doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 
Bijwerkingen: slaperigheid, vermoeidheid, hoofdpijn. Dat was wat de bijsluiter mij vertelde over mijn allernieuwste hooikoortsmiddeltje. Verkregen via de huisarts. Nou ja, eigenlijk via de assistente, want volgens mij wil de huisartsenpraktijk waar ik toe behoor liever geen mensen zien. In het zeer sporadische geval dat ik bel voor een afspraak (gemiddeld 1x per jaar voor mezelf een 1x per jaar voor alle kinderen samen) vragen ze altijd of het dringend is. Ik voel me dan al gauw schuldig dat ik die mensen lastig val, ze zullen vast heel belangrijke dingen te doen hebben, en zeg dan: ‘Neuh, mag morgen wel hoor’. Later baal ik dan dat ik niet gewoon zeg dat ik dezelfde dag nog even wil langskomen. Tenslotte bel ik niet voor elke scheet die dwarszit.
Enfin, ik heb nu dus Levocetirizine en ik heb weliswaar geen rode ogen maar wel dichtvallende ogen. Zucht.

Ik hoop dat mijn vermoeidheid over een paar dagen als sneeuw voor de zon verdwenen is, want ik ga iets uitproberen. Veroorzaakt door de taartworkshop van vorige week, voelde ik ineens een enorm enthousiasme opkomen om eigen baksels te maken. Herkent u dat? Dan heb je iets één keer gedaan en dan wil ik dat meteen iedere dag. Beetje neurotisch ja, zo zou je mij af en toe wel kunnen bestempelen. Thuisfront is er wel blij mee hoor, want na de tapasworkshop van laatst, krijgen ze nu toch wel één keer per week Spaanse gerechtjes voorgeschoteld. Na één Zumbales was ik meteen verkocht en nu gooi ik dus wekelijks mijn heupen los. Het is maar goed dat ik niet heb toegegeven aan de drang om wekelijks een trouwjurk aan te willen
J


Hoe dan ook, ik ga voetbalcupcakes maken en versieren! Geheel in stijl met het WK natuurlijk. De groene marsepein is de grasmat, het voetballetje komt uiteraard in het midden en onze Nationale Driekleur zal er naast wapperen. Wat mij betreft hebben we het WK al in de pocket. Omdat uit het verleden behaalde resultaten geen garantie bieden voor de toekomst, ben ik wel benieuwd of het net zo goed gaat lukken allemaal als de barbecuetaart. Als u me zoekt, ik ben in de keuken.




 
Lees meer...   (11 reacties)


Gisteren was het jaarlijkse teamuitje van mijn werk. De mazzel als je niet-onderwijzend personeel bent, is dat je niet bij het studie-gedeelte hoeft te zijn. Ha! Kwam dat even goed uit, kon ik mooi nog even een ochtendje met mijn kroost doorbrengen. Zij waren natuurlijk vanwege de studie/teamdag van hun leerkracht een dagje vrij.
Om 12:30 uur sloot ik aan bij de collega’s voor de lunch. We zaten gezellig op het randje van de zandbak, op de muurtjes en een paar koukleumen genoten binnen van het lekkers. Na een uurtje verdrongen we ons bij het bord in de hal om de samenstelling van de groepjes te zien. Nog steeds wisten we niet wat er op het programma stond.

In colonne reden we naar het buitengebied van Boekelo. Daar, in de middle of nowhere, (ook wel ‘rustieke omgeving’ genoemd) bleek een soort boerderij te staan met golfterrein. Al gauw stond ik met een stick club in mijn hand en vlogen er termen voorbij als: pitch, putt, green en fee. En dan niet fee als in tandenfee, maar fiej. Beetje bekakt uitspreken, dan is het helemaal goed. Ook niet heel hard gillen: ‘Joepie, in één keer in het putje!’ maar beschaafd zeggen: ‘Otjandikkie, een hole-in-one, zeg!’.

Eerst was het tijd voor de basisinstructie. Let op je houding, de stand van je handen, zak lichtjes door de knieën, u kent het wel. Op een rond baantje mochten we oefenen. Na een minuut of vijf zag je iedereen met elkaar kletsen en stond de zongebruinde, pregepensioneerde instructeur er wat sneu bij. Hij deed geen moeite om ons bij de les te houden, waarschijnlijk zag hij al dat het een kansloze missie was.

Daarna mochten we ‘afslaan’ op de driving range. Na een aantal slagen, ik had zeg maar niet echt het gevoel dat ik aanleg had voor deze sport, gaf ik de club  pijp aan Maarten. De zon scheen uitbundig en het terras lonkte. We besloten en masse de teambuilding voort te zetten op het terras, hetgeen prima lukte.

Uiteindelijk kwamen we dan toch op de 18-holes golfbaan terecht. Ik kan er heel kort over zijn: wat een enorm gezapige sport is het, zeg! Ik was niet de enige die die mening was toegedaan. Na een hole-tje of 5 besloten we pauze te nemen. Een aantal ballen was reeds in de aangrenzende sloot terecht gekomen, en zeg nou zelf, in het kader van de diervriendelijkheid (denk aan kikkers met hersenletsel), was het beter te stoppen. En nog altijd was er het terras in de zon. Need I say more?

Al met al was het een heel leuke dag, erg gezellig en de afsluitende barbecue was prima. Mijn handicap is dat golf zeg maar niet mijn ding is…

 

Lees meer...   (17 reacties)
Dat ik afgelopen week vakantie had, is u vast niet ontgaan. Maar maar maar: komende week heb ik ook nog vrij! Lang leve het basisonderwijs. Ik zal het u nog sterker vertellen: deze maand werk ik slechts 7 dagen. En dan nog niet eens hele dagen. Het is te gek mensen, veel te gek.

Dat ik dan in zo’n vakantie een weekje geen tennisles heb en geen opzwepende muziek van mijn Zumba klasje hoor, vind ik prima. Voor een week. Maar nu begin ik onrustig te worden. Ook komende week is mijn tennisleraar niet te kijk en ook de Zumba gaat niet door. Het zomertoernooi van tennis begint pas 19 mei. Ik merk dat ik me minder goed voel zonder sport. Ik heb veel hoofdpijn, ik voel me dik. Ik bén niet dik, dat weet ik ook wel, maar ik voel me dus wel zo.

Lief loopt ondertussen vrolijk drie keer per week zijn ‘rondje’ van 10 km. En nu wil ik dat dus ook. Niet zozeer 10 km, dat lijkt me wat hoog gegrepen, maar een kilometertje of 5. Dat moet toch haalbaar zijn?
Die endorfine die vrijkomt, waar lief het altijd over heeft, die wil ik ook. Een ‘runners high’ noemen ze die euforische rush ook wel. Schijnt vergelijkbaar te zijn met drugs. Wat denkt u, zal ik maar eens de stoute (loop)schoenen aantrekken of gewoon wat van het betere snuifwerk doen?

 

Edit 21:46 uur:  Ik heb een half uur gelopen mensen! Afwisselend hard en wandelend. Maar toch... het begin is er.


Lees meer...   (22 reacties)
De zon scheen al uitbundig, toen ik vanochtend beneden kwam. Gelukkig, want de opening van het nieuwe tennisseizoen al te beginnen met een bak regen, is natuurlijk drie keer niks. Tegen 11.45 uur druppelde iedereen binnen. De vrijwilligerscommissie had speciaal voor vandaag de bloembakken gevuld met gele en paarse viooltjes, wat een vrolijk zicht gaf vanaf het terras.
Ik moest meteen om 12:00 uur de eerste wedstrijd spelen. Mijn partner, ik en onze tegenstanders stalden onze cadeautjes uit op het bankje. We wonnen de wedstrijd en mochten dus aan het einde als eerste kiezen. Ik koos een klein gebloemd pakje. Op het terras was het een gezellig weerzien met iedereen, dronken we koffie en aten we cake. Ik bereidde me weer op voor de volgende wedstrijd om 13:30 uur. Ook die wonnen we glansrijk en de cadeautjes werden weer gewisseld.

Dit keer ging ik er met een grote doos vandoor, verpakt in felgroene folie en bovenop een grote strik. Iedereen had er weer veel werk van gemaakt.
De derde wedstrijd werd alweer door ons gewonnen (het was blijkbaar mijn Lucky Day) en inmiddels had ik mijn zonnebril nodig, zo heerlijk licht was het. Zon maakt toch altijd weer het goede in de mens los, dat bleek maar weer eens.
Tussen de wedstrijden door aten we tosti’s, Belgische tomatensoep (dat is omdat N de soep had gemaakt en zij Belgische is) en verantwoorde hapjes. Ik zag trouwens geen verschil met Hollandse tomatensoep, maar dat terzijde.
Daar kwam lief met jongste nog even langs om mij bij mijn laatste wedstrijd aan te moedigen. Gelukkig wonnen we die ook, zodat hij weer trots op me kon zijn.

Zonder dat we het in de gaten hadden, was het ineens 17:00 uur en schalde de stem van de wedstrijdleiding over het terras, dat het erop zat. Tijd voor de prijsuitreiking en het openen van de cadeautjes!
Helaas zaten wij niet in de prijzen, maar ging ik wel naar huis met een leuk cadeau: een schuine bak.


Ook leer je tijdens zo’n toernooi dat je niet gretig moet zijn en het grootste pak moet kiezen, want dan krijg je dit:


Soms voelt een pakje zacht aan en denk je dat het vast een paar mooie tennissokken zijn, maar dan is er hilariteit alom als blijkt dat er een enorme witte onderbroek uit het papier komt!


Vriendin D kreeg ook een mok en N een zakje hot stones. We sloten de dag af met een glas rosé en een bakje friet; een goede combi! Vriendin D had inmiddels al zo’n dertig keer gezegd dat ze het zó gezellig vond, dat ze zichzelf meteen tot en met 2015 wilde inschrijven.


In opperbeste stemming fietste ik naar huis. Dat ik na vijf minuten een enorme hoosbui over mij heen kreeg, vond ik niet eens erg. Het tennisseizoen was geopend, en hoe!
 

 

Lees meer...   (14 reacties)
Klikt u eerst even op hier om in de stemming van dit logje te komen.

 

Die Zumba lessen, die vind ik dus helemaal geweldig. Vriendin Y en ik worden er uiterst vrolijk van. Nu zijn wij meestal wel ons vrolijke zelf, maar de avondjes dat we staan te schudden met onze billen, vinden we beiden heerlijk.
Gisterenavond swingden we weer op Caribische klanken. Het is toch jammer dat we Europese heupen hebben, die zitten lang niet zo los als Zuid Amerikaanse of Afrikaanse heupen. Ik vind dat echt een tekortkoming in mijn gestel.

Echter, oefening baart kunst, zo hebben wij gemerkt. De eerste paar lessen schoten wij vooral in de lach bij het buikdansachtige tafereel, maar nu kunnen wij onze konten alle kanten op laten bewegen. Daarmee schudden we alle stress van ons af. Eventueel ook nog wat kilo’s, in het meest gunstige scenario.
We dansen salsa (van oorsprong een Cubaanse dans), de meest sensuele dans van alle Latijns-Amerikaanse dansen. Wij doen dit natuurlijk als een soort work-out, dus er komt geen knappe Latino aan te pas, waardoor je aan dat sensuele weinig hebt natuurlijk.

Voorts dansen wij merengue, waarbij het tempo hoger ligt dan bij salsa. De pasjes zijn eenvoudiger, omdat je telkens 1,2 telt en bij salsa ga je door tot 8. Als ik het goed bijgehouden heb.
Vorige week en gisteren weer, twijfelde ik of ik onze instructrice moet attenderen op de tekst. Bijvoorbeeld: izquierda
betekent links en derecha is rechts. De instructrice doet het telkens precies verkeerd om. ‘En naar links!’ roept ze dan al heupwiegend, terwijl ik duidelijk ‘Derecha!’ hoor zingen. In haar volgende functioneringsgesprek zou ze om een cursus Spaans moeten vragen.

Gisterenavond deden we voor het eerst de lambada, een van oorsprong Braziliaanse dans. De lambada die in één klap bekend werd door de clip van Kaoma, opgenomen in Porto Seguro in Bahia. Het was een kortstondige hype. Dat vind ik jammer, want het is heerlijke muziek die je doet denken aan zonovergoten oorden, vrolijke mensen en sensuele dansen. Noemt u mij een simpele ziel, maar dan vergeet ik even alle grote en kleine problemen om mij heen.

Lees meer...   (18 reacties)


Ik ben lid van Curves, as you all know. Dat is leuk, dat is goed, het is dichtbij. Nu is het wel meer goed dan leuk, maar ach, soms moet je wat voor het behoud van je lijf. En dat doe ik graag. Maar. De betreffende sportschool is naar Amerikaans concept. No problem, zul je denken. But… Amerikanen zijn soms een tikje overdreven. Ik bedoel: kijk eens naar America’s Next Top Model of naar een Tell Sell programma. Het is allemaal zo over the top.

Laat me het even uitleggen. De sportschool vroeg bij inschrijving om mijn e-mailadres. Nu vragen ze dat tegenwoordig op elk willekeurig formuliertje, dus ik vulde het achteloos in. Kan natuurlijk ook best handig zijn om leden te informeren over verandering in openingstijden of die soort dingen.
Ik krijg echter lappen tekst waarin allerhande acties op enthousiaste toon worden aangeprezen. Dan is er weer een sterrenactie en hangen er gekleurde sterren met de namen erop aan een wandje in de sportschool. Dan weer hangen er lijstjes waarop leden kunnen invullen waarop ze trots zijn. Van de zomer hing er een landkaartje met een bakje prikkers ernaast en mochten we een vlaggetje plaatsen op onze vakantiestek! Mensen, het moet niet gekker worden. Maar dat doet het dus wel.

Vandaag kreeg ik een mail, die me informeerde over de Regenboogweek! Ik had de neiging om acuut op delete te klikken. Toch las ik het verhaal. ‘In het kader van de 30 dagen actie hebben we een gezamenlijke in-club activiteit. In de Regenboogweek heeft iedere dag een andere kleur. Het is de bedoeling dat je komt trainen in de kleur van die dag.’ Het moet toch echt niet gekker worden.

Mensen, ik werd er een beetje lacherig van. Het kan toch niet zo zijn dat ik de veertig ben gepasseerd en me dan als een kleuter moet laten leiden door de kleur van de dag?! Ik herinner mij dat een juf op school de dagen van de week een kleur gaf. Dan had mijn zoontje bijvoorbeeld op de groene dag gym. Ik werd daar niet goed van. Leer die kids de namen van de dagen!

En wat te denken van deze passage: ‘Voor de deelnemers aan de 30 dagen knipactie is dit de tweede in-club activiteit waaraan ze kunnen meedoen voor 3 knipjes en iedereen die meedoet, krijgt extra stempels voor de kleur

Laat ik positief eindigen; zo’n kleuteractie houdt je wel jong natuurlijk!

 

Lees meer...   (29 reacties)
Groepsfoto

Vanmiddag was het dan zover. Vriendin Y kwam me halen voor de Zumba middag. We besloten om lopend te gaan; ten slotte is de sporthal nog geen kilometer van ons huis en de sneeuw lag nog een halve meter hoog in de straten.

We maakten kennis met Sharron, de professionele dansdocente en tevens vriendin van Renate, de grote organisator van dit alles. Renate kwam all the way uit Almere voor dit evenement. Sharron zag eruit als een heuse Latina; een enorme bos lang, donker, krullend haar. Eigenlijk vind ik dat je bij Zumba meteen gratis extensions moet krijgen. Ik stond daar met mijn korte, rooie haar en zag dat het jammer was. Ik zou er wat voor over hebben om er als een Latijns-Amerikaanse uit te zien. Zucht.

Zet u eerst even dit muziek aan. Komt u in de stemming. http://www.youtube.com/watch?v=tm7DyRjtWRc&NR=1&feature=fvwp

Terwijl wij ons in het zweet werkten op opzwepende muziek, voelde ik me hoe langer hoe blijer worden. Dit was zwaar, maar caramba, wat leuk!,
We schudden en wiegden met onze heupen dat het een lieve lust was.

Talking about lust; er waren bewegingen bij die ik u hier liever niet in detail beschrijf. Mijn oudste zoon leest dit weblog ook en hij zou niet willen weten hoe sensueel zijn moeder erbij stond vanmiddag!
Wij schudden borsten, billen en benen en dansten op salsa, Afrikaanse muziek en reggae. Het was nog geen sinecure om het ritme vast te houden, het tempo, de juiste pasjes met daarbij de juiste armbewegingen en dan ook nog je kont de juiste kant op te schudden.

 Vriendin Y en Door in actie

Sharon bleek een ware professional; onvermoeibaar leerde ze ons de hele middag wat Zumba is. ‘Hier word je vrolijk van’ zei ze aan het einde van de middag. En dat is helemaal waar.
We bedankten haar met een daverend applaus, dat tevens voor onszelf bedoeld was.

 Beetje melig werd ik er wel van

Toen was het tijd voor de afterparty. Zoals u weet van mijn logjes over tennis, ik ben dol op afterparty's. Ik gooide gauw een flesje water naar binnen om het vocht weer aan te vullen.
Vervolgens keek ik een beetje beschaamd toen ik een rosé voor mijn neus zette, terwijl de anderen allemaal aan de cola zaten. ‘Cola is goed tegen spierpijn’ verduidelijkte Renate. Volgens mij keek ik of ik het in Keulen hoorde donderen. ‘Rosé ook hoor’ zei ik heel overtuigd. Vriendin Y liet mij natuurlijk niet voor schut zitten en zei: ‘Doe mij ook maar een roseetje’. Ik keek haar dankbaar aan. Even later kwamen de vette happen op tafel; bitterballen, patat en zelfs broodjes frikadel. En nu ben ik moe.

Renate, lieve schat, bedankt voor de geweldige middag!
 
(Met dank aan Renee voor de foto's!)

 
 
Lees meer...   (19 reacties)


Ik heb onwijs veel zin in komende zondag. Dan is het 'Door goes latin' dag.
Renaat komt met haar vriendin een workshop geven. Een workshop Zumba. We gaan swingen, we gaan dansen, we gooien onze heupen los.
Vandaag stuurde Renate me alvast een linkje, om in de stemming te komen. Dit soort muziek herinnert mij aan vele avondjes feestjes vol salsa en merengue. Maar ook aan de jaren dat ik wedstrijden danste in Twente. Latin had mijn voorkeur boven ballroom. Mijn bak met cd’s puilt uit van de latin muziekjes. Mensen, sluit uw ogen. Denk zon, denk Zuid Amerika. Gooi uw haar los, indien van toepassing, en gooi vervolgens uw heupen los. Klik:

 

http://www.youtube.com/watch?v=raD5fwD5RCo

Somos los campeones de la salsa, Somos los mejores del son,
Como yo nadie te canta una guaracha, Como yo nadie te llega al corazon

Oscar dice que yo canto 'sabrosiiito!',
Rey Ruiz me bautizo 'fenomenal!',
Celia dijo que yo tengo 'azucar!',
Yo soy un ciudadano universal,
Isaac dice que soy 'bien chevere!',
Gilberto contesto 'caminalo!',
Victor dijo que yo tengo ache,
Y entonces me canto 'Ehhhh!'.

Si tu quieres que te quiera me lo dices,
Si tu quieres un besito te lo doy,
Solo te pido que jamas me martirizes,
Nunca menosprecies lo que soy,
Yo siempre te regalo mi mejor cancion,
Yo soy el que te brinda rumba y bacilon,
Y te digo humildemente lo que dice la gente,
Conmigo no hay comparacion.

(Ese soy yo)
Asume las consecuencias,
(Ese soy yo)
Eso son los riesgos de la competencia,
(Ese soy yo)
Los hay quien tienden a subir,
Los hay que suben a tender,
Y que tu quiere que yo haga!
(Ese soy yo)
Suave y melodioso,
(Ese soy yo)
Tranquilo y tropical,
(Ese soy yo)
Sencillo y perezoso,
Soy un guajiro natural!

Yo voy a cambiarme el nombre a partir de mañana,
La gente me va a llamar como a mi me da la gana,
Si me escuchan en la radio o en la television,
o si ponen un CD de alguna que otra canción,
No me digan 'ese es willy!' o el guajiro o el salsero,
Ni el cubiche ni chirino eso no es lo que yo quiero,
Solo apunta con el dedo y sin formar mucho lio,
Dile a todos tus amigos 'ese es el mio!'

(Ese es el mio)
El que siempre te acompaña,
(Ese es el mio)
Donde quiera que to estes,
(Ese es el mio)
En la buena y en la mala,
Por que yo me lo gane,
(Ese es el mio)
El que le canta a tu tierra,
(Ese es el mio)
A la palma y al bohío,
(Ese es el mio)
El que te pone a bailar,
El que nacio en Pinar del Rio!

Somos los campeones de la salsa,
Somos los mejores del son,
Como yo nadie te canta una guaracha,
Como yo nadie te llega al corazon

Lees meer...   (20 reacties)
 
Ik heb besloten. Dat ik binnenkort aan de Zumba ga. Deze week kreeg ik een uitnodiging (dankjewel R!) om deel te nemen aan een training van haar, samen met iemand die les heeft gehad van de master. Als in: Alberto 'Beto' Perez himself!
 
De muziek roept zoveel ontzettend heerlijke herinneringen aan de Caribbean bij mij op, het kan niet anders dan dat ik vrolijk ga worden van deze lessen. Er zijn lessen op vrijdagavond op nog geen kilometer van mijn huis. Misschien ga ik lopend heen en dansend terug.
Zeker weten dat je het weekend dan goed in gaat!

Aangezien ik niet weet hoe ik een You Tube filmpje hier geplaatst krijg, hier de link om u te laten zien wat ik bedoel:
 
 
 
Lees meer...   (24 reacties)
Sinds gisteren weet ik het, mensen. Het wordt een zeer praktisch cadeau. Dank voor al uw suggesties en fantastische ideeën.
 
Gisterenavond had ik tennisles. Het was koud, het waaide en het regende. Maar, bikkel als ik ben, strikte ik vol enthousiasme mijn sportschoenen, deed een bodywarmer over mijn trainingsvest en trotseerde weer en wind.
Mijn tennismaatje en ik kletsten na afloop nog even na over de les. We hebben een boel te bespreken de laatste tijd, want onze eigen leraar is tijdelijk absent. We hebben twee vervangers. Twee tegelijk ja. Twee jonge knapen. De één een jochie wat net komt kijken. Met van die uitknijppuisten. Maar dat is niet zo erg, dat gaat met de jaren wel weer over. De ander wat ouder, maar hij heeft geen idee wat het inhoudt als moeders van een druk gezin ook nog ’s avonds tennissen. Dat zij niet op een willekeurige dag, op een willekeurig tijdstip een lesje (door hem afgezegd) kunnen inhalen. Wij moeders kunnen niet om 18:00 uur even een partijtje ballen.
Dan moeten er gekookt worden of kinderen opgehaald bij vriendjes of zonen naar de voetbal gereden worden. Of wij zijn nog niet thuis uit ons werk. Werk? Jullie? Jawel, wij zijn hip en trendy en wij dienen ook nog de maatschappij.
Enfin, dat dus. U snapt het natuurlijk allemaal wel. Wij discussieerden ook nog even over de manier van lesgeven. Want ook al zijn wij alle vier veertigers, wij zijn bloedje fanatiek. Wij willen tennissen, trainen totdat we er bij neervallen. We willen moe en voldaan zijn na de les.
Deze jonge knapen houden van heel veel woorden. Van een uitleg van een half uur. En dus stonden wij daar in de kou te rillen.

Toen ik thuis kwam, voelde ik het al. Mijn spieren waren koud en mijn ledematen voelden stijf. Vannacht voelde het niet fijn toen ik mij van mijn ene op mijn andere zij wilde draaien. Vanochtend kwam ik als een oud wijf uit bed. Zo stram als een bejaarde, sukkelde ik naar de badkamer. Ik liet de warme waterstralen over mijn arme ruggetje lopen. Ik kleedde me warm aan en nam de auto in plaats van de fiets. Ik voel me honderd. Vanmiddag heb ik een uur op de bank gelegen. Dat deed ik zeven jaar geleden, tijdens mijn zwangerschap van jongste, voor het laatst. En terwijl ik daar lag, zielig en alleen, wist ik wat voor cadeau ik ga vragen aan lief voor mijn verjaardag. Ik vraag meteen, heel onbescheiden, of ik het wat eerder kan krijgen.
 
Wat? Een rollator. Een blauwe. Met zo’n mandje voorop.

 

 

Lees meer...   (28 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl