doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 
Alvorens we vanochtend richting Den Helder vertrokken, deden we een bakkie bij mijn jarige moeder. We vierden het gisteren bij mij thuis, maar ze vergat een boeket bloemen, dus hadden we een mooi excuus om de koffie bij haar te doen.

Er was enige discussie omtrent de te volgen route. Uiteindelijk won ik, omdat ik nog nooit over de Afsluitdijk was geweest. Ja, mensen echt waar. In de jungle van Costa Rica gelopen, gezeild naar onbewoonde eilanden, maar nooit op de Afsluitdijk geweest!
Ik herkende Cornelis Lely vanaf zijn standbeeld en genoot van de schittering die de zon teweegbracht op het water:





Om 13.45 uur sloten we aan in de rij auto’s voor de ferry naar Texel. Precies een kwartier later zetten we koers naar het eiland. Dat leverde een mooi plaatje op van middelste:





Het huisje bleek gezellig, ruim en schoon. En met veel privacy. Ook altijd prettig.
We smeten de tassen in de hal, maakten een kop koffie en keken naar de jongens die al in de tuin aan het voetballen waren. Lief en ik besloten om samen even wat boodschappen te doen.

Aan het einde van de dag aten we tapas bij Bodega 59 in De Koog. Dat bleek een prima keuze!



Daarna nog wat spelletjes thuis en toen was het alweer tijd om te gaan maffen.

Morgen naar Ecomare!


Lees meer...   (13 reacties)
Vorig jaar vlogen we, voor het eerst in februari, naar de zon. Naar Egypte. Een heerlijke week, een mooi hotel, opdringerige mensen en fantastisch eten. Absoluut voor herhaling vatbaar en dan vooral vanwege het feit dat we zeven dagen aan het strand lagen terwijl de buren hun auto stonden te krabben.
Dit jaar twijfelden we. Eind december hadden we nog niets geboekt. Dat is toch eigenlijk niets voor ons. De jongens vroegen of we niet wat dichter bij huis konden blijven (die terugvlucht from hell met hevige turbulentie waren ze nog niet vergeten..).
Zeeland was toch ook leuk?
Of een Waddeneiland? Binnen een kwartier boekte ik een huisje op Texel.
En nu ik naar het nieuws kijk en de chaos in Egypte zie, ben ik toch blij dat ik straks met een muts op langs het strand van Texel banjer.



Lees meer...   (16 reacties)
Alles dus. Alles was heerlijk. Vanaf het moment dat we voet op Spaanse bodem zetten, scheen de zon. Iedere ochtend sprong ik in mijn open schoentjes, trok een zomerjurkje over mijn hoofd en zette een zonnebril op mijn neus. Iedere ochtend een strakblauwe hemel zien, terwijl je zit te ontbijten met de schuifpui open, zodat de zon alvast wat van haar warme stralen op je kan laten schijnen. Daar kan ik zo van genieten.

Het uitzicht op de ruige bergen, de schittering van de zon op het water, de lieflijke architectuur, het rappe Spaanse taaltje, het heerlijke, pure eten. Gezellige pleintjes, Moorse invloeden, terrasjes en doorkijkjes. Verse vis, rode wijn, lunchen van 14:00 tot 16:00 aan het strand. Slenteren door een grote stad als Málaga, wandelen door het Alcazaba, fluisteren in La Manquita (zo genoemd omdat de tweede toren nooit is afgemaakt); de grote kathedraal in het centrum van Málaga.

Genieten in de smalle straatjes van één van de pueblo blancos; Mijas. Rijdend door de Sierra de Mijas prachtige vergezichten zien met altijd weer de door mij geliefde combinatie van bergen en zee (en zon natuurlijk). Je vergapen aan de sloepjes in Puerto Banus, de jachthaven van Marbella. Ja, het was heerlijk!

Was er dan niets dat tegenviel? Ja, dat was er wel. Het bed was, zoals altijd op vakantie, drie keer niks. Het enige waar ik altijd weer naar verlang als ik van huis ben, is mijn eigen bed. Gelukkig maar, anders was ik er gebleven.
 
 Appartement

 Paella
 
 La Manquita
 
 Alcazaba
 
 Alcazaba, Málaga
 
 Mooi!
 
 Beachboy 1 en 2
 
 Ochtendwandeling
 
 Puerto Banus, Marbella
 
 Doorkijkje in Mijas
 
 gesuikerde amandelen
Lees meer...   (31 reacties)
Nog een weekje en dan gaan we. Lekker naar de warme zon!
Naar bergen, zee, terrasjes, cultuur en lekker eten.
Naar het zalige nietsdoen en het agendaloze bestaan. Heerlijk.
Misschien ben ik er ook wel een héél klein beetje aan toe. Want als je een uitnodiging over de mail krijgt voor een 25-jarig jubileumfeest van je collega en je mailt dan de verkeerde collega (wel met dezelfde naam, dat dan wel) terug dat je graag komt, dan is dat een beetje suf.
Gelukkig dat die collega daar dan heel hartelijk om kan lachen.
Vanmiddag haalde ik de tickets op en zag dat ik volgende week zaterdag gewoon zit te lunchen in Andalusië.

 
En u, gaat u nog wat ondernemen in de herfstvakantie?
 
Lees meer...   (29 reacties)
Het is hier dus slecht weer, mensen. En dan bedoel ik niet een verfrissend buitje, maar een wolkbreuk van heb ik jou daar. Het bliksemde en het onweerde en het ging tekeer dat het een lieve lust was. De lampen knipperden en de bomen zwiepten. Het château liep bijna onder. Wij zaten onder de overkapping bij vrienden hier op het park en sopten aan het einde van de avond naar ons eigen huisje.
 
 Il pleut dans le jardin

Vanochtend van hetzelfde laken een pak. We besloten na het ontbijt naar het enorme overdekt Centre Commercial Blagnac te rijden, dichtbij Toulouse.
Vriendin J, die in de Dordogne zit, sms’te ook al dat ze baalde. Wij zijn meisjes van de zon. Wij houden niet van regen en zeker niet in onze vakantie.
We shopten leuke dingen, we dronken gezellig koffie en aan het einde van de middag streken we neer bij Buffalo Grill. Niet bepaald een Frans restaurant, maar wel heel erg lekker. En wat ook belangrijk is; het lopen deed mij goed. Ik ging namelijk gisteren door mijn rug.

 Maar... het wordt beter!
 
 Eten bij Buffalo is leuk!
 
 Mijn nieuwe stappertjes

Maar dat alles is allemaal niet zo bijzonder. Er gebeurde vandaag nog iets heel anders. Iets speciaals. Onze oudste zoon kwam beneden en riep: ‘Vader, moeder! Ik ben een man!’. Wij proestten het uit. Ten bewijze wees hij ons op de drie donsharen onder zijn neus. ‘Ik heb een snor!’.
Dat vroeg om een familiemomentje. Wij verzamelden ons in het kleine badkamertje in ons Franse huisje en waren getuige van de eerste scheerbeurt van oudste. Een memorabel moment. Onder luid gejuich (ja, wij zijn af en toe een beetje maf) staarden wij naar de haartjes in de wasbak. Mijn zoon. Een man. Het moet niet gekker worden deze vakantie.
  
 Lachen!
 
 'Het voelt véél lichter!'
 



 

Lees meer...   (17 reacties)


Vanochtend reden wij na het ontbijt met twee gezinnen richting Pamiers; in noordwestelijke richting vanuit Daumazan-sur-Arize. We namen de afslag naar Le Vernet.
Via een klein weggetje kwamen we bij La Belle Verte, een plek waar je kunt kanoën, raften en kamperen in een Tipi, gelegen aan de snelstromende rivier de L’Ariège.

Bij aankomst bleek dat we hadden moeten reserveren. De eigenaresse bekeek onze groep en besloot dat ze wel wat moeite wilde doen; ze pleegde wat telefoontjes en vertelde ons even later dat we na de lunch mee konden met een gids. Normaal gesproken kun je zonder gids het water op, maar gezien de straffe wind in combinatie met de vier nog jonge kinderen, leek het beter onder begeleiding onze kanotocht te gaan beleven.
Oudste ging met zijn vriend in één kano, de twee mannen in één kano en wij moeders gingen met de vier kinderen in een grote gele raftboot. Het voordeel van zo’n raftboot is dat hij eigenlijk niet om kan slaan. Dat bleek ook, toen we door snelle stroomversnellingen gingen. Het was een prachtige, spectaculaire tocht van Le Vernet naar het bijna 9 km verder gelegen Saverdun.

Onze gids, een vriendelijke Fransman, voer met zijn eenpersoons kano voor ons uit. Hij bleek een ware Crocodile Dundee; liet ons plantjes zien die je tussen je handen kunt wrijven en waar dan een soort zeep uit ontstaat. Onderweg zagen we prachtige groene oevers, een bevertje en spectaculaire watervallen en stroomversnellingen. De kunst is om niet vast te komen zitten op de keien in de rivier en niet in de overhangende bomen verstrikt te raken.

We hadden wind tegen en het viel niet mee om met ons tweetjes de boot met vier kinderen in de juiste koers te houden en ook nog eens vooruit te komen. Na 4 km hadden we het zweet onder ons zwemvest staan, maar tegelijkertijd genoten we van de tocht. Halverwege stopten we even om uit te blazen, juist op een punt waar twee riviertjes samen komen. Hierdoor krijg je een aparte stroming in het tien meter diepe deel van de rivier. We zagen dan ook verschillende kano’s omslaan, waaronder die van oudste en zijn vriend. Het stel kwam gelukkig lachend weer boven.

We peddelden verder tot aan het eindpunt en ik voelde de blaren op mijn rechterhand groter worden. Al met al heb ik weer wat overwonnen vandaag, want in eerste instantie leek het mij doodeng, maar ik was toch heel erg blij dat ik overstag (let op de woordspeling) ben gegaan. Vanaf het water beleef je dit prachtige gebied toch weer op een andere (en sportieve!) manier.
 
 
 

 

Lees meer...   (14 reacties)
Door de stromende regen reden we in twee uur naar Lourdes. De wolken hingen over de bergtoppen en het water stroomde rijkelijk. Het leek wel symbolisch; wij waren immers op weg naar het genezende water.

Ik wist niet goed wat ik mij van een bezoek aan Lourdes moest voorstellen. Het verhaal:

Op 11 februari 1858 gaat Bernadette Soubirous, samen met haar zuster Toinette en hun vriendin Jeanne Abadie hout sprokkelen. Zij gaan naar ‘de plaats waar het kanaal in de Gave stroomt’ vlak bij de Grot van Massabielle. Toinette en Jeanne waden door het ijskoude water van het kanaal. Bernadette aarzelt omwille van haar astma. Dan hoort zij het lawaai als van een windstoot, hoewel geen enkele boom bewoog. Het hoofd opheffend, ziet zij in een holte van de rots een klein meisje door licht omgeven, die haar aankijkt en glimlacht. Het is de eerste verschijning van Maria. In de tijd van Bernadette was de grot een vuile, duistere, vochtige en koude plek. Men noemde de Grot de ‘varkensschuilplaats’, omdat men er soms de varkens naar toe leidde. Daar wilde Maria verschijnen, helemaal wit, helemaal puur.

We liepen vanuit de parkeergarage (waar het overigens een wonder mag heten als je de auto daar heelhuids in en uit krijgt, zo smal en klein) naar de Rue de la Grotte. Aan weerszijden van de straat waren tientallen kitscherige winkeltjes vol met Mariabeelden, plastic flesjes met afdrukken van Bernadette, Maria of de Heilige Grot, wijwaterbakjes etc. Het kwam op mij wat onwerkelijk over. Wie koopt er in hemelsnaam een Mariabeeld van twee meter hoog? Wie koopt er een lege jerrycan met ene inhoud van 5 of 10 liter om er water uit de bron in mee te nemen? Heel veel mensen doen dat, zo bleek later.

We arriveerden op het immense Heiligdom van Onze-Lieve-Vrouwe van Lourdes, waar de Basiliek Van de Onbevlekte Ontvangenis zich boven de stad verheft. Een grote koepel met daarop een gouden kruis blinkt je tegemoet. Veel afbeelden van de Heilige Maagd Maria, zowel getekend als in mozaïek. We hoorden gezangen en gebeden uit de kerk komen en liepen naar binnen.
Tientallen mensen volgden de mis, die hier 24 uur per dag (!) gehouden wordt. Een jonge zuster zong met zuivere stem en de kerkgangers volgden haar. Imposant om te zien. Eén van de priesters liep met een volle schaal hosties door het middenpad. De mensen konden haast niet wachten om zich in de rij te scharen en hier, uit handen van één van de tientallen religieuzen de hostie te ontvangen.
Devoot sloegen zij kruisjes en raakten de wanden van de kerk aan. Ik durfde het tafereel niet te fotograferen, het leek wat ongepast. Anderen deden het wel. Ik keek toe en verbaasde me over het feit dat ik wat emotioneel werd in deze grote kerk vol pracht en praal.

We lopen naar de Mariakapel en hier fotografeer ik mijn jongens, staande voor de tientallen brandende kaarsen. Een groot, verlicht Mariabeeld boven hun hoofdjes. Ik moet er een beetje om lachen. Het ziet er wat apart uit.

Dan lopen we naar de Rozenkransbasiliek. Er is op dat moment een dienst in het Duits. Een aantal mensen prevelen de gebeden mee en ook hier is er weer dat aparte sfeertje. We staan even stil bij een nis waarin een relikwie van Bernadette is bewaard. Volgens het verhaal zou hier een deel van haar niet vergane lichaam liggen, veilig bewaard in een soort tombe. Een jonge priester zit op zijn knieën te bidden op de grond.

Alle muren bestaan uit dankbetuigingen van mensen die op miraculeuze wijze zijn genezen of die anderszins hun dank willen uitspreken.
We lopen naar buiten en ook wij tappen onze gekochte plastic flesjes vol met het water uit de Heilige Bron. Als enigen staan wij hier wat lacherig. De meeste mensen kijken heel sereen en laten ondertussen tientallen jerrycans vollopen. Ik vraag mij af wat zij met het water gaan doen. Drinken, wassen, de tuin besprenkelen?
We vervolgen onze weg naar datgene waar het hier op deze plek eigenlijk allemaal om draait: de grot waar Maria zou zijn verschenen. Er wordt om stilte gevraagd. De kinderen kijken hun ogen uit naar de vele rolstoelen en oude mensen die vervoerd worden in speciale blauwe karretjes.
In de rij vlak vóór de ingang van de grot is wederom een priester aan het bidden; de menigte zegt achter elkaar Weesgegroetjes op. Bijna alle mensen raken de wanden van de grot met hun handen aan, als ware het betoverde muren. Ik kan het niet laten en doe het ook. Een vreemd soort sereniteit heerst hier en tegelijkertijd zie je dat mensen opgewonden zijn. Voor sommigen een langgekoesterde droom om deze bedevaart te mogen meemaken. Wie ben ik om te oordelen over mensen die blijkbaar zo diep geloven en hier kracht uit putten?

De grot zelf stelt niet zoveel voor. Er liggen rozen en andere bloemen op de plek van de bron en wederom kijkt een enorm Mariabeeld op ons neer. Helaas mag je er niet fotograferen. We lopen door naar de galerij met brandende kaarsen. Het ruikt er branderig. We kopen een kaars en samen met mijn twee jongste zonen steek ik hem aan en plaats hem tussen de andere kaarsen. Wederom voel ik dat ik wat emotioneel wordt. Ik sta even stil en denk aan mensen die mij na staan en die overleden zijn. Ik slik de brok in mijn keel door en pak mijn jongens bij de hand. Ogenschijnlijk heeft niemand mijn emotie opgemerkt, maar ’s avonds in bed vraagt lief hoe ik mij voelde. ‘Ik zag het aan je’ zei hij.

Al met al vond ik het een bijzondere dag. Ik kan niet precies omschrijven wat ik er van vond, maar het was goed om een keer gezien en meegemaakt te hebben.
 
 Winkels vol Mariabeelden
 
 Natuurlijk steun ik de plaatselijke middenstand
 
 Basiliek met gouden kruis op koepel
 
 Dienst
 
 'n hoop nonnekes bij elkander
 
 Relikwie en portret van Bernadette
 
 Onze jongens tappen uit de bron
 
 
 De grot
 
 Bizar, de lange rij karretjes.

 

Lees meer...   (18 reacties)


Om 10:00 uur sharp reden we vanochtend in colonne ons vakantiepark af; op naar de Tour de France! Een tas met drinken en versnaperingen op de achterbank tussen de jongens. De etappe van de Tour die voor vandaag op het programma stond, is een zware. De heren wielrenners waren er klaar voor. Wij ook.
We namen de westelijke route richting het dorp Carla Bayle; een werkelijk prachtige weg met uitzicht op de besneeuwde toppen van de Pyreneeën. Het ene mooie vergezicht na het andere. Ik genoot al voordat ik nog maar één wielrenner had gezien!
Uiteindelijk werden we tegen gehouden door twee mannen van de Gendarmerie; de weg zou worden afgezet, dus het was hier parkeren en een plekje langs de route zoeken of keren en verder rijden. De helft van onze groep koos voor de tweede optie, maar wij vonden het wel prima en zetten de auto langs de kant, laadden onze krukjes, badlakens en kussens uit om op te zitten, en zochten een plek langs het parcours.

De zon scheen ongenadig op onze hoofden en we zagen dat het kwik inmiddels was opgelopen tot 33 graden. Ik haalde de zonnebrand nog maar eens uit de tas.
De kopgroep werd om 13.01 uur verwacht, het was dus best lang wachten. We hielden de cirkelende helikopters boven ons in de gaten, zo kun je zien of de wielrenners al in de buurt zijn. Ondertussen werden we vermaakt door de komst van de Tour karavaan.

De Tour de France, dat is niet alleen een groots wielerevenement, daar hoort een heel circus bij. De karavaan zou om 11.20 arriveren, en kwam inderdaad luid toeterend op dat tijdstip voorbij. Het leek wel carnaval; allerlei reclamewagens gooiden gadgets in het publiek. De kinderen graaiden in de berm en kwamen met petjes, worstjes, flesjes Vittel, sleutelhangers, kranten en pakjes Haribo en Madeleine cakejes bij ons. Wat een pret!

Om exact 13.01 uur zagen wij een imposant aantal motoragenten naderen en ja hoor… daar was dan de langverwachte groep Tour de France deelnemers. Wij probeerden Robert Geesink en natuurlijk Lance te spotten, maar het gaat zo ontzettend snel dat ik nauwelijks tijd had om foto’s te maken. De menigte joelde, floot en moedigde aan, het was een gezellige sfeer daar op die berg.

Voor de liefhebbers onder u: de col van Carla Bayle is er eentje van de vierde categorie. De etappe verloopt verder over redelijk vlakke wegen in zuidwestelijke richting. Na een eerste tussensprint in Clermont worden halverwege de etenszakjes aangereikt in Aucazein, een boerengehucht met 52 inwoners. Veel tijd om gezellig uit te buiken wordt de renners niet gegund, want na een laatste hap en slok begint het echte klimwerk.

In de sprint om de tweede plaats eindigde Ballan voor Perez Arrieta die de bronzen plak wist te behalen. Contador eindigde op 2.49 samen met Menchov die in het wiel van de Spanjaard wist te blijven. Andy Schleck kwam binnen op 3.28 waardoor Alberto Contador het geel wist te pakken! Robert Gesink verloor wat secondes door op 3.54 binnen te komen. De rit van vandaag verliep over 187.5 Pamiers en Bagnéres -De-Luchon.


Een impressie:

 Op weg naar Carla Bayle

 Bij deze bocht zaten wij.
 
 Hier is het nog rustig.
 
 Promotieteam
 
 Lief en zonen bij de karavaan
 
 Rabo outfit in het midden!
 
 Petje van de Carrefour gescoord!
 
 Middelste biedt de agenten een sprits aan!
 
 

 


Lees meer...   (9 reacties)
Daar ben ik weer mensen! Gezellig dat u er ook weer bent. U bent natuurlijk razend nieuwsgierig naar mijn belevenissen in het land van Toetanchamon. Ik kan u vertellen dat ik helaas zijn sarcofaag niet heb bezocht. En nee, ook de Sfinx van Gizeh niet en zelfs de obelisk van Luxor niet.

Wat zag Door dan allemaal wel?
Iedere dag een strakblauwe lucht, een heerlijk zwembad, de Rode Zee, mooie Egyptische mannen die haar bedienden op haar luie wenken, zes boeken, de poolbar, drie keer per dag een overdadig buffet en de vloer van de healthclub. Ik zag ook nog wat opdringerige, vervelende mannetjes in een bazaar. En Polen en Russen die heel veel wodka kunnen drinken.
En oh ja, mijn leven zag ik ook. Ik zag het aan me voorbij trekken in enkele luttele minuten tijdens de turbulente terugvlucht. Dat u dit logje nog kunt lezen had ik op dat moment niet voor mogelijk gehouden. Alle opgedane relaxedheid spatte als een zeepbel uit elkaar.

Dat van die vloer van de healthclub moet ik misschien even toelichten: ik genoot daar, samen met mijn gezin een aromatherapie massage. Helaas mocht ik er niet fotograferen, maar neemt u van mij aan dat het fantastisch was. Visualiseer een bedje met een dik matras, zachte handen die met een zalig ruikend oliesmeersel je hele lijf masseren. Op de achtergrond een Arabisch muziekje. Mag van mij iedere dag!

Over alle Egyptenaren die je vragen: ‘Where are you from?’ en dan vervolgens zeggen: ‘I have cousin in Heerenveen, you know Heerenveen?’ daar heb ik het maar niet over. Of over de drie Nederlanders die met een gipsen poot in de eetzaal zaten, terwijl ze niet wisten of hun been ook daadwerkelijk gebroken was. Kwestie van kapot röntgenapparaat. Tja, dat is dan weer minder in zo’n land. Maar wij hadden het heerlijk. Kijk en oordeel zelf:

Kameeltje rijden op het strand
 Winkelcentrum naast hotel
 Muziek bij het eten
 Middelste duikt in Rode Zee
 Mijn mannen in actie
Lees meer...   (30 reacties)
Koffers staan gepakt klaar, labels eraan.
Grote zus heeft mail in het kader van ‘maak van thuisblijvers geen spoorzoekers’.
Broodjes voor onderweg gekocht.
Fototoestel en oplader klaar gelegd.
Zonnebril in handtas gestopt.
Bij kaakchirurg voor nacontrole geweest: middelste kan mee!
Op valreep nog kauwgum voor in vliegtuig gekocht.
Vanavond de vissenkom nog even een beurt geven.
Nog even naar de buurman voor de huisbewaking.

Nu met grote bos rode rozen en een klein doosje van de juwelier naar mijn moedertje.
Zondag wordt ze 76 jaar. En schaam schaam, ik ben er niet bij!
Wel heb ik vanmiddag een grote taart gekocht en tompoucen voor haar.
Zondag de week erna viert ze het gewoon nog een keer.
Moet kunnen.

Lieve mensen, niet getreurd. Over een week ben ik bruin, relaxed  en hopelijk vol verhalen bij u terug. Dag allemaal!!


Lees meer...   (18 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl