doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 

Dat mijn middelste zoon een voetballer is, dat weet u natuurlijk allemaal. Na school en in het weekend voetbalt hij en als hij dan een keertje thuis is en zich zowaar tijd gunt om even op de bank te zitten, dan staat binnen twee seconden Eredivisie Live aan.
Wedstrijden, besprekingen, nabeschouwingen, het maakt allemaal niet uit. Als het maar voetbal is. Vraag hem van alle clubs in Nederland, Champions of Europa League wie op welke plaats staat en hij kan het je vertellen. Ook nog wie de winnende goals maakte, hoe de opstelling was en weet ik veel wat nog meer.
Binnen zijn eigen vereniging, met meer dan 1000 leden, kent hij ook zo’n beetje iedereen. En.. dat moet gezegd haha, iedereen kent hem!

Middelste en ik lijken op elkaar. We zijn beiden enthousiast en sportief, maar ook ongeduldig en vormen snel een mening. Ik heb in de loop der jaren geleerd die niet meteen te ventileren, maar ik zie bij hem nog dat onbevangene. Stiekem vind ik dat prachtig. Zonder gêne zeggen wat je vindt, doen wat je wilt en met die grote blauwe kijkers (die heb ik dan helaas weer niet) de wereld in kijken. What you see is what you get. Nooit zal hij een verborgen agenda hebben of iets anders zeggen dan hij vindt.

Het gevolg van dat temperament is dat hij in een wedstrijd snel reageert met woorden en eh… nogal veel armgebaren naar de scheidsrechter. Dat leverde hem in Italië de eerste gele kaart op. Je zou denken dat die Italianen qua temperament wel wat gewend zijn, maar dit was ook hen te gortig. Zoon hief zijn armen in de lucht en maakte wat theatrale bewegingen. De scheids maakte er korte metten mee. En terecht.

Laatst zei ik tegen mijn zoon, dat het misschien weleens goed voor hem zou zijn om zelf een wedstrijd te fluiten. Dan kun je zien en beleven hoe moeilijk het is om alle spelers in het gareel te houden en de wedstrijd in goede banen te leiden. Ik had het nog niet gezegd of zijn ogen begonnen te stralen. ‘Je bedoelt dat ik op scheidsrechterscursus mag?’.
Dat was nou niet meteen wat ik voor ogen had, maar allez, waarom niet.

Voor ik het wist had hij zelf al een mailtje gestuurd naar degene die daar bij zijn vereniging over gaat. Dat werd enthousiast ontvangen en nu mag hij in september beginnen met de cursus. Binnenkort mag hij al een keer een wedstrijdje fluiten bij de kabouters op zondagochtend, om te kijken hoe het gaat.

Fluitend en voetballend door het leven; mijn buitenkind straalt.










Reacties (4)

Bij de voetbal zijn wij gewend dat alles via het fair play principe gaat. De scheidsrechter en de grensrechter zien er nauw op toe dat iedereen zich gedraagt zoals het hoort en dat de regels worden nageleefd.

Tegenwoordig zit ik elke woensdagmiddag op de tennisbaan langs de kant. Jongste speelt in de regionale jeugdcompetitie en daarom crossen we van Losser en Haaksbergen, naar Goor, Denekamp en Lonneker. Tot op heden zit ik iedere woensdag prinsheerlijk in het zonnetje dus ik vind het niet bepaald een straf. Bovendien speelt hij samen met zijn vriendje, de zoon van vriendin, dus dat is altijd gezellig. Buiten dat, is tennis ook mijn sport, dus mij hoor je niet klagen.

Wat me dan wel opvalt, is dat het nu al een paar keer is voorgekomen dat niet alle kinderen eerlijk spelen. Vooral als ze achter staan, geven ze ballen uit waarvan ik zelfs vanaf het terras kan zijn dat ze in zijn. Mijn gevoel voor rechtvaardigheid begint dan op te spelen en het liefst zou ik zo’n kind dan even zeggen dat het wel eerlijk moet spelen. Dat je soms moet accepteren dat een ander beter is. Dat hoort bij competitie, bij een wedstrijd. Dat gaat om winnen en verliezen en beiden zijn belangrijk voor je. Maar ja, ik hoef zo’n kind natuurlijk niet op te voeden.
Soms kijkt mijn zoontje mij vragend aan als zo’n tegenstander weer oneerlijk doet. Hij is wel assertief genoeg om wat te zeggen, maar hij wil geen ruzie maken op de tennisbaan. Meestal geeft hij dan gewoon toe. Ik ben het daar wel mee eens, liever zo, dan dat hij tekeer zou gaan, maar toch steekt het me af en toe dat hij zichzelf daarmee tekort doet. Zijn vredelievende karakter maakt dat hij dan zijn schouders ophaalt en denkt ‘laat maar gaan’. Natuurlijk, het is ook maar een spelletje, maar als je dan toch serieus tennist, moet je er ook zo mee omgaan in mijn opinie.

Gek genoeg zijn het tot nu toe elke keer meisjes die zo vinnig reageren. Ik, met mijn ideaalbeeld van meisjes, moest daar toch even van knipperen. Zo was er laatst een grietje dat continu heel hard ‘game!’ schreeuwde als ze had gewonnen of ‘matchpoint!’. Het wicht stond al met 6-0 voor, dus het was gewoon niet zo sympathiek richting de tegenstander. Haar vader gaf continu aanwijzingen vanaf het bankje. Bovendien had ze een air van hier tot Tokio en zo’n Paris Hilton zonnebril op haar tienjarige neus. Ik knipperde nog maar eens en lurkte van mijn koffie en checkte mijn teint.

Reacties (8)

Menschen, ik moet u nodig berichten over hoe het allemaal was. Want ik was in Italië, weet u nog? Ik ben inmiddels alweer een week terug, de tijd vliegt. De reis verliep als een tierelier, alleen het laatste stukje was eh.. wat minder. De mist daalde neer tussen de bergen, de regen sloeg tegen onze voorruit en het daglicht werd ingeruild voor het donkerste donker dat er maar zijn kan.
De brede snelweg ging over in smalle bergweggetjes met meer haarspeldbochten dan ik op de weg naar Andorra had meegemaakt. Visualiseert u zich mijn lief, normaal een opgewekt en nimmer klagend manspersoon, die doodmoe met meer dan 1000 km op de dagteller, zich afvroeg hoe hoog dat ‘schattige hotelletje in de bergen’ van zijn vrouw zou zijn.

De bewegwijzering hield op en rechts naast het ravijn was een stuk uit de vangrail gereden. Ik slikte maar eens. Ineens was daar een steile weg naar boven aan de linker kant van de weg. Iets te laat zagen we dat, waardoor er niets anders op zat dan op de smalle bergweg te keren. Afijn, uiteindelijk kwam het allemaal goed en werden we beloond met een inderdaad schattig hotel met geweldig gastvrije eigenaren. Pfieuw.

Op zaterdag speelde ons team hun eerste wedstrijd in Mori, een plaatsje vlakbij Rovereto. Op de parkeerplaats zagen we de spelersbus van de voetbalacademie van AC Milan al staan.  De regen kwam nog steeds onverminderd naar beneden, waardoor het veld meer op een zwembad leek dan op een voetbalveld.
Onze jongens lieten zich daar niet door ontmoedigen en speelden een geweldige wedstrijd tegen een Italiaanse club. Helaas viel mijn zoon keihard op de harde ondergrond, toen hij onderuit gehaald werd door een Italiaantje. Hij had het zelf niet eens in de gaten, kermde even van pijn, stond op en speelde verder.
Even later kleurde zijn witte broekje rood van het bloed. De tweede wedstrijd, tegen Albanië, zat hij in de dug out met een ingetapet en gezwachteld been. Balen to the max natuurlijk.

Gelukkig was de verzorging dermate goed, dat zoon de volgende dag weer opgesteld stond. De zon scheen, de lucht was blauw en eindelijk had ik het gevoel echt in Italië te zijn.
De boys van AC Milan hadden niet verwacht dat het team uit Hengelo zo sterk was. Daarom probeerden ze ons onzeker te maken (of was dat het niet?) door te beweren dat de bal niet goed was. Het spel werd neergelegd en in rap Italiaans werd er overlegd. Wij nuchtere Tukkers haalden onze schouders op, verruilden de bal voor een andere en speelden doodgemoedereerd verder. Het duel eindigde in gelijkspel. Als wij de volgende wedstrijd zouden winnen, zouden we op doelsaldo doorgaan in de poule. En dat deden we!

Zondagavond, toen de stralende zon weer keihard was ingeruild voor stromende regen, stelden we ons op in het stadion van Rovereto. Onze jongens stonden in de finale. De finale, mensen! De tribune zat bomvol met allerlei nationaliteiten. De Italianen voerden de boventoon (letterlijk), maar toen ons team het veld op liep en het Wilhelmus werd gespeeld, was iedereen stil. Onze ogen werden vochtig. Je zoon te zien staan, hand in hand met zijn teamgenoten, in een groot Italiaans stadion en dan het Wilhelmus horen, dat is meer dan mijn moederhart kan verdragen.

De finale was er eentje om vooral niet in te lijsten. Een veld wat volledig verwoest was door de regen, met een hier en daar kuilen waarin wel 7 cm water stond. Het was niet te doen. De Italianen van Mezzo Corona waren fysiek sterker dan onze jongens, en hoewel wij technisch beter speelden, verloren we op kracht. Maar hé, tweede worden op een internationaal toernooi als je twaalf jaar bent, is cool enough.

 











Reacties (5)

Het is gekkenwerk hier. Ik race van de ene afspraak naar de andere. In de wetenschap dat ik tijdens de paasdagen heerlijk in het Italiaanse zonnetje zou zitten, was het vol te houden. Middelste speelt immers mee in een internationaal toernooi in de Dolomieten.
Wij, als trouwe supporters, aarzelden geen moment en besloten om 2000 km voor die paar dagen af te leggen.
Ik mailde de groep ouders wie er zin had om mee te gaan en uiteindelijk gaan we met 11 supporters (ook nog een paar broertjes/zusjes) richting Rovereto.
Ik vond een idyllisch hotelletje met uitzicht op de bergen met heel verantwoorde kamers van duurzaam hout of zoiets. Weet ik veel. Het klonk goed, de prijs was prima dus boekte ik een aantal kamers met ontbijt. Is vast met eitjes van vrije uitloopkippen en ham van scharrelvarkens.

Afijn, ik verheug me dus al tijden op dat zonnetje en wat warme zonnestralen op mijn huid. Zon is goed voor mij, weet ik uit ervaring. Ik zag op weeronline dat het al 18 graden daar is ’s middags. Natuurlijk deelde ik die fijne informatie onmiddellijk met iedereen.

Maar eh… hoe zal ik het zeggen. Er is iets niet helemaal goed gegaan. Het is zeer zeker 18 graden in Rovereto. Maar laat ik er nou gisterenavond achterkomen dat er maar liefst zeven Rovereto’s zijn in Italië! Wat een fantasieloze lui, die Italianen. Wie geeft er nu zeven plaatsen dezelfde naam!

Nu blijkt dus dat ‘mijn’ Rovereto helemaal niet schittert in het zonnetje. Het is zelfs zó erg, dat het daar kouder is dan hier tijdens Pasen. Iets met min vijf. Min vijf, mensen!
Ik voel mij een beetje beetgenomen.

Samengevat rijd ik dus 2000 kilometer om twee dagen naar voetbal te kunnen kijken bij min vijf graden. Als ik die zin nog een keer lees, moet ik er bijna van huilen.

Maar ik denk dat ik heel blij ga worden van biologisch paasbrood met vrije uitloopeieren en verantwoorde sinaasappelsap bij het ontbijt. In de Dolomieten. Dat dan weer wel.

Reacties (20)

Een tijdje geleden had mijn onwijs sportieve tennismaatje E het er al over. Alsof ze nog niet genoeg aan beweging doet. Vijf ochtenden een work-out van een half uur bij de sportschool. Dan tennist ze met ons minimaal één keer per week, maar in de zomer twee keer per week. Op zondag loopt ze even 10 km hard.
Afstanden waarvoor ik de auto pak, neemt zij de fiets.
Ik voel me af en toe een watje, terwijl ik toch ook best sportief ben, met mijn tennisavondjes en zumbalessen.

Bootcamp dus. De vriendinnen van mijn zus hadden het er ook al over, laatst op haar verjaardag. Ik vind het gewoon een heel stoer woord. Bootcamp, bootcamp. Zeg het maar eens een paar keer.
Het lekkere ervan vind ik dat het in de buitenlucht is. Wat mij motiveert, is de zin: ‘De beste resultaten zien we bij mensen die dachten dit nooit te kunnen’.  Dan heb je mij. De plaatjes van stoere vrouwen op de website namen het laatste restje schroom weg.

Vanochtend was ik bij vriendin N op de koffie. Zij is ook al zo’n hardloopster. We hadden het over sporten. Ik vertelde haar dat er bij ons in het waterpark bootcamps gehouden worden. Ze griste haar iPad van de tafel en checkte de site. ‘Als je gaat, zeg het me, dan ga ik mee’ zei ze.
‘Eh… wel eerst een proefles hoor’ dekte ik mijzelf alvast in.
‘En.. eh, ik wacht even tot het iets warmer wordt, oké?’
‘Prima!’ zei ze. We namen nog een stroopwafel om het te vieren.

Reacties (11)
Een tijdje geleden zorgde Sanneke ervoor dat haar hele timeline, dat wil zeggen, het vrouwelijk deel ervan, met stomheid geslagen was. En jaloers waren we eigenlijk ook. Want ze deelde even achteloos mee dat ze 7 cm taille was verloren in iets van een week tijd! Iedereen wilde natuurlijk haar geheim weten. Een geheim maakte ze er trouwens niet van, zo is ze namelijk niet. Ze hoepelde die centimeters eraf! Door haar enthousiasme gaf ze dat bedrijf meteen een boost. Goed bezig, die Sanneke.

Ik surfde eens naar de site waar ze die hoepel had gekocht. Een hoepeltje van een paar euro van de Intertoys voldoet niet namelijk. Daar krijg je alleen maar rare blauwe plekken van en bovendien zijn die niet voor volwassen lijven gemaakt.
Een professionele hoepel moest het dus zijn.

De site vertelde me dit: Hoepelen vergroot kracht; vergroot motorische vaardigheden; zorgt voor meer energie; creëert meer balans; verstevigt buikspieren, armen, dijen en billen; vergroot de hand-oogcoördinatie; brengt een cardio-workout; ontspant de wervelkolom; versnelt vetverbranding en gewichtsverlies; verstevigt de rugspieren; geeft libido een boost; vergroot flexibiliteit; zorgt voor een beter ritmegevoel; verdiept de ademhaling; vermindert darmklachten; zorgt voor plezier; vergroot zelfvertrouwen; ontspant de geest; gaat verlegenheid tegen; vergroot creativiteit; ontstrest; ontwikkelt vertrouwen in eigen lichaam; vergroot het gevoel van vrijheid; kalmeert emoties; vergroot assertiviteit; gaat sombere gevoelens tegen; zorgt voor een gevoel van kracht; zorgt voor geluk; zorgt voor een dieper contact tussen lichaam, geest en ziel; kan meditatief werken.



Nu zal wel niet álles op één persoon van toepassing zijn, maar al is het maar de helft, dan ben ik al blij. Sommige dingen heb ik natuurlijk ook helemaal niet nodig hè.
Enfin, ik bestelde een hoepel. In de kleuren donkergroen, aqua en wit. Met griptape. Dat vond ik wel stoer klinken.

Ben ik nu weer opgehoepeld hier. Daag.

 

Lees meer...   (11 reacties)
Mensen, ik heb soms een spannend bestaan. Echt, het is niet te geloven. Neem nu gisterenavond: we gingen met vier dames een potje tennissen. Al fietsend daar naar toe, werden we overvallen door een enorme regenbui. Het werd donker en de regen striemde in onze gezichten.
Bikkels als we zijn, fietsten we stevig door. De wind zwiepte het hek al open toen we arriveerden bij onze tennisclub.
We parkeerden onze fietsen op het overdekte terras en keken naar een lege, maar wel verlichte tennisbaan.

Ook de kleedkamers en de hal waren verlicht en de deur stond open. Vast nog wat mensen die aan het douchen of omkleden waren.
We liepen het halletje in en riepen: ‘Joehoe, wij zijn het!’.
Niemand reageerde. We besloten om even de bui af te wachten op het terras.
Na een minuut of tien was het droog en ging ik nog even naar het toilet. Er waren geen geluiden in het clubhuis, het was muisstil. Ik luisterde ingespannen, maar ik hoorde slechts mijn tennismaatjes lachen in de verte.

Toen ik weer buiten kwam, zeiden we tegen elkaar dat we toch even moesten checken wie er nu nog in de kleedruimtes was. ‘Ga jij maar even, Door!’ lachten de meiden. Misschien moet ik toch eens van het stoere imago af. Ik ben namelijk een schijtlaars eerste klas. Aarzelend liep ik van ruimte naar ruimte en keek telkens schichtig om een hoekje. In gedachten hoorde ik de tune van Baantjer.
Nergens was iets of iemand te zien. Een verdwaald jasje hing aan de kapstok in de herenkleedkamer. Stel je voor dat er ineens iemand op de grond lag of zo! Een echt lijk! Met bloed en enge toestanden!

Gierend van de lach fantaseerden we dat we in een aflevering van Baantjer zaten, of dat wij Charlie’s Angels waren. ‘Baantjer en het lijk op de tennisclub’ ik zag het al helemaal voor me.
We speelden een leuke pot en eindigden onze avond met gelijke stand. Daarna deden we alle lichten uit en sloten de boel goed af.
Ik deed net of het bibberen van de kou kwam.


Lees meer...   (7 reacties)
‘Heb je ons nu nóg niet ingeschreven?’ vroeg jongste me vorige week. Het lijkt hem zo ontzettend leuk om samen mee te doen. Ik beloofde dat ik het zou doen.
‘En ik dan?’ vroeg middelste hoopvol.
Soms zou je jezelf in tweeën willen splitsen.
‘Weet je wat, ik doe gewoon met jullie allebei mee’ loste ik het probleem op, mezelf daarmee met een hele dag tennis opzadelend.
Alles voor de kinderen hè. Zucht.
Op 20 maart is het zover; het ouder - kind toernooi van de tennisvereniging van de jongens. Een andere club dan de mijne overigens.
Hun club heeft een actieve(re) jeugdcommissie en dat stimuleert om mee te doen aan wedstrijdjes en activiteiten buiten de lessen om. Daar leren ze enorm van en buiten dat, is het gewoon heel gezellig.
Het toernooi wordt jaarlijks gehouden, maar heeft voortaan een naam:
Het Tom & Jerry Toernooi.
Bij de inschrijving moest ik een teamnaam opgeven. Jongste en ik zullen als ‘De Striphelden’ op de lijst komen.
Voor middelste en mij hadden we ‘Fokke & Sukke’ bedacht.
Of heeft u een beter idee?

 

Lees meer...   (13 reacties)
Om 10:45 uur waren we in het klimpark vanochtend. Niet nieuw voor ons; al twee jaar achtereen hebben wij hier tijdens onze vakanties in de Ariège geklommen en geklauterd tussen de hoge bomen. Sequoia Vertigo Parc is echt geweldig. Een beetje lef moet je wel hebben en een beetje sportief moet je zijn.
Inmiddels weten we hoe het werkt, dus de uitleg sloegen we over. We waren wederom met twee gezinnen en een vriend van oudste die dit nog nooit had gedaan, was ook mee. De groep splitste zich al snel, de oudere jongens waagden zich aan het grote parcours met klimpartijen (én afdalingen via een katrol) van 50 meter! Als je niet bang bent en de tijd neemt om, als je op een plateau staat van zo’n hoge boom, om je heen te kijken, zie je de prachtigste vergezichten. Het park zelf is een schitterend bos met zoals gezegd hoge Sequoia’s. Verder is er een arboretum en kun je er heerlijk picknicken in de schaduw van de bomen. Het terrein is enorm groot, dus als je even niet wilt klimmen, kun je een balletje trappen, badmintonnen of gewoon op je gemakje een boek lezen. Wij zijn echter de hele dag in touw geweest; het is te leuk om stil te zitten.

De parcourses worden steeds wat moeilijker en heftiger; waar je bij parcours drie nog regelmatig je voeten normaal kunt neerzetten, wordt dit bij parcours 4 al een hele toer. Slechts bungelend op een stalen kabel op een tiental meters boven de grond. Soms ziet het er hachelijk uit, maar als je goed je lijflijn en je zekering vast maakt, kan er eigenlijk niet zoveel gebeuren. De jongens kregen er geen genoeg van. Tussen de middag genoten we van een uitgebreide picknick met alle dingen die we zelf hadden meegenomen, van komkommersalade en gekookte eitjes aan toe! Pas om 18:00 uur waren we doodmoe weer thuis. Het was een fantastische dag!
 
 Coen op parcours 3
 
 Goed opletten waar je je voeten plaatst
 
 Uw stoere logvrouwe
 
 Zo hoog is het dus!
 
 Emile op het 30 meter parcours
 
 Een soort schommeltje op ca. 10 meter
 
 Ik bezeerde me helaas aan wat struiken bij het foto's maken... maar had het er graag voor over!
 
 
 
 
Lees meer...   (19 reacties)
Meer kunnen we niet doen om te laten zien dat we vóór onze jongens in Zuid Afrika zijn, toch?
We hebben gisteren een oranje elastiekje in de beugel van middelste laten zetten:
 
 
Hup Holland, Hup! Laat mijn zoon niet in zijn hempie staan....
 

Lees meer...   (13 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl