doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 
Ik veeg bladeren, ze dwarrelen door de tuin. Net als mijn gedachten, waaien ze van de ene naar de andere kant. Zonder doel. Af en toe blijven ze liggen, net als mijn gedachten.
Terwijl ik met de stelligheid van een soort Eucalypta mijn bezem vasthoud, merk ik, dat ik met steeds meer kracht de bladeren op een hoop veeg. Pas als de hele tuin gedaan is, voel ik dat het zweet op mijn voorhoofd staat en dat er een druppel over mijn rug glijdt.

Ik denk aan mijn zusje, allerlei herinneringen spoken door mijn hoofd. Ik zie beelden voor me, van vroeger en van haar laatste uren. Ik glimlach en voel tegelijkertijd tranen opkomen. Ik probeer alle gedachten op een hoop te vegen, zodat het een overzichtelijk geheel wordt. Ik kijk er van een afstandje tevreden naar. Heb ik toch mooi alles op een rijtje. Nou ja, hoopje.

Dan ineens komt de wind en blaast alles weer door elkaar. Een beetje paniekerig voel ik me. Ik had toch alles net zo mooi op een rijtje? Het bleek slechts voor even. Iedere dag opnieuw veeg ik nu een stukje, wat maakt het uit dat niet de hele tuin in één keer gedaan is?
Ik realiseer me, mensen zien het alleen wanneer je alles in één keer doet, dan zie je resultaat. Met elke keer een beetje, zie je het nauwelijks.

Maar uiteindelijk zal het klaar zijn. Dan kan ik weer genieten. Voordeel van de jaargetijden; het wordt vanzelf weer lente. Zit ik weer op mijn stoeltje in de zon.

Lees meer...   (19 reacties)

Zoekend naar woorden, laat ik mijn gedachten de vrije loop. Tranen biggelen over mijn wangen. Mijn zusje is er niet meer!
Ik kijk naar de stapel kaarten, velen wit met een bloem of een regenboog. Woorden van troost, geschreven naar mij en mijn gezin. Warme omhelzingen kreeg ik deze week, lieve mailtjes en prachtige boeketten bloemen. Het doet zo ontzettend goed.

Denkend aan mijn zusje, schieten mij honderdduizend momenten te binnen. Mijn zusje, zij leek op mij, of ik op haar, wat maakt het uit. Beiden rood haar, beiden wangen vol sproeten. Beiden zonaanbidders. Zij vijf jaar eerder dan ik, maar ook geboren in november.  Schorpioentjes.

Mijn zusje en ik, het zal nooit meer hetzelfde zijn. Nooit meer zal ik langs haar appartement kunnen rijden zonder een brok in mijn keel te krijgen. Nooit meer zullen we lachen om dezelfde dingen. Nooit meer hoef ik mij zorgen om haar te maken.

Mijn zusje en ik, samen op foto’s uit onze jeugd. Ik laat ze door mijn handen gaan en denk aan ons. Mijn zusje toen zij moeder werd, de mooiste dag uit haar leven.
De foto’s weerspiegelen jouw leven, met alle ups en downs. Ik staar naar de laatste foto, van een paar weken geleden. Je stuurde mij een leuke mail, terwijl ik in Spanje was. Je vertelde over je fijne dag en deed er deze foto bij, ter illustratie.
Je grapte in diezelfde mail dat je een mooi verjaardagscadeau had gezien, een schilderij van €30.000. Ik glimlachte erom en dacht ‘gekkie’.

Nu ben je er niet meer en ik kan het maar niet bevatten. Ik zal de mooie herinneringen koesteren, aan je denken zoals je hier voor het laatst op 23 juli was. Hoe gezellig we aan tafel zaten die avond, genietend van de mooie zomeravond.

Ik pak het beschermengeltje en het hartje, wat ik deze week van iemand kreeg en denk aan jou. Lieve zus, ik zal je missen!

 

Lees meer...   (43 reacties)

Plannen, ik bén daarvan! Misschien vind ik soms het plannen maken nog wel leuker dan het uitvoeren ervan. Deze week maakte ik denk ik wel tien miljoen nieuwe plannen. De helft, wat zeg ik, véél meer dan de helft komt niet ten uitvoer (breng ik niet tot uitvoer? Hoe zeg je dat?). Dat is maar goed ook, want het zou helemaal niet kunnen.
Ik maak soms namelijk best rare, redelijk onuitvoerbare plannen. Geeft me een lekker gevoel. Tja… anderen nemen een reep pure chocolade.

Ooit maakte ik het plan om iedere dag een vers stukje te schrijven. Stel u voor, iedere dag, 365 dagen per jaar, een nieuw verhaal op dit weblog. Kán toch niet, mensen!
Ik geloof dat ik het een paar maanden heb volgehouden, ik zou er mijn archief voor in moeten duiken om het te checken, maar al gauw gaf ik dat rare plan maar op. Ik kan nu eenmaal niet schrijven omdat het moet.

Vóór dat de zomervakantie begint, zit mijn hoofd barstensvol met leuke plannen. Ik ga zwemmen met de jongens, ik ga steden en musea bezoeken, ik bak vers brood en ik maak van elke dag een feestje. Tot op heden heb ik (reken ik de Spanje vakantie even niet mee) nog niet veel van dat alles gedaan. Sterker nog, het idee om komend weekend naar Friesland te gaan, is alweer van de baan. De jongens vertrekken bij het krieken van de dag met hun hengels naar de vijver en ik zit met mijn e-reader (aanrader!) in de zon in de tuin. Glaasje water ernaast en een bakje druiven, helemaal super.

Toen we onlangs in Spanje waren, was alles aan mij in de relaxstand, behalve het deel van mijn hersenen dat verantwoordelijk is voor het maken van plannen. Iedere avond pakte ik de landkaart en mijn boekjes over Spanje en zocht leuke tochtjes en tripjes uit.
De rest van het gezin is eraan gewend; mama is van de plannen. Af en toe vraag ik wat ze ervan vinden, maar volgens mij is iedereen blij dat ik wat te doen heb en hen niet lastig val met opvoedkundig gedoe.

Gelukkig is mijn lief uit hetzelfde hout gesneden wat dat betreft, zij het op een wat andere manier. Zijn plannen zijn vooral op de toekomst gericht. Het grote plan is, om als we later groot zijn, weg te gaan uit Nederland. Dat is op zich niet zo’n verrassing denk ik, we roepen dat al jaren. Was eerst Zuid Frankrijk lange tijd een optie, sinds een aantal jaren is het Spanje. Een land waar nog ruimte is, waar de zon schijnt, waar het ritme van het leven ons aanspreekt en de mensen de tijd nemen om te eten, het lijkt ons wel wat.

We stonden stil bij wit gepleisterde huizen, die mooi afstaken tegen de strakblauwe lucht. We mijmerden over een hangmat tussen de palmbomen in een tropische tuin (‘moeten we wel een drip systeem aanleggen, anders moet ik elke avond sproeien’). We dachten aan drie slaapkamers, zodat de jongens en hun gezinnen kunnen overkomen. Een lange tafel onder de pijnbomen in de tuin, waaraan we dan met de hele club kunnen eten. Prachtplan toch?
 

 

Lees meer...   (19 reacties)

We begroetten elkaar vandaag met een zoen en een knuffel. Toen ging ik naast hem zitten. ‘Fijn dat je er bent’ zei ik zachtjes en kneep hem daarbij even in zijn arm. Hij is weer afgevallen, constateerde ik.
Zwijgend keken we samen naar het voetbalveld.
Op hetzelfde moment sprongen we op. Een doelpunt, gemaakt door mijn zoon met een assist van zijn kleinzoon. Onze handen klapten ritmisch.

We spraken over deze moeilijke, laatste fase van zijn leven. Openhartig en eerlijk.
‘Als ik jou geld geef, haal je dan een bakkie?’ vroeg hij.
Ik wachtte niet op het geld, maar stond op en liep naar de kantine.
Samen dronken we onze koffie en keken naar de fanatiek spelende jongens. Ik keek hem even van opzij aan. ‘Ik was bij zijn eerste wedstrijd en nu ben ik bij zijn laatste wedstrijd’ fluisterde hij geëmotioneerd. Ik slikte een brok weg en legde mijn hand op de zijne.
Zijn kleinzoon heeft een contract bij FC Twente getekend en dit was inderdaad zijn laatste wedstrijd met dit team.
Beiden nemen afscheid, de een van de club en de ander van het leven.

 

Lees meer...   (15 reacties)
Van de week kreeg ik een paar berichtjes van bezorgde lezers. Of alles wel goed ging met me. Of ik nog leefde. Zeker wel, ik leef zelfs zo, dat ik er zelf af en toe moe van word, mensen.
Het is inderdaad een beetje stil op dit log. Het is niet dat ik helemaal niet schrijf, zo heb ik op verzoek een heel verslag geschreven over het openingstoernooi, afgelopen zondag, van mijn tennisclub. Dat kunt u hier lezen.

Verder schreef ik me in voor het Zomer Gezelligheidstoernooi van diezelfde club.
Ik schreef bedankkaarten naar mijn lieve vriendinnen, met wie ik weer een grandioos vriendinnenweekend had. Ik schreef me uit voor een tiental nieuwsbrieven, omdat ik van al die informatie ook een beetje moe werd.

Weliswaar digitaal, maar ik schreef een kaartje naar een stoere vrouw die voor het eerst een marathon gaat lopen. Zelf loop ik regelmatig een marathon, maar nooit op één dag. Nee, zeg, kom op.
Zij wel. Zij noemt het haar ‘run for life’. Voor iemand die herstellende is van borstkanker, had ze dat niet treffender kunnen omschrijven. Ik buig diep.

Verder ben ik de laatste dagen best veel aan het nadenken. Over de gesprekken met mijn vriendinnen, over hoe zij nu, na hun ziekte, in het leven staan. De één al wat verder dan de ander, maar beiden sterk en met vertrouwen. Over hoe het toch mogelijk is, dat zoveel mensen die ziekte krijgen. Of het wellicht met ons eten heeft te maken, met de manier van leven. Ik check de laatste dagen de verpakkingen in mijn koelkast en voorraadkast op E nummers. Ik gebruik de app op mijn iPhone om producten te checken op hun voedingswaarden. Ik weet dat ik gezond leef en gezond eet, maar toch… het spookt een beetje door mijn toch al wat vermoeide hoofd.

Misschien moet ik eens lekker op vakantie. Naar Berlijn of zo. Oh, wacht, daar ga ik binnenkort naar toe. Joehoee!



Lees meer...   (10 reacties)

Het is volgens mij dé trend van het afgelopen decennium en hét woord van nu: mindfulness. U doet toch wel mee hè: leven in het hier en nu. Zorgen voor een betere balans. Minder stress. En vooral: niets afwijzen. Alles mag er zijn zoals het is. Kuch.
Ik mag toch hopen dat u mediteert voordat u naar uw werk gaat? U praat toch ook over muren en grenzen, verlichting, liefdevol communiceren en helende krachten? Bent u er nog?
 
Persoonlijk krijg ik altijd een beetje jeuk van die soort dingen. Mijn nieuwe trainer is tevens coach en zei gisteren tijdens de les: ‘Succes is een keuze’.
Ik liet dat even op mij inwerken. Omdat ik er daardoor met mijn gedachten niet bij was, sloeg ik prompt de volgende bal buiten het servicevak. Sodeju. Ik mompelde wat vieze woorden, buiten gehoorafstand uiteraard. ‘Wat voel je daarbij?’ vroeg hij. Ik keek verbaasd en stond eerlijk gezegd met een mond vol tanden. Mijn blik sprak volgens mij boekdelen.

Er schuilt geen Boeddhist in mij, daar ben ik nu wel achter. Ik voel me er heel ongemakkelijk bij als ik moet gaan nadenken over wat ik voel als ik gewoon lekker wil sporten. Voor mij werkt het juist omgekeerd: door fanatiek te sporten (zonder na te denken), wordt mijn hoofd leeg, heb ik daardoor minder stress en dat zorgt voor een betere balans. Scheelt mij dure cursussen mindfullness en ingewikkelde psychologische trainingssessies. En wat dacht u van het hebben van een weblog, man, dat is de beste uitlaatklep die een mens kan hebben:-).

Het opvallende vind ik, dat ik nu een paar mensen in mijn omgeving ken, die zich nogal bezighouden met mindfullness, maar dat juist die mensen best heel snel met hun oordeel klaar staan. Terwijl je juist zou moeten 'waarnemen zonder te oordelen' (zeker, ik heb me ingelezen alvorens ik het aanbod van de cursus afsloeg). Niets invullen voor een ander.

Het toverwoord is ‘focussen’. Kijk, daar kan ik wat mee. Ik weet hoe ik me kan ontspannen: ik ga naar mijn zumba les, shake met mijn billen tot dat mijn hoofd leeg is (ja, dat kan) neem een warme douche, nestel mij op de bank en focus mij op mijn glaasje wijn. As simple as that.

En u?


Lees meer...   (413 reacties)

Het is volgens mij dé trend van het afgelopen decennium en hét woord van nu: mindfulness. U doet toch wel mee hè: leven in het hier en nu. Zorgen voor een betere balans. Minder stress. En vooral: niets afwijzen. Alles mag er zijn zoals het is. Kuch.
Ik mag toch hopen dat u mediteert voordat u naar uw werk gaat? U praat toch ook over muren en grenzen, verlichting, liefdevol communiceren en helende krachten? Bent u er nog?
 
Persoonlijk krijg ik altijd een beetje jeuk van die soort dingen. Mijn nieuwe trainer is tevens coach en zei gisteren tijdens de les: ‘Succes is een keuze’.
Ik liet dat even op mij inwerken. Omdat ik er daardoor met mijn gedachten niet bij was, sloeg ik prompt de volgende bal buiten het servicevak. Sodeju. Ik mompelde wat vieze woorden, buiten gehoorafstand uiteraard. ‘Wat voel je daarbij?’ vroeg hij. Ik keek verbaasd en stond eerlijk gezegd met een mond vol tanden. Mijn blik sprak volgens mij boekdelen.

Er schuilt geen Boeddhist in mij, daar ben ik nu wel achter. Ik voel me er heel ongemakkelijk bij als ik moet gaan nadenken over wat ik voel als ik gewoon lekker wil sporten. Voor mij werkt het juist omgekeerd: door fanatiek te sporten (zonder na te denken), wordt mijn hoofd leeg, heb ik daardoor minder stress en dat zorgt voor een betere balans. Scheelt mij dure cursussen mindfullness en ingewikkelde psychologische trainingssessies. En wat dacht u van het hebben van een weblog, man, dat is de beste uitlaatklep die een mens kan hebben:-).

Het opvallende vind ik, dat ik nu een paar mensen in mijn omgeving ken, die zich nogal bezighouden met mindfullness, maar dat juist die mensen best heel snel met hun oordeel klaar staan. Terwijl je juist zou moeten 'waarnemen zonder te oordelen' (zeker, ik heb me ingelezen alvorens ik het aanbod van de cursus afsloeg). Niets invullen voor een ander.

Het toverwoord is ‘focussen’. Kijk, daar kan ik wat mee. Ik weet hoe ik me kan ontspannen: ik ga naar mijn zumba les, shake met mijn billen tot dat mijn hoofd leeg is (ja, dat kan) neem een warme douche, nestel mij op de bank en focus mij op mijn glaasje wijn. As simple as that.

En u?


Lees meer...   (4 reacties)
Toen God de moeders van kinderen met ADHD schiep, was hij al 6 dagen aan het overwerken. Er verscheen een Engel en zij sprak: ‘U maakt een hoop werk van dit exemplaar!’. ‘Heb je de specificaties van deze bestelling gelezen?’ vroeg God.

‘Een moeder van een kind met ADHD moet extra goede ogen hebben, zodat ze kan zien hoe speciaal haar kind is, wanneer de anderen verblind zijn door zijn stoornis. Ze heeft ook ongebruikelijk veel energie nodig om niet op te geven waar anderen dat zouden doen. Haar huid moet dikker zijn, om onrecht te kunnen verdragen, kritiek en onbegrip. Ik heb haar zelfs een groter hart gegeven, met meer mededogen en een groter vermogen lief te hebben.’

‘Maar’ zei de Engel, terwijl ze zijn mouw aanraakte, 'U kunt beter rusten en er morgen verder aan werken." ‘Dat kan niet’ sprak God, er zijn meer kinderen met ADHD dan de mensen weten.’ De Engel vloog langzaam rond het schepsel en bestudeerde het nauwkeurig. Opeens stopte ze en boog voorover. Haar vinger gleed over de wang van de vrouw. ‘Ze lekt’, zei de Engel, ik denk dat u er te lang aan heeft doorgewerkt.’ ‘Dat is geen lek’ zei God, het is een traan.’
‘Hoezo dat?’
‘Ik neem aan voor het stil verdriet’
‘Geniaal’.

God keek somber en leunde achterover in zijn stoel. ‘Die traan heb ik niet gemaakt’, zei hij.

 

 
Dit stukje heb ik niet zelf geschreven. Ik vond het op het web. Het sprak mij aan en het ontroerde mij. Ik werk op een grote school en ken mensen van dichtbij die ik hiermee een hart onder de riem wil steken. Ik hou me niet met God bezig, dus neem de zinnen niet te letterlijk.
Lees meer...   (10 reacties)
Vandaag hoefde ik maar een paar uurtjes te werken. Voor mij lag een zonnige dag. De koffiedate met twee vriendinnen was de dag ervoor afgezegd wegens een ziek kind van vriendin1. Kan gebeuren, niets ernstigs gelukkig, maar niet handig als zo’n mannetje met koorts naar het gekakel van drie, eh.. nogal drukke vrouwen moet luisteren.
De dag lag dus leeg en zonnig voor mij, like I said.

Ik spurtte op mijn fietsje naar huis, maakte onderweg nog even een pitstop bij de bakker en begon thuis meteen te strijken.
Toen dat na een kwartiertje klaar was, zoog ik het huis vanaf de zolderkamers naar beneden, daarbij de trappen niet vergetend.
Vervolgens sopte ik de hele badkamer uit, nadat ik een was in de machine had gestopt en de was die daar in zat in de droger liet verdwijnen.
Ik zeemde de ramen van de badkamer, poetste de spiegels weer glanzend en ruimde drie laden op. En passant verschoonde ik het bed van jongste en nam meteen een stapeltje boeken mee naar beneden. Boeken waar de school gisteren in de nieuwsbrief om vroeg.
Ik ruimde de vaatwasser in en zette ‘m aan, intussen maakte ik keuken schoon.
Toen ook de toiletten waren gedaan (ik deed zelfs het plafond) en zelfs de garage (!) was gezogen, mocht ik van mezelf even lunchen met de zonen.

Nadat zij weer richting school vertrokken waren, zat ik even alleen aan de keukentafel.
Ik bedacht mij, dat ik mij zorgen maakte. Niet over mijn nogal neurotische schoonmaakwoede van die ochtend als reactie daarop, maar over andere dingen. Zaken, waar ik hier niet verder op in ga. Geen zaken van leven of dood, dus u hoeft geen kaarsjes op te steken of mij in uw gebeden te verhoren.
De zorgen zullen wel weer over gaan, alles komt immers altijd goed. Althans, dat is mijn levensmotto. En in de tussentijd, blinkt mijn huis.
Ik keek nog eens naar buiten, en bedacht me, dat het wellicht goed zou zijn om de middag met een boek in de tuin door te brengen.


Lees meer...   (16 reacties)
Hij is blond en heeft blauwe ogen. Een weelderige haardos met van die leuke losse krullen. Een lief, open gezicht. Gezegend met energie die niet op lijkt te houden.
Dat is mijn vriendje.
Hij komt vaak naar me toe om me iets te laten zien of te vragen.
Soms kijk ik door de ruit die ons scheidt en dan vangen onze blikken elkaar.
Hij lacht dan altijd en kijkt er ondeugend bij.
Vanochtend sloeg hij spontaan zijn armen om me heen. Ik kreeg er een brok van in mijn keel. ‘Ik vind je lief!’ zei hij. Ik glunderde.

Hij is heel ziek geweest, maar gelukkig gaat het nu een stuk beter. Voor zijn verjaardag, twee maanden geleden, vroeg hij ‘een dag zonder medicijnen en niet naar het ziekenhuis’ vertelde zijn moeder mij. We waren er allebei stil van.
Door de medicatie zag hij er anders uit, maar mij maakte dat natuurlijk helemaal niets uit. Ik zag zijn mooie zelf.
Laatst kwam hij naar me toe met een plastic zakje, met daarin een pleister. Of ik die wilde plakken als het nodig was. Het bleek gelukkig niet nodig.
Mijn kleine vriendje uit groep 1, van wie het verjaardagscadeau niet in te pakken was, maar wat hij wél kreeg. En dat ontroerde me.


Lees meer...   (17 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl