doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 
Dinsdagmiddag toog ik naar de kapper. Mijn haar was door de zon gebleekt en ik kon het beeld in de spiegel niet langer aanzien. Rood zou het weer worden.
Bij binnenkomst zag ik dat mijn kapster een kittig staartje had. Ze had vorige keer toch best kort haar? dacht ik bij mezelf. Nadat ik de laatste roddels over Wes en Yo had gelezen, was ik aan de beurt. 'Zeg, hoe kom jij aan dat kekke staartje?' vroeg ik. Kapster begon te lachen en wees me op een bak vol… cavia’s. Dat bleken bij nader inzien haarstukjes te zijn. We waren alleen in de zaak en gooiden melig de ene na de ander cavia op mijn hoofd om te kijken of er een matchende kleur bij was. Niet dus. Geen enkele kleur benaderde mijn rode haar. ‘Wat vind je van deze?’ vroeg kapster en drapeerde het ding op mijn hoofd. ‘Gaaf!’ riep ik ‘Maar ik ga echt niet met zo’n bruin ding lopen hoor!’.
Resoluut pakte ze de kleurkaart en hield het staartje erbij. Binnen een paar minuten kon ik niet meer terug en zat ik met een bruine drap in mijn haar. Na anderhalf uur was ik een ander mens. Bruin haar met een staartje! Op de terugweg naar huis reed ik bijna tien mensen van de sokken omdat ik continu in mijn spiegeltje keek. Ik was getransformeerd in een brunette!

De volgende dag begon ik een uur later met werken. Niet omdat ik niet op tijd was, maar omdat ik me aan iedereen opnieuw moest voorstellen. Er was zelfs een collega die me écht niet herkende. Wat een mop! De complimenten waren niet van de lucht, dus mijn dag kon niet meer stuk. De rest van de week trouwens ook niet.

Op donderdag ontving ik een sms van vriendin B. ‘Klaar voor de zuidelijke invasie?’. Ik sms’te terug dat ik er helemaal klaar voor was. Ik bereidde haar en vriendin K alvast voor op de nieuwe Door.

Vrijdagochtend ontving ik opnieuw een sms van vriendin B, die inmiddels in de auto zat bij vriendin K: ‘estimated time of arrival 13.10’. We hadden een heerlijk vriendinnenweekend, borrelden op verwarmde terrasjes, vertelden elkaar al ons lief en leed van de afgelopen tijd, aten zalm, garnalenkroketjes, gegratineerde champignons en panini met geitenkaas, dronken rode wijn en cappuccino’s. Maar bovenal bespraken we onze vriendschap, die zo bijzonder is, zo warm, zo fijn.

Zojuist vertrokken de meiden weer en zullen we elkaar weer een paar maanden niet zien. Maar wij weten dat het goed zit tussen ons. We bellen, sms’en en mailen. En binnenkort kunnen B en ik ook pingen. Maar daarover vertel ik u later. Nu eerst nog even nagenieten van een heerlijk weekend.

En vooruit, een fotootje van mijn nieuwe hairdo:
En dat kleine baby'tje is de nieuwste aanwinst van mijn neef, mocht u zich dat afvragen.
Lees meer...   (19 reacties)
Even leek het helemaal mis te gaan gisteren. Toen ik de bus, die volgens de OV-planner om 8:59 uur zou vertrekken, om 8:51 voor mijn neus zag wegrijden…
Snel liep ik weer door de motregen terug naar huis, griste mijn autosleutels uit de la en gaf gas richting Hengelo CS. Precies op tijd zat ik met de nieuwe Viva in de trein naar Arnhem. De Viva ja, omdat die maar één euro kost en ik hem dan zonder schuldgevoel kon achterlaten in de coupé.
Vriendin en ik hadden een heerlijke dag! Wat hebben we heerlijk bijgepraat onder het genot van cappuccino met appeltaart, wat hebben we gelachen tijdens de stunts in De Bijenkorf, wat hebben we genoten van fijne gesprekken tijdens de lunch. Aan het einde van de middag keerden we allebei in een andere richting huiswaarts. Moe maar voldaan, elkaar belovend dat we dit veel vaker moeten doen.

Vanochtend stond de zon al vroeg aan de strakblauwe hemel. Met een glimlach liep ik met mijn koffie de tuin in en genoot van de kwetterende vogels. Middelste zoon ging samen met zijn vriendjes vissen, oudste had huiswerk te doen en zo kwam het dat we samen met onze Benjamin een herfstwandeling maakten.
 
 
 
 
 
 
 
 
 Imkerhuisje
 
 
 Tam hertje!
 
 Nog tammer hert!
 
Lees meer...   (15 reacties)
Het valt niet altijd mee hoor, het hebben van een weblog. U denkt natuurlijk dat ik iedere dag met een stralende lach achter mijn laptopje plaatsneem, om u vervolgens te trakteren op een zó (maakt beweging met rechterarm richting lucht) uit de mouw geschut stukje.
Laat mij u uit de droom helpen. Op het hebben van een weblog rust een enorme druk. (Dat is eigenlijk wel een rare zin, want rust is het tegenovergestelde van druk, maar dat terzijde). Daar kijkt u van op hè? Dat Door ook nog eens last zou kunnen hebben van die soort dingen. Echt mensen, ik ga gebukt onder enorme stress, sometimes.
Ik zal het even uitleggen.

De woensdagavond, dat is ‘mijn’ avondje. Dan fiets ik naar mijn kluppie om daar een balletje te slaan. Wordt ook wel Gezelligheidstoernooi genoemd. Het woord zegt het al; het is enorm gezellig. Vriendin D noemt dat altijd ‘Té gezellig!’. Waar ik dan weer om moet lachen, waardoor het nóg gezelliger wordt. Afijn, u ziet het voor zich: tennisbaantje, terrasje, schaal met hapjes, vriendin D en de andere tennismaatjes etcetera. Heel logisch dat dit ‘mijn’ avondje is, lijkt mij zo.

Maar dan… komt het gesprek van de één op de andere minuut op dit weblog. Ik probeer dan altijd heel neutraal te kijken, alsof ik geen idee heb waar het over gaat. Dat kan ik goed, trouwens.
Vriendin D zegt dan bestraffend: ‘Zeg, je hebt al drie dagen niets nieuws meer gelogd!’. Ik kijk dan een beetje schuldbewust, gooi een borrelnootje naar binnen en nip van mijn glaasje. Ze wacht duidelijk op een verklaring. ‘Ik eh.. was een beetje druk en bovendien heb ik eh… niet zoveel meegemaakt de laatste dagen’ stamel ik. Ze begint te lachen. Dat is iets wat vriendin D heel graag doet. Daarom is ze ook vriendin D. Omdat je zo lekker met haar kunt lachen. Onder andere hoor, dat u niet denkt dat vriendin D een dom wicht is wat alleen maar kan lachen. Nee zeg, ik kan ook heel fijn met haar praten. En tennissen. En terrassen.
Maar goed. Dan zegt ze: ‘Jij maakt altijd zoveel mee!’. Dat is natuurlijk niet zo mensen, ik maak net zoveel mee als u. Het verschil is alleen dat ik het opschrijf.

Omdat ik dan toch graag wil voldoen aan de wens van vriendin D, staat hier nu een nieuw logje. Zodat ze weer wat te lezen heeft. Dat het nergens over gaat, ja, daar kan ik nu even niks aan doen. Van de druk ben ik in ieder geval afJ

Lees meer...   (17 reacties)
Bijna wekelijks mailen zij en ik over van alles en nog wat. Een vast onderdeel van ons mailverkeer is het onderwerp ‘laatste aankopen’. Wij zijn allebei dol op nieuwe kleertjes. Net zoals wij allebei dol zijn op lekker eten, terrasjes en sporten. Dus als ik een nieuw jurkje, rokje of schoenen scoor, dan laat ik dat vaak even zien.
Waar zouden we zijn zonder internet? Sterker nog, zonder internet had ik haar nooit leren kennen. We wonen namelijk niet bepaald bij elkaar in de buurt, schelen ruim tien jaar en hebben een heel andere dagindeling. Niet echt voor de hand liggend dat je elkaar dan spontaan tegenkomt ergens!
Gelukkig hebben we elkaar wel leren kennen en daar ben ik blij om!

Van de week stuurde ze me een mailtje met een paar foto’s erbij. Dit keer geen plaatjes van haar laatste aanwinsten, maar van een rokje dat ze gekocht had en nog nooit had gedragen. Of het wat voor mij was. Ze weet intussen wat ‘mijn’ kleuren zijn en van wat voor stijl ik houd.
Het ging om dit rokje:


 
Ik reageerde enthousiast en twee minuten later hadden we een deal! De volgende dag lag het pakje in mijn brievenbus.
Gisteren paste ik ‘m. Het grijze shirtje wat nog op mijn plank lag, paste er precies bij en de blauwe pumps zijn precies de kleur die ook in het dessin zit. In mijn hoofd combineerde ik 'm voor de winter met mijn grijze laarzen en een truitje.
Ik showde het rokje aan man, hij vond het wel amusant, zo’n deal tussen twee logvriendinnen.
Soms baal ik best van de afstand, je gaat nu eenmaal niet even snel op en neer van Hengelo naar Roermond om even bij te kletsen. Maar nu, als ik het rokje draag, is ze ineens héél dichtbij:_)
Thanks, Niek!

Lees meer...   (10 reacties)
Zaterdag, einde van de ochtend. Zon staat hoog aan de hemel. Vriendin heeft daarom haar cabrio bij zich en staat mij toe dat gevoel ook eens te ervaren:

 
Ik doe het goed als Gooische vrouw, niet?

We rijden met een sukkelvaartje (want: tractor vóór ons) door landelijk Twente naar Enschede.

We zijn er helemaal klaar voor: een tapasworkshop. Het gezelschap bestaat uit 20 personen, van wie wij, behalve elkaar, niemand kennen. Maar dat maakt het juist wel leuk. We kletsen met een man uit Oostenrijk, die jarenlang in Engeland heeft gewoond en sinds kort getrouwd is met de Nederlandse vrouw met wie hij hier is. Aan de andere kant van het werkblad staan twee studenten uit India, naast ons een jong stelletje en aan de andere kant twee vriendinnen van rond de 50. Verder nog wat studenten, met wie wij verder niet hebben gesproken.


We bekijken de recepten, checken de ingrediënten en het water loopt ons al in de mond. Onder het genot van een glaasje cava, luisteren we naar de uitleg van de chef kok. Hij legt uit dat ‘tapa’ de aanduiding is voor een Spaans aperitiefhapje. As if I didn't know:-)

Traditioneel is een tapa een eetlustopwekkend hapje dat in Spaanse cafés bij een alcoholhoudend drankje (bier, wijn, sherry) wordt genuttigd. Soms worden in Spaanse cafés (vooral in Andalusië en in het binnenland) bij het bestelde drankje automatisch één of meerdere tapas gratis weggeven.

De oorsprong van de 'tapa' is omstreden, maar vast staat dat het woord 'tapa' is afgeleid van het Spaanse werkwoord 'tapar', wat afdekken of bedekken betekent. 'Tapa' is dan ook letterlijk te vertalen als 'deksel'. Op basis van deze betekenis wordt vaak verondersteld dat tapas zijn ontstaan uit de gewoonte om een drankje letterlijk met een stuk brood en/of een plakje ham af te dekken, dit om te voorkomen dat er bijvoorbeeld vliegen in het glas zouden komen.

Tijd om aan de slag te gaan. De groep wordt in tweeën verdeeld en iedere groep maakt alle gerechten van het menu. Het menu bestaat uit: knoflookbrood, vleeswaren met kaas, spiesjes met olijven, rauwkost met zelfgemaakte aïoli, gevulde tomaat met tonijn, geitenkaaspakketje met ham en tijm, albondiga’s (Spaanse gehaktballetjes), aardappelspiesjes met gedroogde tomaat en ui, calemaris en mini tortilla’s.

Het was ontzettend leuk om te doen, het was gezellig en het was nog lekker bovendien! Wat beeldmateriaal:

 

Lees meer...   (15 reacties)
Het is alweer voorbij. Het was geweldig. Wat kan ik zeggen? Prachtig weer, terrasjes in de zon, lekker dineren bij ondergaande zon op een terras in Antwerpen.
In Antwerpen moet je niet vergeten af en toe omhoog te kijken; de gevels zijn er prachtig!

 Rubenshuis

 

 Bij de Meir


Het Grand Café Horta, waar we aten, is een hommage aan architect Victor Horta, en is een prachtige combinatie tussen Art Nouveau architectuur en een lekkere keuken.
Na 9 uur in de stad Antwerpen te hebben doorgebracht, ploften we op de bank bij vriendin thuis. We showden onze aankopen en smeerden onze keeltjes met een kop thee met honing.
Daarna kleedden we ons uit, trippelden half naakt de hele tuin van vriendin door en lieten ons in het warme water van haar jacuzzi glijden. Man van vriendin had kaarsjes aangestoken in de tuin, bracht ons drankjes en vroeg of we verder nog iets nodig hadden. Ik had het gevoel dat ik in een wellness center was beland. En dat was ook eigenlijk zo. Tegen middernacht kroop ik helemaal rozig tussen de lakens en sliep als een roos. De warme zonnestralen wekten mij zondagochtend al vroeg en na een douche voegde ik me bij de rest van het gezelschap in de tuin. Een gezellig gedekte tafel vol met worstenbroodjes (je bent in Brabant of je bent het niet!), croissants, vers geperst sinaasappelsap en nog meer lekkernijen stond voor ons klaar.
U zult begrijpen dat ik even moet afkicken.

 

Lees meer...   (21 reacties)
Er staat weer een vriendinnenweekend voor de deur. Vrijdag doe ik als de wiedeweerga mijn werk op school, help nog even bij het dans/bekenproject van jongste en race dan met het kind naar huis. Daar draag ik alles over aan lief, die speciaal voor de gelegenheid heeft geregeld dat hij thuis kan werken. Nou ja, van werken zal niet veel komen, want hij moet eerst mij op het station droppen, daarna nog even naar huis en dan naar de sporthal, waar middelste een voorstelling met zijn klas geeft in het kader van het dansproject.
Direct daarna moet hij jongste weer oppikken van school en zorgen dat middelste daarna op tijd op de teken/schilderles verschijnt.

Zelf trein ik dan uiterst relaxed richting Den Bosch. Vriendin1 is daar eerder op de dag al vanuit Limburg naar toe gereisd en ontmoet er vriendin2. Tegen het einde van de middag zullen we dan weer herenigd zijn. Ons clubje van drie dat al ruim 15 jaar stand houdt en waarvan ik hoop dat het nog heel lang mag duren. Het blijft een bijzondere vriendschap. Zoveel met elkaar meegemaakt, zo dichtbij elkaar gewoond (Curaçao is maar een klein eiland) en ook weer zover uit elkaar toen we beurtelings terugkeerden naar Nederland. Ook nu wonen we weer ver uit elkaar, ieder dicht bij een landsgrens.

Ik verheug me enorm op onze gesprekken, die meestal tijdens en na het eten de diepte in gaan. We hebben afgesproken dat we vrijdagavond niet te lang doorhalen. Zaterdagochtend willen we op tijd opstaan. Dan rijden we naar Antwerpen en brengen daar de dag door. In de avond zullen we weer terugrijden naar het huis van vriendin2.
Ik weet nu al dat ik het dan op zondag in de trein weer even moeilijk heb, want de kwaliteit van deze vriendschap is zo fijn, zo puur, dat het jammer is dat we elkaar zo weinig zien. Dat we altijd optimaal moeten genieten van de weekendjes die we twee keer per jaar met elkaar doorbrengen. En verder vaart onze vriendschap wel bij telefoon, post, mail en af en toe een bezoekje tussendoor. Nog drie nachtjes slapen…
 

 

Lees meer...   (17 reacties)
Vorige week kreeg ik een sms’je van vriendin G. Of ik zin had om even wat te komen drinken. Ook al had ik eigenlijk andere plannen, ik ben zo flexibel als wat mensen, en gooide het schema om en fietste naar haar toe.
We kletsten wat en bespraken belangrijke keuzes in het leven. Vriendin G staat voor zo’n belangrijke keuze en ik weet zeker dat ze er eentje gaat maken waar ze gelukkig(er) van gaat worden. Bovendien houdt die keuze in dat ze meer tijd gaat krijgen en dat juich ik alleen maar toe natuurlijk. Ik krijg visioenen van kopjes koffie op terrasjes in de stad op doordeweekse dagen.

‘Zeg, ik hoorde van J dat jij een weekendje naar Maastricht was met Pasen’ zei ze ineens. ‘Hoe was het daar?’. Ik vertelde en ze knikte instemmend en begon toen te lachen. ‘Wij waren er ook!’. ‘Dat méén je niet!’ gilde ik.
Blijkt dat we in hetzelfde hotel zaten, wij kwamen zondags aan en zij zijn zondags vertrokken.

We zijn allebei nogal dol op weekendjes weg en dus wisselden we uit waar we ons tripje hadden geboekt en deden uiteraard – als echte Hollandse meisjes - een prijsvergelijking. En zo kwam het dat ik aan het einde van de middag mijzelf had aangemeld op een site, waarvan ik voortaan iedere dag een mailtje krijg.
Een mail met een spectaculaire aanbieding. Meestal voor een weekendje weg, in binnen- of buitenland. Kijk, dat zijn leuke dingen voor de mensen.
De actie van de dag is vaak alleen die dag te boeken, legde ik enthousiast uit aan mijn lief, die avond. Hij rolde eens met zijn ogen en vroeg: ‘regel jij dan ook dat mijn saldo vakantiedagen weer in de plus komt?’. Hm…. dat wordt mijn volgende actie van de dag!

Nu wilt u natuurlijk allemaal het adres van die site, maar die zit verborgen in dit logje, puzzelen dus maar. Heeft u mooi wat te doen vandaag:-)


 

Lees meer...   (14 reacties)
 Een taart van www.kekketaarten.nl

Gisteren was ik bij vriendin M, ook wel bekend als J. We zaten met een stel vrouwen rondom de grote eettafel in haar gezellige huis. Terwijl we taart aten (haar oudste werd 10 jaar) en thee dronken, kletsten we druk over van alles en nog wat. Het was een beetje een hysterisch gebeuren. We zijn geen van allen rustige types en vinden allemaal dat we veel interessants te vertellen hebben. Wat ook zo is, natuurlijk.

Vriendin trok me ineens overeind en zei dat ik even haar laatste creatie moest zien. Een fantastisch 3D ‘schilderij’ hing aan de muur. Eigenlijk is schilderij niet het goede woord, want er is geen kwast aan te past gekomen, laat staan verf. Vriendin maakte een Hollands tafereel op schildersdoek. Vilten klompjes, opgevuld met, ik denk watten of zoiets, afgewerkt met een festonrandje. Een boertje en een boerinnetje, geheel in stijl gekleed met kieltjes en zo, Hollandse huisjes (ze leken op die blauwe KLM huisjes) en rood/wit/blauwe hartjes. Ze maakte het voor de andere vriendin, zodat die het op haar beurt weer cadeau kon geven aan een Nederlandse die, geloof ik, in de Verenigde Staten woont. Dat is me even ontgaan in de drukte.

Ik bewonder de enorme creativiteit van vriendin M, ze maakt de meest leuke dingen. Altijd even origineel en mooi afgewerkt. Haar temperamentvolle karakter zou doen vermoeden dat ze dit nooit zou kunnen, maar toch vindt ze voor dit soort dingen de tijd en de rust.
Ik sprak mijn bewondering uit en vroeg haar hoe ze het toch voor elkaar kreeg. ‘Wat jij hebt met schrijven, dat heb ik met dit’ legde ze uit. ‘En jij doet dat met je taarten’ ze wees daarbij naar K. ‘
Als ik jouw weblog lees dan denk ik ook bij mezelf: Méns hoe kun je elke dag een verhaal verzinnen en schrijven?!’ bekende ze. Nou, dat heb jij met mij. Maar het is eigenlijk precies hetzelfde: K maakt de meest mooie taarten die er bestaan en wordt daar blij van, jij schrijft verhalen en stukjes en ik ben graag creatief bezig. Terwijl ik soms denk: Word je niet eens gaar van al die taarten, ik zou geen taart meer kunnen zien!’.

Zo maken wij ons hoofd leeg en krijgen we de kop weer rustig. Voor mij gaat dat zeker op. Door het schrijven, orden ik zaken in mijn hoofd en is er weer ruimte voor nieuwe dingen. Dat, waarover ik schrijf, hoeft niet altijd iets te zijn waar ik mee zit of zo, het is gewoon iets wat in mijn hoofd dwarrelt en als het er dan (via het toetsenbord) uit is, schept dat weer ruimte. Bent u er nog?

Met sporten werkt dat bij mij hetzelfde: ik kan heel moe zijn, zowel fysiek als mentaal, maar als ik dan een uurtje tegen een bal aan heb geslagen en over de baan heb gerend of mijn heupen heb losgegooid op Zumba, heeft mijn lichaam en geest zich ontdaan van de ballast en voelt weer fris en fruitig. Nou ja, fris moet u niet te letterlijk nemen, lieve mensen. Da’s pas na het douchen. Waarbij er eventuele restjes stress meteen met het badwater wegspoelen. Ik heb geen psychiater nodig, ik heb een weblog. Hoezee!
 

 

Lees meer...   (13 reacties)


Vanochtend schreef ik een logje over de vragen die mijn kinderen stelden betreffende de zaak Milly Boele. Het stukje was nog niet helemaal af, maar ik moest naar mijn werk (ja, mensen ik doe dat soort dingen soms al om 7:30 uur) en dus sloeg ik het op, met het idee het later vandaag af te maken.
Tussendoor las ik bij Toaske een bijna identiek verhaal. Ik besloot mijn logje te laten staan in mijn archief. Ik ga het niet wissen, want mijn archief is een soort historisch overzicht voor de kinderen. Helaas horen daar ook nare dingen bij.

Dat gezegd hebbende, gaan we over tot wat vrolijkere dingen van de dag. Ik neem aan dat u allen in opperbeste stemming verkeert deze dagen, met het stijgende kwik in de thermometer. Jammer dat de tuin nog wat kaal ziet, maar ik zag gisteren al dat een aantal van mijn planten in de achtertuin aan het uitlopen zijn. Dat gaf een blij gevoel; nieuw leven is in aantocht.

Mijn middelste zoon sluit daar mooi bij aan met zijn spreekbeurt: ‘Jonkies van dieren’. Het is de tweede keer dat hij een spreekbeurt mag houden en hij is er maar druk mee. Heel zorgvuldig zoekt hij informatie bij elkaar en zit met de tong uit de mond te schrijven aan de tafel in de keuken. Samen zoeken we plaatjes op internet en knippen we een Okki van broertje aan gort, want hierin stond toevallig net een artikel over de geboorte van een geitje.

Ik verheug mij nu al weer op luie zondagmiddagen in de tuin. Het liefst met een glas gekoelde wijn en tapas. Meestal haal ik wat lekkere dingen bij mijn kaasboer; hij heeft een ruim assortiment Spaanse heerlijkheden. Of ik snaai bij de Albert Heijn even wat kant-en-klare lekkernijen mee. Vanaf deze zomer gaan we het anders doen. Eind mei gaan vriendin en ik een workshop doen. Een workshop tapas maken!

Op een zaterdagmiddag worden we ontvangen in een kookstudio hier in de omgeving. Bij aankomst krijgen we eerst een glaasje cava, zo belooft de website ons. Daarna gaan we aan de slag en leren we minitortilla’s, gevulde paddenstoelen en scheermessen a la plancha maken. En nog veel meer. De workshop duurt vier uur, dus we zullen ons de hele middag in Spaanse sferen begeven. Suena bien!

Houd u van buitenlands eten en zo ja, wat is dan uw favoriete hap(je)?
Lees meer...   (23 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl