doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 

Gisterenavond vlogen vriendin en ik naar Ibiza. We waren allebei wel toe aan wat zon en het nodige vertier.
We genoten van de warmte, de stranden en een cocktailtje hier en daar. Lachten om die gekke Simone K. en irriteerden ons na drie seconden aan de stem van Kim F.

Even dacht ik een heel wijze opmerking te maken door vriendin aan te stoten en te zeggen dat er een continuïteitsfoutje in de montage zat. De scène ging namelijk over een party in de avonduren en ineens was het klaarlichte dag. Na een paar minuten realiseerde ik me dat ik te oud word voor feesten op Ibiza; ze hadden natuurlijk de hele nacht doorgefeest.
Gevalletje burgerlijk realiteitsbesef.

Afijn, het geheel was lekker om naar te kijken. Je hoeft geen seconde na te denken bij deze film. Precies waar ik aan toe was. De muziek van Armin van B. was heerlijk om me even los te maken van de alledaagsheid van mijn bestaan.

Inhoudelijk zal ik niet ingaan op de film, simpelweg hierom: er is namelijk geen inhoud. Recensies kun je op iedere bioscoopsite lezen. Overigens is het wel een film in de categorie ‘niet gaan zien als je een negatief beeld hebt over je eigen lijf’, want ik schat in dat het dan helemaal gedaan is.

Ook deed ik nog best wat inspiratie op. Zo denk ik erover om vanavond in bikini op de keukentafel te gaan liggen en lief zijn drankje in mijn navel te schenken. Dat zag er namelijk wel grappig uit en je moet wat als je al bijna vijfentwintig jaar getrouwd bent hè.

Oh, en het is waar hoor: die Jan K. heeft een prachtig lijf is goed gecast.

Reacties (14)
Onze nieuwe keuken is voorzien van leuke snufjes. Zo kun je de resttijd van de vaatwasser digitaal aflezen op de vloer. Vind ik geinig. Een kopje thee heb je binnen een paar seconden met de Quooker. Vind ik handig.
De oven is voorzien van een pyrolyse stand. Een wat? Een pyrolyse stand, mensen. Dat betekent dat hij zichzelf kan reinigen. Ik vind het geniaal. Had dat eigenlijk op alle apparatuur in het hele huis gewild en als het even kan ook op de kinderen.

De oven wordt bij ons bijna dagelijks gebruikt, dus al gauw gaf het digitale display aan dat het tijd was voor pyrolyse. Omdat zo’n proces plaatsvindt tussen 400 en 700 graden, leek het ons wijs om dit in het weekend te doen. Goejekope stroom!
Die keuken was immers al duur genoeg.
Lief las de instructies van voor naar achter en terug. Toen alles opgevolgd was, werd het proces gestart. Hierbij wordt organisch materiaal (lees: pizzaresten) thermisch ontleed in afwezigheid van zuurstof. Bent u net als ik een Alpha mens, dan zal het u verder worst wezen hoe dit in zijn werk gaat. Voor de scheikundigen onder u:
http://www.encyclo.nl/begrip/Pyrolyse.

Het werd een beetje warm in de keuken, maar omdat de kinderen met een vriendje zo gezellig met elkaar op de bank zaten, bleven wij maar met ons drankje aan de keukentafel zitten. ‘Vies luchtje hè?’ zei lief op een bepaald moment. ‘Ja, en warm ook’ zei ik. Na anderhalf uur was het klaar. ’s Nachts lagen wij beiden te woelen in bed en voelden ons niet lekker. Ik had hoofdpijn en voelde me raar. Niet ziek, maar raar. Lief had hetzelfde. Later bleek dat we waarschijnlijk wat rare gassen ingeademd hadden, die vrijgekomen zijn bij het reinigingsritueel. Ergens in het boekje lazen we dat we hadden moeten ventileren. Dat stond niet bij de instructies maar in een heel ander hoofdstuk!
Enfin, de oven was weer blinkend schoon en wij weten voortaan wat te doen om zelfvernietiging te voorkomen.

Vandaag was het proseccolunchdag met de blogmeiden. Ik treinde met nog 200.000 mensen gratis ende voor niks met de NS naar Utrecht. Niet al die 200.000 gingen naar Utrecht hoor. Het was een gezellige date met 9 dames en eindelijk zag ik dan Sanneke, Yvon en Miriam voor het eerst in levende lijve! De rest kende ik al van vorige ontmoetingen. Wat een gezelligheid, wat een lieve, zelfverzekerde meiden en wat hadden we veel te bepraten. Ik geniet erg van zulke ontmoetingen, ze maken het loggen/twitteren nog waardevoller omdat je de personen achter de berichten wat beter kent. Ik hou ervan.




Lees meer...   (20 reacties)
Dat fantastische woord heb ik niet zelf bedacht, mensen. Het is de voernaam van de wijncursus die ik binnenkort met vriendin ga volgen. Iets wat ik al heel lang wil. Niet om interessant te kunnen doen op feestjes en partijen, maar gewoon, omdat ik graag wat meer wil weten van wijnen.

Ik weet niet hoe u dat doet, maar ik doe altijd maar wat in een slijterij of bij de Appie. Inmiddels weet ik wel een beetje wat ik lekker vind, dus koop ik vaak dezelfde soort wijn. Ik ben ook gevoelig voor etiketten. Een mooi etiket, liefst met een fijn kasteeltje erop, daar pak je mij wel mee. Je hebt ook van die flessen met een varken erop. Vind ik raar. Ik koop toch ook geen gehakt met een afbeelding van een druif erop?

Twee andere vriendinnen deden deze cursus al en hebben me nog enthousiaster gemaakt dan ik al ben om dit te gaan doen. Bovendien weet ik nu dat je beter op de fiets naar zo’n cursusavond kunt gaan. Praktische informatie!

U hoeft niet bang te zijn dat ik over het subtiele equilibrium ga praten of dat ik wil dat u mijn wijntje eerst gaat decanteren. Ben je gek, ik wil wel iets gewoonweg lekker blijven vinden.

In de omschrijving van de cursus staat, dat wij worden meegenomen naar alle wijngebieden in de wereld. Helaas is dat alleen theoretisch bedoeld.

Bij het verder speuren op de website, zag ik de naam van de man die deze cursus geeft. Ik kreeg even een stroomstootje, mensen! Want was dat niet die leuke gozer uit groep 8 van de basisschool? Wel dezelfde naam in ieder geval. Ik gooide de naam in Google en kwam tot de conclusie dat er heel veel mensen met deze naam zijn. Uiteindelijk bleek deze meneer niet mijn oude klasgenoot te zijn.

Ik zal u vanaf maart berichten over de avonden waarop de engeltjes over mijn tong gaan.



Lees meer...   (12 reacties)

Een aantal maanden geleden vertelde iemand op school dat haar zoon zijn stage ging doen op Curaçao. Ik forceerde een glimlach op mijn gezicht en zei op een gemaakt toontje dat ik het geweldig voor hem vond. Nog erger werd het, toen ze een paar weken later vertelde dat ze 3 (DRIE!) weken naar hem toe zou gaan.
Of ik nog wat leuke tips had. Het jaloerse kreng in mij wilde eerst een aantal heel foute tips gaan geven. Zoals een nachtwandeling door Otrobanda of lekker met je ramen en deuren open slapen.
Maar natuurlijk gunde ik het haar van harte en ik voorzag haar van de nodige tips en suggesties voor uitstapjes. Stralend en bruin keerde ze drie weken later terug.
Natuurlijk in de eerste plaats omdat ze haar zoon weer had gezien. Maar ook over het eiland was ze enthousiast (‘hoewel ik niet snap dat je daar zo lang gewoond hebt’).
Nee, niet iedereen begrijpt dat. Maar dat hoeft ook niet. Ik begrijp ook niet alles.

Enfin. Eind vorige week kwam ze met een bezorgd gezicht naar me toe. Haar zoon, slechthorend aan beide oren, had een probleem met zijn gehoorapparaat. Of ik wist waar hij moest zijn op het eiland. Nu weet ik me nog best veel te herinneren, en zeker waar het winkels betreft, maar hierop moest ik het antwoord schuldig blijven. Ik beloofde haar contact op te nemen met een vriendin op het eiland. Dat is er zo eentje die alles weet en ook altijd meteen klaar staat om te helpen.

Via Facebook stuurde ik een berichtje met mijn vraag. Binnen een minuut, ik zweer het, had ik antwoord van een wederzijdse kennis. Was ik helemaal vergeten dat zij doof is en dus ook regelmatig met dat soort zaken te maken heeft!

Hoe geweldig voelt het, als je een vraagje naar de andere kant van de wereld mailt en je binnen een minuut het antwoord aan de bezorgde moeder kunt doorgeven?

It made my day!


Lees meer...   (7 reacties)

 

Mijn vriendin gaat verhuizen. Ik heb het daar een beetje moeilijk mee. Niet zozeer omdat we elkaar dan minder gaan zien, want ik denk juist dat we elkaar misschien wel vaker gaan zien. Ze gaat immers dichterbij wonen.
‘Wat zeur je dan, Door?’ hoor ik u denken.
Ik voel dat zij worstelt en verdrietig is. Ik zie graag dat mijn vriendinnen gelukkig zijn en geen zorgen hebben.
Vriendin en ik hebben elkaar op Curaçao leren kennen. Beiden dus een eh… nogal grote verhuizing achter de rug. Niet even een paar dozen inpakken en een verhuisbedrijf bellen.
Huis verkopen, spullen verschepen en het vliegtuig pakken naar de andere kant van de wereld. Dat is wat wij deden. Ik kan rustig zeggen, dat deden wij goed. Eigenlijk was het voor haar nog wat ingewikkelder, met een tweeling van negen maanden. Maar ze vond al heel snel haar draai en genoot van het leven op het eiland. Net als ik. Wij werden vriendinnen en genoten samen. Zij ging eerder terug naar Nederland, maar omdat dat gepland was, was er geen reden tot paniek. Het was goed zo. Wederom een enorme verhuizing natuurlijk, want ze had inmiddels drie van die kleine meisjes. Ze vond al snel een baan en alles liep gesmeerd.

Na een paar jaar vonden zij en haar lief hun droomplek om te wonen. Een fantastische plek, ik kan niet anders zeggen. Ik was zo blij voor haar.
Echter, in sommige banen teken je een mobiliteitsverklaring. So he did. Daarom was de tijd om te verkassen van het ene naar de uiterste andere kant van Nederland. Het droomhuis werd verhuurd, want je weet immers maar nooit.
De eerste tijd was het moeilijk om te aarden op de nieuwe plek. Na een grote verbouwing, veel moeite om te integreren en hier en daar wat tranen, was het goed. Vriendin was wederom blij, daar waar haar nieuwe leven was. Het gezin was er op zijn plek. Alle energie die het gekost had om op deze stek de draad weer op te pakken, nieuwe vriendschappen en contacten te leggen, was het waard geweest.

Wederom is het tijd om te verkassen. Het prachtige, fijne huis staat op Funda. De vertrouwde plek, waar het zo goed voelde, zal weer verlaten worden.
Omwille van het gezinsleven gaat wederom het roer om. Want een vader die niet thuis is, past niet in het gezin van vriendin. Zij horen bij elkaar en hebben elkaar nodig. Het gaat weer lukken, dat weet ik zeker. Zij kunnen dit. Maar ik begrijp heel goed dat het heel wat vergt van een gezin. Van een moeder. Van haar. Het is anders, als je zelf besluit om aan de andere kant van de wereld te gaan wonen, of dat iemand anders voor je bedenkt dat je 300 km verderop moet gaan wonen.

En u? Weleens verhuisd voor een baan?
 
 
Lees meer...   (8 reacties)
Van de week zaten vriendin en ik wat heen en weer te mailen, toen we bedachten dat we nodig weer eens een koffie date moesten doen. Ik stond even in dubio: op woensdag is mijn vrije ochtend en meestal besteed ik die aan praktische zaken. Voor deze week had ik bedacht dat ik verf, behang en lijm zou gaan scoren voor het project slaapkamer. Maar koffie met vriendin is natuurlijk enorm aantrekkelijk. Ik legde haar mijn dilemma voor. ‘Dan ga ik toch mee!’ sprak ze resoluut. Dat sneed het mes van twee kanten: zij is goed in interieur dingen, dus dan had ik én mijn zaakjes gedaan én goed advies! Bovendien is zoiets met haar heel veel leuker dan alleen.

We scheurden met ons karretje door de Gamma. Als een echte klusser had ik een meetlint in mijn tas gestopt. We vergeleken behangetjes en rekenden uit hoeveel ik nodig zou moeten hebben. ‘Zeg, weet jij of je dat moet voorstrijken?’ vroeg ik. Tenslotte heeft zij een heul handige vent die best vaak klust. ‘Geen idee’ ze haalde haar schouders op. Een beetje suf stonden we naar de emmers met lijm te kijken.
Wij vrouwen zijn natuurlijk nooit bang om iets te vragen, de meeste mannen gaan liever drie keer terug om iets te ruilen dan toe te geven dat ze iets op klustechnisch gebied niet weten. Dus schoten we zo’n knaapje aan. Dat ging zo:
‘Heb je even?’
‘Nou nee, eigenlijk niet, maar doe dan maar’
‘Moet ik de muur voorstrijken alvorens dit behang er tegenaan te plakken?’
‘Dat kun je doen ja’
‘Maar is het ook noodzakelijk?’
‘Eh..’
‘Het zijn wel heel droge muren’
‘Dan zou ik het doen, dan blijft het langer plakken’
‘Dat zou wel fijn zijn, zeg'
Gierend gooiden we een emmer lijm in onze kar. Vijf minuten later lag er een grote rol voorgeschilderd glasvezelbehang bij. Dat scheelt namelijk verf. Econoom dat ik ben!

Toen was het tijd om de kleur te bepalen. Ik had vorige week al wat voorwerk gedaan, door van die kleurkaartjes mee te nemen. Ook had ik van een styliste op twitter wat tips gekregen. Gewapend met dat lijstje en mijn staaltjes liepen we naar de verfafdeling. We grepen vrijwel meteen naar dezelfde pot.

Mijn deel van het project zit erop. Nu lief nog zover krijgen dat hij het op de muren gaat smeren. Zodat we binnenkort slapen in een ruimte met ‘Boetseerklei’ op de muren. Het gaat vast leiden tot heel creatieve ideeën.
 
 

 

Lees meer...   (10 reacties)

Vriendin D en ik wisselen regelmatig titels van boeken uit. We houden van hetzelfde genre. Zo kwam het dat ik vorig jaar het boek ‘Water voor de olifanten’ las. Een titel waarnaar ik zelf normaal gesproken niet zo snel zou grijpen, want ik ben nu eenmaal niet zo’n dierenvriend. Daarbij komt dat ik een hekel heb aan het circus.
Maar wat een prachtig en ontroerend verhaal vond ik het!
Toen ik laatst in de trein in een tijdschrift las dat het boek verfilmd zou worden, bedacht ik me dat ik daar naar toe moest met vriendin D. Toen ik thuis kwam was er een mailtje: vriendin D had precies hetzelfde idee!
Het had heel wat voeten in de aarde, eer we een datum hadden waarop we allebei nog een gaatje in de agenda hadden. Uiteindelijk besloten we de zumbales te skippen en in plaats daarvan naar de bios te gaan.
We gierden het uit toen we ontdekten dat we de enigen in de zaal waren. Ongegeneerd legden we onze benen op de stoelen voor ons en kletsten luid tijdens het voorprogramma.
De film was prachtig, wij waren beiden van mening dat het aansluit op het boek. Dus: eerst het boek lezen en dan de film zien.

Water voor de olifanten vertelt het verhaal over de liefde tussen twee circusmedewerkers in de jaren dertig. Jacob Jankowski besluit te vluchten als zijn ouders bij een ongeluk om het leven komen. Per toeval komt hij in een rondreizend circus terecht. Hij is al snel welkom omdat hij gestudeerd heeft voor veearts en dus een aanwinst is voor het bestaande team. De circuswereld blijkt een wereld te zijn vol spanning, verdriet, woede en passie. Medewerkers die niet meer nodig zijn worden ’s nachts uit de rijdende trein gekieperd. Jacob lijkt zich vooralsnog goed aan te kunnen passen in het circus. Al snel neemt hij de verzorging van olifant Rosie op zich. De olifant moet het circus behoeden voor de ondergang. Ondertussen wordt Jacob verliefd op Marlena, de ster van het paardennummer, maar tevens echtgenote van August, de charismatische maar wrede dierentrainer. De dagen van Jacob in het circus lijken geteld als August achter hun ontluikende liefde komt.
 

Het verhaal is zowel romantisch, wreed, ontroerend als teder. In sommige passages voel je medelijden. Met zowel de mensen als met de dieren. Olifant Rosie wordt tot bloedens toe geslagen om haar kunsten te vertonen. Als het voedsel voor de grote katten op is wordt bij oude paarden de keel door gesneden zodat zij als voedsel kunnen dienen. De wreedheden uit de hoogtijdagen van het circus worden mooi beschreven.

Tijdens de pauze stak een medewerker haar hoofd om de hoek om te vragen of wij een pauze wilden, of dat ze gewoon de band verder kon laten draaien. Vriendin D en ik lagen dubbel om onze avond in de privébios. En wist u dat een kaartje op maandagavond maar € 6,75 kost?

 



Lees meer...   (21 reacties)



Even een lang weekend met mijn vriendinnen praten, eten, drinken en shoppen!

Lees meer...   (15 reacties)
Vorige week belde ze me op vrijdagmiddag. Dan weet ik al dat er iets is. Als ik dan ook nog haar stem hoor, weet ik het zeker.
‘Heb je even?’ zei ze vragend. Toevallig was er niemand thuis en kon ik ongestoord naar haar luisteren. Na een half uurtje hingen we weer op en het deed mij goed dat haar stem een stuk opgewekter klonk. Vaak komt er dan nog een sms’je van ons beiden achteraan. Op dat soort dagen balen we allebei enorm van de afstand die ons scheidt.
Het is niet anders, we moeten het er mee doen.
Gelukkig maken we tijd voor elkaar op veel manieren.
Van de week deed ik een kaartje naar haar op de bus.
Ik had niet kunnen weten dat het precies op het goede moment bij haar op de mat viel.

Vanochtend piepte mijn telefoon in mijn tas. Ik was op dat moment niet in de gelegenheid om te reageren. Toen degene met wie ik in gesprek was even naar het toilet ging, las ik haar bericht.
‘Ik bel je straks!’ tikte ik snel terug. En dat deed ik. Ruim een uur spraken we met elkaar.
Met een diepe zucht hingen we weer op. Ik staarde nog even naar de telefoon en moest toen even huilen. Ik mis haar op zulke dagen enorm. Ik mis het dat ik niet even in de auto kan springen en met een bos tulpen onder mijn arm een zoen kan komen brengen.

Wij hebben samen een aantal heel belangrijke momenten in ons leven met elkaar gedeeld. Vrolijke, maar helaas ook een paar intens trieste.
Vriendschappen zijn fijn. En sommige zijn ronduit bijzonder.
 

 

Lees meer...   (5 reacties)


Ineens was er De Eetclub. Volgens mij is het ontstaan omdat we, naarmate onze zonen wat groter en zelfstandiger werden, elkaar wat minder zagen. De noodzaak om vier keer per dag bij het schoolhek te staan was er niet meer.
Sindsdien gaan we met elkaar uit eten. ‘We’ zijn vier verschillende vrouwen, variërend in leeftijd, achtergrond, werk en opleiding.
Gelukkig kan ik geen parallel trekken met Dé Eetclub. De hoeveelheden wijn die er daar doorheen gaan, daar kun je een kelder mee vullen. Dat doen wij bescheidener.
Gelukkig hebben wij geen affaires met elkaars kerels. Althans, niet dat ik weet.
Helaas wonen wij niet zo riant als de dames op het witte doek. Ik rijd in een tweedehands Fiësta en niet in een PC Hooft tractor.

Naast het hebben van minimaal één zoon, hebben we ook de liefde voor lekker eten gemeen. Voorheen kozen we telkens een ander eettentje.
Maar het geweldige Italiaanse restaurant hier in de stad, voldoet gewoon aan onze eisen; per fiets bereikbaar, vers en puur eten, goede wijn en een gevarieerde kaart.
Morgen is het weer zover!


Lees meer...   (15 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl