doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 


Wij gingen naar de bioscoop. Dat is een beetje traditie in de kerstvakantie. Het werd De Gelaarsde Kat in 3D. We zaten dus met zo’n achterlijk brilletje op, ja.

Een heerlijke film met veel aandoenlijke beelden van Puss, de stoere weeskat met zijn kekke laarzen en dito hoed en zijn geliefde Kitty Poezelpootje. De rol van het rare ei Humty Dumpty vond ik het minst. Een aangekleed, pratend ei, ik kan er niks mee.
De gelaarsde kat en hij groeiden samen op in het weeshuis van San Ricardo. Het is dus een weesei. Ik verzin dit niet, mensen!

Ze worden vrienden, maar door verraad verandert hun vriendschap in vijandschap. Uiteindelijk leggen de twee het bij en samen met de ruige maar toch charmante Kitty besluiten ze een jeugddroom na te jagen: het inpikken van de magische bonen die hen gigantische rijkdom zullen schenken, maar die in handen zijn van het gangsterechtpaar Jack en Jill.

Doordat de hele film zich afspeelt tegen een latino achtergrond, werd ik er nóg blijer van. Mooie beelden van twee katten die een pasodoble en een tango dansen, ik vind dat geweldig.

Klein minpuntje was dat wij de Nederlands gesproken versie keken. De originele, met de stem van Antonio Banderas is natuurlijk veel lekkerder. Eh.. leuker.

Terwijl ik af en toe even wegdroomde en mezelf die tango samen met Antonio zag dansen, werd ik al snel teruggebracht in de werkelijkheid door het kraken links van mij (zoon met een bak zoete popcorn) en rechts van mij (zoon met een bak zoute popcorn).

Gaat dat zien!


Lees meer...   (12 reacties)

Vorige week zag ik de film Sonny Boy. Een aangrijpende film, waarbij ik na afloop stilletjes en met een brok in mijn keel, de zaal verliet.
Hoe anders dan gisterenavond, toen we met zeventien dames tijdens de Ladiesnight de film ‘Gooische Vrouwen’ bezochten. Een hysterische groep van honderden vrouwen die tussen de sieraden, schoonheidsproducten, wijn en tasjes, zich een weg vonden naar de zaal.
We werden nog even als groep door de fotograaf op de kiek gezet, het schijnt dat we op de website verschijnen deze week.

Binnen twee minuten zit je zo weer in de setting van Gooische Vrouwen. Het is handig dat de personages al bekend zijn. De truttige Roelien, die zich bekommert om de dreigende kap van een monumentale boom, wordt weer fantastisch neergezet. Compleet met te strakke, geblokte bloesjes en bootschoenen met huidkleurige pantykousjes.
Sexy Anouk die door haar lelijke puberdochter een slet wordt genoemd en bovendien de boel oplicht door een vernissage met bubbels te organiseren met het werk van een ander. Super is ook de rol van Martin Morero, die zich voorbereidt op een concert in de Arena, maar hier en daar wordt afgeleid door vrouwelijk schoon. Zijn liefde voor Cheryl uit hij met siliconen en dat wordt hem bepaald niet in dank afgenomen.
De übernicht Yari steelt de show met zijn Dalmatiër outfit (inclusief bijpassende hond). De details in deze film zijn echt subliem. Zo kennen mensen elkaar van de wachtlijst voor Hermès tassen en draagt Yari in Parijs een geweldige baguette-tas (een tas in de vorm van een stokbrood). Ik denk dat als je de film een tweede keer ziet, je nog meer details gaan opvallen.
De altijd in stijlvol wit uitgedoste Claire is helemaal van slag als dochter Merel met haar gezin naar Burkina Faso gaat verhuizen om daar iets te doen met waterputtten. Zelfs dikke Dirk kan haar niet troosten en hij wordt dan ook gedumpt voor het altaar. De witte duiven liggen met de pootjes omhoog in hun mandje.

De vriendinnen zijn toe aan wat ontspanning en vertrekken naar Frankrijk.
Uitpuffen van borstvergrotingen, vergald huwelijksceremonieel, ontploffende puberdochters en gestreste echtgenoten die zich in een poppenhoek laten bevredigen. Helaas blijkt het château van bezinning geen succes en moeten we zelfs naar een blote borst van Loes Luca kijken. Maar het is gewoon een avond lang genieten van een heerlijke, luchtige film. Ik zeg; gaat dat zien!

 

Lees meer...   (26 reacties)


Gisterenavond gingen zus en ik naar de film ‘De Gelukkige Huisvrouw’. Hoewel ik niets met mevrouw Van Rooijen (Heleen) heb, trok de trailer van de film mijn aandacht. Het grotendeels autobiografische boek, waarop de film gebaseerd is, had ik ergens in het jaar 2003 gelezen.
Hoofdrolspelers zijn Carice van Houten als Lea en Waldemar (ja, dat lekkere ventje van Sophie) Toornstra, als echtgenoot Harry. Een echt yuppenstel. Even voor het beeld: hun huis is dat van Jan des Bouvrie.

Lea, die na een onmenselijk zware bevalling tijdelijk gek wordt en vanuit een inrichting het gevecht met zichzelf en haar omgeving aan gaat, heeft ook de zelfmoord van haar vader (nog) niet verwerkt. Carice zet een gevoelige vrouw neer en laat zien hoe breekbaar en emotioneel je kunt zijn na een bevalling. Het gaat ver: ze legt de pasgeboren Junior in een kartonnen doos, doet er een kleed bovenop en sluit de doos. Net op tijd vindt Harry hun zoontje en besluit dat het zo niet langer kan. Ze heeft psychoses en ziet er eenzaam uit.

In de inrichting zitten allerlei gekken en sommigen zijn formidabel getypecast; zoals de psycholoog in zijn wereldwinkel trui en de voormalig gezagvoerder.
Gelukkig is de film niet alleen kommer en kwel; hij is bij vlagen geestig door tal van grappige scènes en spitsvondige woordgrappen. De film is, in tegenstelling tot Heleen van Rooijen en haar taalgebruik, absoluut niet ordinair. De bevallingsscène duurde naar mijn smaak te lang. Ik voelde verdorie bijna zelf weer die knip die tijdens de weeën werd gezet. De gruwelijke pijn van Lea wordt zo intens en voelbaar gebracht dat je ter plekke besluit nooit (meer) aan kinderen te beginnen.
Hilarisch is het zwembandje waarmee Lea blijft lopen, terwijl ze allang weer zo slank is als een den.

Persoonlijk vond ik het confronterend dat er wordt gezegd: ‘een overleden vader is ook een vader’. Dat is helemaal waar en het zette mij aan het denken. De vader in de film, heet net als mijn eigen vader, Kees. Zij, Lea, heeft niet meer met haar vader gesproken voordat hij stierf, zelf heb ik dat ook niet gedaan. Ze moet rouwen om dit alles een plek te kunnen geven. Na een flinke huilbui heeft ze het gevoel een stap verder te zijn in het proces. Hoe ze dit bewerkstelligt, zal ik niet verklappen, maar ik vond het een mooi stukje.

Al met al een mooie film, die zeker het kijken waard is. Het is dat ik al kinderen heb, maar de bevallingsscène is anticonceptie van de bovenste plank. Bovenal voel ik bewondering voor Carice van Houten; wat een geweldige actrice!

 

Lees meer...   (15 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl