doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 


Onderstaand het sprookje van Hash en Wietje, wat ik afgelopen week ergens las. Niet van mijn hand dus, maar tóch enorm grappig.

 

Er was eens een arme houthakker, die heette Parihuana. Hij had een heel bazige vrouw, die Marihuana heette. Ze hadden twee kinderen, die Hash en Wietje waren gedoped. Wietje speelde met haar Barbituraten en Hash speelde met Stuffie, zijn hond, en zijn kat, Morfientje. Marihuana zei: "We moeten iets doen." Parihuana snoof eens diep, maar wist niets te zeggen. Ze hadden namelijk niets meer te eten.

Marihuana bedacht een boos plan. Ze zouden met zijn vieren een tripje gaan maken in het bos en daar zouden ze Hash en Wietje achterlaten. Maar de slimme Hash had alles gehoord en stak een mesje in zijn broekzak. De volgende dag gingen ze een tripje maken in het bos waar de wind door de bomen blowde.

's Middags deden Hash en Wietje een dutje, hun ouders gingen er stilletjes vandoor. Maar Hash had met zijn mesje lijntjes getrokken in de sneeuw, dus konden ze gemakkelijk de weg naar het dorp terugvinden. Ze durfden echter niet naar huis, dus gingen ze naar opium en omium. Zij zaten vredig op hun canabee naar de LSD-speler te luisteren, waar de hit klonk:

Altijd rookt Kortjakje wiet
Midden in de week maar 's zondags niet
's Zondags rookt zij heroïne
Met een snuifje cocaïne
Altijd rookt Kortjakje Wiet
Midden in de week maar 's zondags niet.

Toen opium en omium de kinderen zagen begroetten ze hen uitbundig: "High!" riepen opium en omium. "High!" riepen Hash en Wietje terug. Ze kregen een cracker aangeboden. "Hebben jullie honger?" vroeg opium. "Ja! riepen Hash en Wietje, "laten we chinezen". "Goed" zei omium, "ik coke wel".

De volgende dag werden Hash en Wietje weer naar huis gebracht. Parihuana was blij, maar Marihuana niet. Toen ze weer tripje in het bos gingen maken, lette Marihuana extra goed op Hash, zodat hij geen kans zag lijntjes te trekken. Toen werden ze weer alleen achtergelaten. Ze verdwaalden, maar ineens zagen ze een vogeltje dat floot: "Wiedewiedewiet". Ze volgden het vogeltje en kwamen bij een huisje dat helemaal van coke gemaakt was.

Zoveel coke hadden ze nog nooit bij elkaar gezien. Ze begonnen meteen te snuiven, maar terwijl ze zo heerlijk snoven werden ze bespeed door de boze H-XTC, die in het huisje woonde. Ze hoorden een kraakstem: "Sniffel, snaffel, snuifje, wie snuift er aan mijn huisje?" "Het is de wind, de wind", riepen Hash en Wietje in koor. Dit herhaalde zich een paar maal. Maar toen kreeg de H-XTC argwaan en ze kwam naar buiten en zei met een lief stemmetje: "Kom maar mee naar binnen, daar heb ik lekkere spacecake voor jullie". Maar eigenlijk had de boze H-XTC maar al te veel zin in die Hash en Wietje.

Na een tijdje zaten Hash en Wietje helemaal stoned en uitgeteld bij de H-XTC aan tafel. Nu wilde de H-XTC Wietje gaan drogen in haar drooghok en Hash samenpersen in haar persijzer om hem vervolgens in blokjes te snijden. Ze niet meer ontkomen. "Hennep!" riep Hash, "Hennep!" riep Wietje. Ze waren bang om opgerookt te worden. Wietje moest gaan kijken of de kolen in het drooghok al heet genoeg waren. Ze zei tegen de H-XTC dat ze het niet goed kon zien. De H-XTC ging nu zelf kijken en Wietje duwde de H-XTC in het drooghok en deed de deur dicht. De H-XTC begon te schreeuwen: "Hennep!".

Al gauw bleef er niet veel meer over dan een sissend hoopje groene blubber. Wietje haalde Hash en ze waren blij. Ze doorzochten het huisje en namen zoveel drugs mee als ze maar konden houden. Hun zakken puilden uit van de heroïne, morfine, methadon, hash, wiet, coke en vooral XTC. Ze staken het huisje in brand. "CRACK!" zei het huisje. Het wiedewiedewiet-vogeltje wees hun de weg. Onderweg kwamen ze Blowkapje en Sneeuwwietje nog tegen. Toen ze thuis kwamen was Parihuana heel blij. Marihuana was dood door een overdosis. De rest van de familie leefde samen nog high en gelukkig.
 
 

 

Lees meer...   (6 reacties)

Soms, als ik even niets te doen heb en geen zin heb om een boek te lezen, lees ik reisverhalen op www.waarbenjijnu.nl Dat is een site waarop... Afijn, kijkt u gewoon zelf even. Ik vind het heerlijk om al die avonturen te lezen en droom dan helemaal weg. Soms kies ik heel bewust voor een bepaalde bestemming, dikwijls eentje waar ik zelf ook ben geweest. Ik vind het dan interessant om te lezen of de schrijver hetzelfde gevoel heeft bij een land en welke dingen er gedaan en bezocht worden.
Zo is er een tijd geweest dat ik heel vaak verslagen las over Curaçao, de Caribische eilanden en delen van Zuid Amerika. Ik vond het leuk om alles door de ogen van iemand anders te herbeleven (her te beleven? Hm… whatever).

Tegenwoordig lees ik juist weer meer reisverslagen van bestemmingen waar ik nog naar toe zou willen. U kent mijn droom: een kleine wereldreis (maandje of twee, drie) met mijn gezin. Tot die tijd doe ik het met de verhalen van anderen en met de fijne vakanties die we maken.

Laatst attendeerde vriendin D mij op de reisblog van de echtgenoot van ons tennismaatje. Haar man fietste de afgelopen weken helemaal alleen van Rome naar Hengelo! De meeste dagen zo’n 100 km per dag. Wat een enorme onderneming en hoe stoer! Ze wonen bij mij om de hoek en hij is gigantisch sportief: skiën, hardlopen, schaatsen, fietsen, tennissen, het maakt allemaal niet uit. Het hele gezin is trouwens sportief. Gaaf vind ik dat. Ik stel mij dan voor hoe je een soort battle met jezelf hebt, zo op je fiets die oneindige afstand afleggen. Bergpassen, saaie stukken, woeste natuur, koude, regen, wind en felle zon. Eén met de elementen zijn.

Ik vind het echt ontzettend gaaf en kan genieten van zulke verhalen. Het intrigeert mij ook waarom iemand besluit om zo op zichzelf terug geworpen te willen zijn. Ik heb R, de man om wie het gaat, nog niet zelf hierover gesproken. Maar ik heb me voorgenomen, dat de eerstvolgende keer dat ik hem zie (dat zal wel op de tennisbaan of het voetbalveld zijn) hem naar zijn drijfveer te vragen.


Lees meer...   (3 reacties)

Iedere week lees ik het weblog van het zeilmeisje. Ik vind het heel leuk om bij te houden waar ze is en wat ze allemaal tegenkomt op haar enorme reis. Inmiddels heb ik via haar verhalen ontdekt dat de zeilwereld een aparte wereld is. Een wereld apart, beter gezegd. Deze mensen hebben een passie die hen bindt en ze zoeken dan ook veel contact met elkaar in de havens. Ze helpen elkaar bij reparaties of andere zaken als het nodig is. Allen zijn zij mensen die genieten van de vrijheid die reizen geeft.

Natuurlijk had ik ook mijn bedenkingen toen ik hoorde dat een veertien jarig meisje solo de wereld over wilde zeilen. Maar stiekem had (en heb) ik heel veel bewondering voor haar. Hoe stoer ben je als je zo’n enorme onderneming aandurft en hoe zelfstandig ben je dan?
Ze leert enorm veel over de natuur en haar krachten. Ze ziet plekken waar soms nauwelijks mensen zijn geweest. Ze geniet en zet door. Dit is geen meisje van dertien in een dozijn. Soms voert ze een gevecht met de natuur, dan weer is ze één met diezelfde natuur. Het lijk me echt geweldig om zoveel mooie ervaringen op te doen en zoveel van de wereld te zien. Alleen zou ik dat dan met mijn gezin willen delen.

Ik ga hier even voorbij aan alle negatieve kritiek en bezwaren over haar reis. Ik kan het allemaal niet vanachter mijn laptop in mijn veilige omgeving beoordelen. Voel ook niet de behoefte om het daarover te hebben. Er is genoeg over gezegd, dunkt me.

Genietend en soms een beetje wegdromend lees ik alle avonturen. Op dit moment vaart ze bij het Palmerston Atol. Hoe cool is dat.
Heel af en toe laat ik een berichtje achter in haar gastenboek. Honderden mensen uit allerlei landen doen dit, ze wensen haar succes, spreken hun zorgen en of hun bewondering uit, geven haar tips of zeggen gewoon dat ze (net als ik) genieten van de verhalen. Mooi om te zien dat oude zeemannen, jonge marinemensen, haar oma, zeilcollega’s en gewone doorsnee mensen samen komen op haar weblog. Dat zou ik ook wel willen
J
.
 


Lees meer...   (7 reacties)
Bij binnenkomst in het Media Art Café Berlijn botsten vriendin en ik bijna tegen hem op. Kluun stond aan een tafeltje te kletsen met wat later de organisatie van deze avond bleek te zijn. Wij namen plaats in het overwegend met vrouwvolk gevulde café.
Op het podium stond een tafeltje met twee stoelen klaar, op de wand werden beelden en filmpjes geprojecteerd ter illustratie van hetgeen de schrijver ons te vertellen had.
Het eerste deel van de avond bestond uit een interview door ene Manon (Marion?) van TV Oost. Ik laat mij niet graag negatief uit over mensen op dit weblog, maar ik vind dat ik hier oprecht mag zeggen dat zij geen kaas heeft gegeten van interviewen. Daar waren vriendin en ik het binnen een half uur over eens. Wat een gemiste kans!
‘Kunnen wij beter’ concludeerden wij. Kluun is een openhartige man met veel humor. Hij pretendeert absoluut niet een geweldig schrijver te zijn, maar zegt eerlijk dat hij schrijft om een verhaal te vertellen en niets meer dan dat.
Ik ben van mening dat je een geweldig interview met hem kunt hebben, als je de juiste toon weet te vinden en hem weet te prikkelen. Ik denk te weten dat hij dit kan waarderen, hoewel ik de man voor het eerst in levende lijve zag. Komt natuurlijk ook omdat ik (weer) niet uitgenodigd was voor het boekenbal. Over gemiste kansen gesproken.

Afijn, dat interview was dus treurig. Voor de beeldvorming: het eerste boek KEVBDD kent natuurlijk iedereen. In ieder blad, programma of wat dan ook zijn de verhaallijn en de personages compleet uitgemolken. Hierover hoeft het publiek niet meer geïnformeerd te worden en ook Kluun is er ‘klaar’ mee.
Uiteindelijk is zijn nieuwe boek ‘Haantjes’ net verschenen en had hij hiervoor wat beeldmateriaal meegebracht. Hij vertelde hoe het manuscript tot stand is gekomen en het filmpje completeerde het geheel. Vroeg de interviewster: ‘En waarom heb je dit filmpje meegenomen?’. Er ging een zucht door het publiek. Ik zag mensen met hun ogen draaien. Hier en daar meende ik plaatsvervangend schaamtegevoel waar te nemen onder mijn medeluisteraars. ‘Het boek gaat daar dus over hè’ reageerde Kluun lichtelijk geïrriteerd (of zwaar, maar dan wist hij het goed te verbergen). Zijn lichaamstaal liet zien dat hij zijn interviewster maar een muts vond, met haar domme vragen.

Na de break werd het leuk: Kluun las voor uit eigen werk. Columns uit ‘Klunen’ bracht hij met verve ten gehore. Het publiek veerde op en werd enthousiast. Het werd tijd.
Aan het einde van avond was er gelegenheid om boeken aan te schaffen en te laten signeren. Ik kocht het boek ‘God is gek’ (spraakmakend boek over geloof en ongeloof) en liet het signeren. Normaal vind ik dat wat kinderachtig (een andere vriendin noemde mij gekscherend een groupie op leeftijd) maar nu hij er toch was… vond ik het ook wel weer geinig. Ik zei hem dat ik het deel na de pauze een stuk amusanter vond dan ervoor. Vond hij ook. Ik zag hem dan ook snel zijn leren jack aantrekken en via de achterdeur verdwijnen. Wij dronken er nog één en krasten op, net voordat de deur op slot ging in MAC Berlijn.




 

Lees meer...   (18 reacties)
Vanochtend sloeg ik de krant open. Buiten dat ik al voor de vierde achtereenvolgende dag las dat een plaatselijke voetbalclub de training voor een keer verruilde om de knapen voorlichting te geven over drugsgebruik (je zou toch denken dat de toestand in Libië wat aandacht verdient), viel mijn oog op een nogal ongebruikelijke kop boven een artikel. Wildbreien. Natuurlijk zag ik door de bijgeplaatste foto meteen waar het om ging, maar het is leuker om zo’n woord eerst eens een tijdje door je hoofd te laten gaan. Noem het een afwijking, maar ik vind dat leuk. Betekenissen bedenken bij woorden.

Bij wildbreien denk ik aan een grijze oma met knotje (ik denk inderdaad best stereotiep) die heel wild met haar breinaalden een sjaal aan het breien is voor haar kleinzoon. Of een jaren ’80 trui (zo eentje met een boothals) voor Polen. Met rode konen en wat zweetdruppels op haar gerimpelde gelaat zit ze in een oorstoel voor het raam. Op de vensterbank een paar vetplantjes. Want die zijn zo gemakkelijk. De breinaalden overstemmen het geluid van de Friese staartklok.

Ik zie ook een man met een breiwerk op een stier voor me. Dat is dan een man die eigenlijk breien heel leuk vindt, maar beseft dat het in onze hokjes maatschappij not done is om als man te breien, en er dan maar een stoere draai aan geeft. Wildbreien. Zegt u het eens een paar keer hardop achter elkaar. Wildbreien, wildbreien, wildbreien.
Gek woord hè?
Ik weet eerlijk gezegd ook niet waar ik heen wil met dit stukje, maar goed. Kluun’s nieuwe boek is ook niet bepaald literatuur. Daar ga ik trouwens vanavond naar toe, naar Kluun. Of eigenlijk komt hij bij ons. In het Media Art Café in Enschede. Misschien dat ik nog wat inspiratie opdoe voor een fatsoenlijk stukje voor morgen.

Even terug naar dat artikel over wildbreien. De krantlezers worden opgeroepen om in het kader van ‘Kunst in het Volkspark’ te breien. De bedoeling is om de bomen in het Enschedese park kleur te geven. Ieder jaar is deze kunstmanifestatie een geweldig evenement en ik vind het allemaal prima, maar een boom met een gebreid jasje in een jaargetijde dat juist iedereen zijn jas uit wil doen, vind ik wat vreemd. Maar ja, ik ben waarschijnlijk niet artistiek genoeg.
 
 

 

Lees meer...   (12 reacties)
 
Het lijkt mij de ultieme baan; schrijver zijn. Heerlijk vanuit een kamer, uitkijkend over het landschap, achter de laptop verhalen verzinnen in mijn hoofd en deze aan het papier toevertrouwen.
Zelf de tijd indelen en af en toe op reis om research te doen. Dat zou ik dan wel op een zonovergoten, tropisch eiland of in een interessante stad willen.
 
Maar misschien idealiseer ik het wel en is het een eenzaam bestaan. Want wat er in je hoofd zit, ziet niemand. Alleen het eindresultaat is zichtbaar en ik heb weleens gelezen dat auteurs, ook al zijn ze geweldig goed, wel een jaar kunnen doen over één boek.
 
En het moet dan ook nog 'aanslaan' zeg maar. Ik bedoel, het is natuurlijk heerlijk om te schrijven wat en wanneer je maar wilt, maar er zal toch ook brood op de plank moeten komen dus van enige druk zal dan wel sprake zijn.
 
Stel, je hebt een bestseller geschreven. Dat weet je natuurlijk niet op het moment dat je nog aan het boek werkt. Maar uiteindelijk is het boek bij de juiste marketingman of -vrouw beland en dientengevolge in de boeken top tien gekomen. Dat moet goed voelen, als je je eigen boek op de tafel vooraan in de boekhandel ziet liggen!
 
Vervolgens krijg je te maken met het verwachtingspatroon. Het lezerspubliek wil méér van je lezen, en wacht met smart op je volgende creatie. Kijk maar naar J.K. Rowling, John Grisham, Nicci French. Zouden zij weleens rustig achterover leunen en genieten van al dat geld op hun bankrekening? Of worden ze nerveus van het succes en voelen ze zich opgejaagd om snel nog zo’n geweldig boek te schrijven?
 
Ik houd enorm van lezen. Wanneer ik een boek van een bepaalde schrijver heb gelezen en me heb kunnen verliezen in het verhaal, wil ik vaak meteen meer lezen van dezelfde auteur lezen. Herkenbaar?
 
In de bibliotheek of bij bol.com kies ik vaak voor de mij bekende schrijvers.
Ik zou weleens wat nieuws willen proberen. Daarom zou ik weleens willen weten, wat leest u zoal en waarom raadt u het boek aan?
 
Ik zal de aftrap doen met een paar van mijn favorieten; Nicci French (vanwege de spanning), Nicci Gerrard (om de prachtige beschrijvingen van personen en verhoudingen tussen mensen), Tess Gerritsen (bloedstollend eng met verrassende wendingen), Dan Brown (spannend met veel over kunst, geschiedenis etc.), John Grisham (lekkere vakantielektuur), Isabel Allende (prachtig, vooral Het huis met de geesten), Simone van de Vugt (leest lekker weg), Cees Nooteboom (sinds kort), Jan Siebelink (mooie volzinnen en minder voor de hand liggende onderwerpen).
 
Het gebeurt me ook weleens dat een boek waarover iedereen het heeft mij zwaar tegenvalt, zoals 'De schaduw van de wind' van Carlos Luis Záfron.
 
Voor de komende vakantie heb ik ingeslagen: De Geneesheer van Zaragosa (Noah Gordon) op aanraden van Toaske en Cisca. Verder: Predikant (Camilla Läckberg), De Zondares (Tess Gerritsen) en een stapeltje oude boeken die van wijlen mijn vader zijn geweest en natuurlijk de reisboeken over Andalusië.
Ik zocht naar het boek 'Haar naam was Sarah', maar dat bleek uitgeleend. Dat staat dus voor volgende keer op het lijstje.

 

Lees meer...   (10 reacties)
(Zussen, als jullie deze titel lezen niet schrikken hoor!)
 
 
 
Zustermoord is de titel van een boek dat ik aan het lezen ben. Een heel spannend boek.
De auteur is Tess Gerritsen. Een vrouw die een succesvol internist was en dit heeft opgegeven om zich geheel te wijden aan het schrijven. Goede beslissing als je het mij vraagt, hoewel ik natuurlijk niet kan oordelen hoe deze Tess het als internist deed.
Lucky me. 
 
Het verhaal gaat over dokter Maura Isles, patholoog-anatoom van beroep.
Door haar werk ziet ze meer lijken dan haar lief is, maar nooit eerder bood het slachtoffer van een moord zo’n angstaanjagende blik. Want… het levenloze lichaam dat ze dit keer op de autopsietafel heeft liggen.. lijkt als twee druppels water op haarzelf.
Deze vrouw, die voor Maura’s eigen huis is doodgeschoten is haar evenbeeld. Verbijsterend.
 
In een onophoudelijke stroom van verrassende wendingen en ijzingwekkende gebeurtenissen volgt tenslotte een nagelbijtende ontknoping. Knap geschreven en heel erg boeiend. Het gebeurt met niet vaak dat ik al aan de ontbijttafel zit te lezen, maar nu dus wel.
 
Op zoek naar antwoorden gaat Maura naar een kustplaatsje in Maine waar haar huiveringwekkende verrassingen staan te wachten. In het gebied waart al jaren een moordenaar rond. Hij vermoordt alleen (hoog)zwangere vrouwen… ook zo’n bizar detail.

Om hem te stoppen moet Maura in contact zien te komen met haar moeder, die ze nooit heeft gekend, maar die haar het leven heeft geschonken – en die nu misschien plannen beraamt haar van het leven te beroven.

Tess Gerritsen heeft een makkelijk te lezen schrijfstijl, wat ze schrijft weet ze heel beeldend (en bijzonder gruwelijk) te brengen, daarbij deinst ze absoluut niet terug om de duistere kant van mensen te beschrijven wat het boek nog spannender maakt. Dit was voor mij het eerste boek wat ik van haar gelezen heb, maar zeker niet het laatste.
 
 
Aanrader dus voor wie van dit genre houdt! Mijn kwalificatie: Tess is tof!

 

Lees meer...   (9 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl