te maken. Dit heeft te maken met het gezichtsverlies dat de gever, of ontvanger zou kunnen lijden, als het cadeau niet in de smaak valt.

Surinamers zijn beleefde en vriendelijke mensen. Als u een bekende tegenkomt, zult u vaak begroet worden met: Fawaka, Fa yu tan of Faitan. ‘Hoe gaat het?’. Dit is vorm van beleefdheid, die niet de bedoeling heeft dat u er veel dieper op in gaat en meteen alles over uw gezondheid of leven vertelt. Dat u het weet.

In de jungle van Costa Rica waarschuwde onze gids ons dat wij in de problemen konden komen als wij zonder toestemming iemand fotografeerden. De mensen geloven er sterk in dat het maken van een foto iets van de ziel wegneemt.

Toen ik op Curaçao met mijn zoontje van toen tien maanden naar de kapper wilde, stak mijn hulp er een stokje voor. ‘Wist ik dan niet dat het ongeluk bracht, om voor het eerste jaar het haar te laten knippen?’. Ik ben de dag na zijn verjaardag gegaan.

Ik ben benieuwd of u weleens typische gebruiken of omgangsvormen in een land hebt ontdekt? Houdt u er rekening mee, of denkt u: ‘Ik ben een Hollander en dat blijf ik, ook al ben ik in een ander land?’.


Lees meer...   (24 reacties)
Gisteren zat er bij de post een kleine, witte enveloppe. Meestal kan ik uit het handschrift meteen opmaken van welke vriendin ik post heb. Wij zijn namelijk dol op kaartjes sturen naar elkaar. Maar op deze enveloppe zat een getypte adressticker. Bovendien was het niet alleen aan mij gericht, maar ook aan mijn betere helft.

Het bleek een uitnodiging te zijn voor een feestje van de collega van mijn echtgenoot. Een collega die ik niet ken, maar waar ik wat over weet. Niet omdat mijn lief een roddelkont is, verre van dat zelfs, maar omdat zij degene is die naar Curaçao gaat emigreren. Juist ja, waar wij ook hadden kunnen zitten.
Het was een vrolijke uitnodiging, waarin wel vier redenen voor een feestje werden genoemd: twee verjaardagen, de emigratie en als klap op de vuurpijl gaat het stel nog trouwen ook!

Even keerde ik terug in de tijd: in de nazomer van 1992, toen wij een uitnodiging naar onze familie, vrienden en collega’s stuurden. Wij gaven een afscheidsfeest in een grand café. Het was fantastisch en ook weer niet: lieve, ontroerende toespraken, een mooi lied en te gekke cadeaus, maar ook het besef dat we leuke mensen zouden missen. We gingen naar huis met een hangmat, een parasol, een cursus Papiamento, kilo’s drop, Hollandse klompen en heel veel mooie herinneringen aan het feest. Op het einde namen we afscheid en vriendin J en ik hebben allebei de foto, waarop we elkaar met uitgelopen mascara in de armen vallen, bewaard. We huilden tranen met tuiten!

Ik bedenk me hoe deze vrouw zich nu moet voelen: opwinding over het vertrek, uitkijken naar wat er komen gaat, hoe hun kleine kindje het zal beleven en of haar man zijn draai zal kunnen vinden. Haar baan is inmiddels rond, we hebben haar voorzien van alle informatie die ze wilde hebben. We hebben de naam doorgegeven van een bevriende makelaar op Curaçao, hopelijk kan hij wat voor hen betekenen. Ik voel bijna zelf weer de spanning van de laatste weken. Bij alles wat je doet, denken: dit doe ik nu voor het laatst, voordat ik vertrek. Het woord vertrek speelt telkens door je hoofd. En dan komt het moment dat je niets liever wilt dan in dat vliegtuig zitten. Alles is geregeld, van iedereen is afscheid genomen en dus is het tijd om te gaan.

Ik zie mezelf nog door het poortje lopen op Schiphol. Tranen prikten achter mijn ogen, maar ik had ook een bonzend hart van opwinding. We gingen! We gingen! Het werd een bijzondere fase in ons leven. Terwijl ik nadenk over een passend cadeau om mee te nemen naar dit feestje, hoop ik dat zij het net zo naar hun zin zullen hebben als wij, daar op dat zonnige eiland! Misschien moet ik de tip van een gastenverblijf nog even op het begeleidend kaartje zetten
J.

Lees meer...   (24 reacties)


13 juni 1997

E spuugt nog steeds erg veel. De artsen kunnen niets vinden. Ik wil niet dat hij zoveel medicijnen krijgt, maar weet het anders ook niet.

14 september 1997
Zaterdag hebben we ons eerste en laatste lustrum gevierd op Curaçao. We hebben in vijf jaar onze ups en downs gehad hier, maar absoluut hoogtepunt was natuurlijk de geboorte van E. Onbewust ben ik al een beetje aan het afscheid nemen hier. Het zal weer wennen zijn in Nederland over een half jaartje.

2 november 1997
M is ontzettend druk; werkt zelfs op zondag. Ik ben veel alleen met E en dan trekken we erop uit. Ondertussen gaan de voorbereidingen voor terugkeer naar Nederland door. Als we in december over zijn, hebben we afspraken met kinderdagverblijf, hypotheekadviseur en makelaar. Ik ga denk ik ook mijn CV droppen op een paar uitzendbureaus.
Volgende week wordt E alweer twee jaar. De tijd is omgevlogen. Zijn derde verjaardag vieren we met jullie erbij!

Er waren geen brieven meer na deze datum. We zijn in december 1997 een week in Nederland geweest om van alles in gang te zetten voor onze terugkeer. Op 30 april 1998 namen we afscheid van dushi Korsou, om weer aan een nieuw hoofdstuk in ons leven te beginnen in Nederland.

Zelf heb ik erg genoten van het herlezen van alle brieven. Wat ik met u op mijn log heb gedeeld is natuurlijk maar een fractie van wat ik met mijn vriendin heb gedeeld. Bijna alle brieven besloegen 4 tot 6 kantjes briefpapier. Het was fijn en goed om dingen van je af te schrijven naar iemand die je zo goed kent!


Lees meer...   (19 reacties)


24 november 1995

Drie dagen na mijn laatste brief lag ik te puffen in het Adventisten Hospitaal en even later was E er dan eindelijk op 11 november. De eerste brief van mama Door!
Emile is geweldig! M had woensdag gesprek over de verlenging. Horen we in januari. Ik voel me trouwens kiplekker. Mama zijn is leuk.

29 november 1995
We zijn al met E uit eten geweest. Uiteraard bij de Cactus Club. Wil je trouwens het bevallingsverhaal nog horen? Zet tissues klaar, want het is enorm emotioneel.
En daar was hij dan, ik huilde niet eens. Blééf maar naar hem kijken, zo’n mooi kind en dat helemaal van ons. Op zijn wiegje kwam een kaartje met ‘broertje’ en onze achternaam. Ze geven hier het kindje pas een naam na een dag. De volgende dag naar huis, maar je kent de wegen hier en dat voelde niet fijn.

28 december 1995
Op kerstavond ben ik naar de nachtmis geweest op Hato. Ik hoor je denken: Hato? Niet op de startbaan hoor, haha, maar het was in één van de hangars van het squadron. Er was een koor en de scheepsband van de Nederlandse Marine. Veel Nederlanders, de kerkdienst in onze eigen Santa Rosa kerk was vorig jaar wat authentieker.
E is een makkelijke baby, ik sleep hem overal mee naar toe. Hij spuugt alleen onwijs veel.
Eind januari horen we of we mogen blijven. Ondanks dat ik je mis, heb ik het hier heel goed naar mijn zin. Het buiten zijn, de ruimte, mijn baan en alles bij elkaar is het genieten.

29 januari 1996
Vandaag is mijn normale leven weer begonnen. Ik ben weer aan het werk gegaan. Eerst E gedropt om 7:15 uur bij de daycare. Op kantoor was mijn hele kamer versierd met ballonnen en een groot bord ‘Welcome back’. Iedereen kwam langs om te vragen hoe het met me was. Zo ontzettend leuk! Ik genoot ervan. Vanmiddag voor het eerst naar de fysio voor mijn bekken. Gisteren heb ik E ‘gedoopt’ in de Caribische Zee!

21 februari 1996
Gisteren waren we laat terug van Carnaval. Ik ben uitgeput, heb een ontsteking in mijn heup. Iets teveel gedanst misschien. E vond het nodig om ons om 4 uur te wekken vannacht!

18 oktober 1996
Deze week weer naar de kaakchirurg voor de andere kant. Denk aan mij. Het is hier al 3 weken slecht weer; komt door hurricane seizoen in Florida en de Bovenwinden. De Scavengerhunt was geweldig. Opdracht: foto maken van een ezel. Bonuspunt als er een kip bij opstaat. Twee bonuspunten als er iemand op zit (op de ezel, niet op de kip!). Hadden wij dus! Kip gejat bij de kinderboerderij en er kwam net een jongen met een ezel voorbij. Verder veel zoekopdrachten: monumenten vinden en onderschriften noteren. Eerste prijs (ticket Bonaire) ging toch aan onze neus voorbij. Toch weer veel nieuwe plekken op het eiland ontdekt, daar is zo’n tocht prima geschikt voor.

31 oktober 1996
Eindelijk internet thuis! Wanneer krijg jij dat, dan kunnen we mailen? Ben met E bij de kinder-KNO arts geweest. Ze gaan amandelen knippen bij hem.

26 november 1996
Net terug uit Miami. Het was een heerlijke week. E is een zalig kind, ik weet nu precies hoe ik hem kan laten lachen. Dat doet hij graag en veel. Hij is geinig, je zou hem vaker moeten zien. En nu ben ik dus 30. Jee, wat oud!

Lees meer...   (15 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl