doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 
Ik roep dan al wel een paar dagen dat ik vakantie heb, eigenlijk heb ik vandaag pas écht vakantie. Gisterenavond heb ik namelijk nog heel wat gedaan. Nu het schooljaar afgelopen is, dienen in ons geautomatiseerde Opvang Registratie Systeem (ORS) alle mutaties te worden doorgevoerd. Anders kunnen we maandag 17 augustus niet van start met ‘de overblijf’. Daar moet je toch niet aan denken als je weet dat er per dag gemiddeld tussen de 300 en 350 kinderen overblijven.
 
Om half acht belde ik aan bij de vrouw ‘achter’ ons systeem (tevens OR lid, penningmeester-to-be, moeder van twee dochters die niet wilden gaan slapen, schoolkrantredactielid etc.). Zij had de nieuwe leerlingenlijsten reeds op de laptop staan. Ik zal u niet vermoeien met hoeveel werk het wel niet was om alle groepen over te zetten, de zittenblijvers in de juiste groep te zetten, de verhuisde kinderen eruit te gooien, evenals alle kinderen van groep 8, voor wie de basisschooltijd erop zit.
Daarna was het zaak om bij de groep de juiste leerkracht te zetten en combinaties van leerkrachten, want parttime werken is erg populair in het onderwijs kan ik u vertellen. Uiteindelijk hebben wij bij 1005 kindernamen ‘check!’ geroepen. En bij zowat 80 man personeel.
Er komen veel dezelfde achternamen voor op zo’n grote school, dus moet je goed opletten dat de familienaam klopt. Anders wordt er van de verkeerde bankrekening geïncasseerd. Ook checkten we hier en daar nog even wat vaste overblijfdagen, bij wijze van steekproef, die in het systeem zijn vastgelegd.
 
De overblijf heeft geen glamour en staat onderaan de politieke agenda. Het is een onderwerp waarover mensen graag hun persoonlijke ervaringen en zorgen vertellen.
Heel veel mensen (lees: ouders, kinderen, leerkrachten) hebben er mee te maken.
Van de basisscholen in Nederland kent 95% een overblijfmogelijkheid, maar veel
scholen zijn er niet op gebouwd en hebben moeite het een plaats te geven.
Ik hoor hierover veel tijdens de trainingen voor overblijfcoördinatoren.
De variatie in uitvoering en kwaliteit is enorm.
 
Bij ons op school proberen we de overblijf steeds meer te professionaliseren.
Onze overblijfkrachten ( 35 in totaal) nemen deel aan cursussen, waarin zij leren hoe op een positieve manier om te gaan met - het gedrag van - kinderen. Zij hebben immers geen pedagogische achtergrond, zoals de leerkrachten. Dit najaar wordt er een EHBO cursus aangeboden. Dit lijkt misschien wat overdreven voor ‘dat uurtje tussen de middag’ maar ik vind het, als coördinator van het overblijven, een prima initiatief.
 
Om 00.25 uur waren we klaar en klapte ik de laptop dicht. De dochters van K. sliepen inmiddels. Ik fietste terug naar huis en genoot van de stilte op straat. Ik haalde diep adem en blies het weer uit. Zachtjes neuriede ik voor me uit ‘E viva Holiday’. 

Lees meer...   (11 reacties)
 
Zoals al eerder hier gezegd, ik heb zitting in de redactie van de schoolkrant. Afgelopen dinsdagavond hadden we correctievergadering. Onze schoolkrant is echt mooi, ik ben er best trots op. Veel scholen kopiëren wat tekeningen van de kinderen, voegen daar een kleurplaat bij die ze van internet hebben geplukt en nieten het spul aan elkaar.
 
Wij hebben vaste rubrieken en columns, een aanzienlijke groep adverteerders die het mogelijk maken dat wij onze schoolkrant kunnen laten drukken, wij scannen het werk van de leerlingen en alle foto’s, zodat het er mooi uit komt te zien. Doordat wij het geheel laten drukken en een full colour buitenkant hebben, ziet het er altijd tip top uit. Niet in het minst doordat we een moeder in de redactie hebben die op professionele wijze de lay-out en opmaak verzorgt.
 
Vier keer per jaar bedenken we een thema en dat is dan niet zo afgezaagd als herfst, kerst, lente en zomer, zoals veel scholen doen. Wij hebben al tientallen thema’s bedacht. Deze laatste schoolkrant van het jaar gaat over vriendschap. Eén van de redactieleden ging met een groepje kinderen uit de bovenbouw op bezoek bij twee dames van ver in de tachtig. De dames vertelden vanuit hun aanleunwoning over hun vriendschap, die al meer dan 50 jaar duurt. De kinderen (die de vragen zelf bedenken en stellen) werden gefêteerd op ijs en limonade. De bejaarde vriendinnen poseerden gewillig voor onze camera. Het werd een bijzondere middag en wij zullen de dames dan ook met plezier onze schoolkrant toesturen met daarin hun eigen verhaal.
 
Een vast onderdeel van de laatste schoolkrant voor de zomervakantie, is een rubriek waarin alle leerlingen van de groepen 8 (dat zijn er maar liefst 112!) mogen vertellen naar welke middelbare school ze gaan. Wij hebben hen een aantal vragen voorgelegd waaruit zij mochten kiezen. Vragen als: ‘Van welke juf of meester zou je op je 18e wel rijles willen hebben?’, ‘Wat is je leukste herinnering aan onze school?’ of ‘Hoe denk je dat je leven er over 20 jaar uitziet?’. Je lacht je dan helemaal rot om de antwoorden die sommige kinderen geven. Ik zal er een paar met jullie delen:
 
  •  Over twintig jaar woon ik in een reservaat in Kenia, om dieren te verzorgen met een leuke vrouw. Zij leest waarschijnlijk nu ook deze schoolkrant, dus dan weet ze het.’

  • Ik ga later de lichten in de masten van de stadions maken. Ik wil ook onder water lassen.

  • Ik wil wel rijles van juf X, want die heeft de duurste auto.

  • Mijn mooiste herinnering is, toen met kerstmis in groep 3 de servetten in de fik vlogen.
     
  • Over twintig jaar ben ik kindercardioloog, heb ik een leuke vriend, twee kinderen, een hond en twee poezen. Dus.

     

    Volgende week vrijdag gaan we 'm weer uitdelen. Oplage: 690 stuks!

Lees meer...   (15 reacties)
 
Beloofd is beloofd. Hierbij een verslag van wat ik gisteren beleefde. Plus een overzicht van wat er allemaal rammelde aan mijn voorspellingen.
Nadat ik eindelijk een kledingkeus had gemaakt (witte jeans, witte schoentjes met zilveren accenten, nachtblauw shirtje en bijpassende oorbellen) toog ik op mijn fietsje naar school. Een ritje van ongeveer 5 minuten, dus prima te doen.
 
Een groot deel van de collega’s was al buiten, de zon straalde immers hoog aan de hemel. De lunch stond al klaar in één van de lokalen. Prima verzorgd; allerlei soorten brood en beleg (zowel gezond als ongezond), sla, eieren, fruit en diverse soorten melk. Ik plette een kroket tussen een bruin bolletje en kaas tussen een ander bolletje, gooide voor de vorm wat sla op mijn bordje en schonk een glas witte motor in. Wat energie zou ik immers wel kunnen gebruiken voor de fietstocht, zo dacht ik bij mezelf.
 
Terwijl we relaxed op het randje van de zandbak zaten in de zon, fantaseerden we over wat er stond te gebeuren. De meesten van ons waren het erover eens: een kookworkshop zou het worden.
 
Nadat ik de laatste hap naar binnen had gewerkt, kwam er ineens een bestelbusje het plein op scheuren. Even schrok ik, maar al gauw minderde hij vaart en kwam tot stilstand. ‘Chris Veldhuis, Kunstschilder’ las ik op de zijkant. Een enorme kwast prijkte boven op het dak van de auto.

Algauw stonden we, gehuld in onze keukenschorten, in groepjes van 6 à 8 te schilderen dat het een lieve lust was. De enorme doeken waren reeds voorzien van wat contouren, zodat we niet helemaal in het wilde weg hoefden te werken. Natuurlijk was er eerst overleg over hoe we het zouden aanpakken; welke kleuren, technieken en vooral: wie doet wat. Met recht teambuilding!
 
Nadat we een uurtje of anderhalf met verhitte gezichten de kwasten hadden gehanteerd, was het tijd voor een pauze. De toastjes brie werden doorgegeven en de glazen rosé nog eens bijgevuld. Op de achtergrond klonken Franse chansons.
 
Ons doek vorderde gestaag en de vogel die erop afgebeeld stond, werd steeds belachelijker uitbundiger. Ik strooide nog wat zilverglitter over de pootjes en we mengden kleuren dat het een lieve lust was. ‘Je kunt niets mis doen’ bleef collega A maar zeggen. Dat liet ik me geen twee keer zeggen en gooide er nog een kloddertje roze tegen aan.
 
Alle kunstwerken werden in de gymzaal uitgestald. Maar natuurlijk niet nadat we er eerst uitgebreid mee op de foto waren geweest. Trots op onszelf dat we waren!. Over een tijdje zullen alle twaalf doeken in de hallen van onze school een plekje krijgen.
 
Ineens was het moment daar, waarop voorraad rosé op was de feestcommissie bekend maakte dat het tijd was om de fiets te pakken. Een paar (merendeels zwangere) collega’s zouden met de auto gaan. Collega D kwam vlug naar me toe en fluisterde: ‘Er zijn nog twee plekjes over in de auto van A. Zullen we?’. Ze keek me verwachtingsvol aan. ‘Nee, D, wij gaan lekker samen fietsen!’sprak ik haar streng toe. Teleurgesteld pakte ze haar fiets en redde het om zonder extra zuurstof van Hengelo naar De Lutte te fietsen. Dat is wel even een tochtje van 50 minuten (enkele reis) hè mensen. Da u zich daar even goed van bewust bent.
 
Bij het huis van Sarkozy collega K stond een heerlijk buffet gereed. Zij woont prachtig afgelegen in het Twentse landschap. Een enorm stuk land om het huis, waarin ik schaapjes, kippen en ganzen spotte. Ik wilde op slag ook in het buitengebied wonen. Zag me al helemaal als boerin de rest van mijn leven slijten. Elke dag een eitje van eigen kip, mijn eigen schaapjes  in de wei, om te tellen wie wil dat nu niet. Ik zeg: idyllisch. Helemaal toen we ’s avonds, moe maar voldaan, op de terugweg in het bos een hertje zagen en een roofvogel ons bijna de adem benam.
 
Collega S en D vroegen meteen of ik er een logje over ging schrijven. ‘Maar natuurlijk!’ antwoordde ik. ‘Krijg ik dan wel een eervolle vermelding, het is namelijk ontzettend knap van mij dat ik dat hele eind op de fiets heb volbracht’ sprak D.
Bij dezen dus!
 
Aanschouw hier onze artistieke prestatie:
 
Lees meer...   (20 reacties)
 
Vanmiddag haalde ik middelste op van het schoolreisje. Zoals elk jaar, leek het alsof de bus zonder kindertjes terug kwam. Al sinds mensheugenis is dat de grap van elke schoolreis; je verstoppen als de bus bij de school arriveert. De juffen zitten dan voor in de bus (wel zichtbaar) en halen hun schouders op en gebaren naar de wachtende ouders dat de bus leeg is.
Vorige week maandag, toen jongste op schoolreisje ging, precies hetzelfde verhaal. Hoe origineel kun je zijn? 
 
Maar goed, ik wil het helemaal niet hebben over het schoolreisje van de kinderen. Want morgen ga ik zelf op schoolreisje! Of is het met schoolreisje? Anyway, morgen ga ik dus met het hele team van onze school op stap. De meeste collega’s ken ik wel, maar inmiddels zijn het er zo’n 80 en weet ik het niet meer precies. Nu maar hopen dat ik na morgen alle namen bij de gezichten weet. Vanavond maar eens even het smoelenboek er op naslaan.

We beginnen met een lunch op school. Iedereen wordt verzocht met de fiets te komen. De truc met de bus kunnen we dus niet uithalen. Het is een verrassing wat we gaan doen. Wel stond er in de mail van de feestcommissie dat we een keukenschort en een warme trui mee moeten nemen. En dat er bijna geen parkeergelegenheid is, dus of we toch vooral op de fiets willen komen.
 
De mail werd versierd met enkele plaatjes. Van één van mijn favoriete landen: Frankrijk. De Eiffeltoren, de Franse nationale driekleur, flesjes wijn en een kaartje van Frankrijk. Mijn hartje ging sneller kloppen.
 
We zullen toch niet op de fiets naar Sarkozy gaan? En dan het glas met hem heffen?
Nee, toch?! Er is wel weinig parkeergelegenheid in Parijs. Check.
Het is het land van de wijn en van de Eiffeltoren. Check. De mensen houden er van lekker eten (keukenschort). Check.
 
Ik ben deep down niet zo van de surprise party’s. Als ik heel eerlijk ben, zit ik liever zelf in de organisatie. Nu weet ik dus niet wat ik aan moet trekken. Want als ik moet koken, dan doe ik niet mijn mooiste jurkje aan. Dat is sowieso niet handig op de fiets. Maar ja, een jeans met een H&M shirtje als ik Nicolas voor het eerst in het echt zie? Dat kan toch ook niet. Hij is immers die fashionista van een Carla Bruni gewend.
En die loopt echt niet in een H&M outfitje.
 
En dan die warme trui. Ga ik ergens naar toe waar het heel koud is of zo? Dat doe ik dus liever niet. Ik ben geen meisje voor koude dingen.
 
U begrijpt het al. Ik ben gewoon een bietje zenuwachtig. Voor het eerst ga ik mee met mijn nieuwe collega’s. Die ik nog niet allemaal ken. Ik weet niet wat ik ga doen. Daarbij moet ik waarschijnlijk een heel eind fietsen. En krijg ik het koud. En mijn keukenschort zit vol met spaghettivlekken.
 
Ik focus me gewoon op dat plaatje van de wijn. Ik ga immers niet voor niks met de fiets?!
 

Lees meer...   (25 reacties)
Het is alweer een tijdje geleden. Dat Nicolekebolleke een foto van haar werkplek maakte. En die aan ons showde. Een gezellige zolder met slingers.
Ze maakte er meteen een stokje van. Zodat we vele werkplekken zagen.
Ik beloofde dat ik het stokje zou aanpakken.
Maar het was op dat moment vakantie. Wel twéé weken had ik voorjaarsvakantie! Niet dat het voorjaar was hoor. Dat niet. Het regende pijpenstelen.
Maar daarover had ik al gelogd. En nog niet over mijn werkplek.
 
Vanochtend gooide ik mijn camera daarom in mijn tas.
De kinderen keken verbaasd. Normaal gooi ik een appel in mijn tas.
 
Eenmaal op school, schoot ik enthousiast wat plaatjes van ‘mijn’ lokaal.
Het is een tijdelijke werkplek. Eens word ik ingelijfd bij de administratie.
Maar voor nu huisvest ik mij in dit gezellige lokaal.
Het BSO lokaal. Voor de niet-moeders of voor de moeders-die-nog-geen-schoolgaande-kids hebben: dat staat voor Buiten Schoolse Opvang.
Ik regel daarentegen de TSO. De Tussen Schoolse Opvang.
Op onze school best een hele kluif. Want: meer dan 1000 leerlingen, verdeeld over 3 locaties en 30 overblijfkrachten om aan te sturen. Dat is wat ik doe. En de hele administratie eromheen.
 
Even een korte uitleg bij de plaatjes: de eerste spreekt voor zich: mijn bureautje, laptop, kopje thee en twee mobieltjes. De roze is van school en de zwarte van mijzelf. Just in case. Een vriendin mij een sms’je stuurt. Of oudste die weer een goed cijfer heeft gehaald. De onvoldoendes sms’t hij namelijk niet.
 
Foto twee is een overzichtsfoto van het lokaal. Gezellig hè? Het thema is momenteel Piraten. Dus ik zit tussen schatkisten, schepen en maskers met doodskoppen erop. Heel gezellig.
 
Foto drie wilde ik u niet onthouden: dit hebben de kinderen zelf gemaakt. Nee, niet mijn kinderen. Die hoeven niet naar de BSO.
Is het niet prachtig? Dat ze daar nog energie voor hebben na een hele schooldag!

Nou, dat was het wel. Oh ja, in het lokaal staat ook een goal. Voor als ik een balletje wil trappen. En een bed. Voor als ik moe ben.

 

 

Lees meer...   (7 reacties)
 
 

Ben je moe van het werken,

dan ga je op je rug liggen en kijk je naar boven.
Er is veel te zien in de lucht.
Grote bolle wolken zeilen langzaam
langs de blauwe hemel.
Je ziet een man die een pijp rookt en die langzaam
in een wit schaap verandert.
En het schaap rekt zich uit tot een reus met een baard.
Zou je op de wolken kunnen lopen?
En wat zou daarachter zijn?

(Godfried Bomans, Werken 1)

 

 

Bovengenoemde tekst stond in de brochure die wij in december op de mat vonden. Eindejaarscadeautje van de werkgever van lief.
In het begeleidende briefje bood ‘de baas’ ons de gelegenheid om een persoonlijke keuze te maken uit het boekje.
Dat stond namelijk boordevol leuke dingen! Omdat men van mening is dat de boog niet altijd gespannen kan staan, je niet alleen tijd en energie in je werk moet steken, maar ook in jezelf en je familie en vrienden.

Zo zie ik werkgevers graag. Waarom heb ik in godsnaam ooit vrijwillig ontslag genomen bij deze tent? 

De activiteiten zijn ingedeeld in categorieën: sportieve uitstapjes, wellness, familietripjes, steden etc.
Lief is dan zo’n type die mij laat kiezen. ‘Zoek maar wat leuks uit’ klonk het royaal, terwijl hij mij het boekje toe wierp. Alsof hij het zelf had bedacht.
Ik ben dan net een klein kind hè. Ik bladerde als een gek door het boekje, ondertussen oh en ah roepend. Ik scande alle aanbiedingen en bijbehorende plaatjes. Over één ding waren we het eens; we zouden iets kiezen voor ons twee. Zonder kinderen dus. En we zijn er uit!

We gaan voor een Cultuurweekend voor 2 personen. Ik logde in (met de meegestuurde cadeaucode) op de site van Voorjou.nl, klikte een paar keer links en rechts en klaar. De hele week wierp ik een verwachtingsvolle blik in de brievenbus, maar niks. Tot vandaag. Een dikke enveloppe zat erbij. ‘Voor jou’ stond er op. Ik huppelde over de oprit en scheurde het ding direct open.

Twee dikke waaiers met prachtig mooie hotelletjes erin, verspreid door heel Nederland. Eén met drie *** hotels en één met 4**** hotels. De eerste gooide ik meteen aan de kant. Kom op zeg, als we dan toch gaan, dan ook goed!

We gaan terug naar de kust. Een hotel in de duinen. Een kamer met uitzicht op zee. Slechts 50 meter van het strand. Een hotel met een beachbar. Niet ver van de hoofdstad. Want het was een cultuurweekend hè. Ook nog. Joehoe joehoe!

 Niet vergeten: oppasadressen regelen voor de jongens!

 

Lees meer...   (7 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl