doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 

Vliegensvlug sprong ik op mijn fietsje en sjeesde naar huis. Ik poetste mijn tanden bijna tot bloedens toe. Ik floste en ik jaste de rager door de spleten. Ik spoelde en spoelde, tot ik zeker wist dat de geur van de boterhammen-met-komijnekaas-lunch van een uurtje geleden niet meer te herleiden was.

Ik parkeerde de Fiësta pal voor de ingang van de kerk. Zou ik nog een schietgebedje….?
Ik vermande me. In de wachtkamer negeerde ik de stapel oude Libelles. Pal voor me hing een foto van het tandartsteam. Ze lachten me vrolijk toe in hun blauwe jasjes. Zenuwachtig keek ik terug en had de neiging om mijn tong uit te steken. Maar dan zul je altijd zien dat dan net de deur openvliegt om mij te verwelkomen, dus ik beheerste me.

Het duurde nogal. Ineens bedacht ik me dat ik nog wat moest regelen met een attractiepark. Het schoolreisje van de groepen twee. Ik zocht op het www naar het e-mailadres en stelde een mailtje op. Lang leve mijn telefoon. Gelukkig wist ik het aantal leerlingen van al die groepen uit mijn hoofd en ook de datum waarop het festijn zal plaatsvinden. Net toen ik op verzenden drukte, zwaaide de deur van het martelhok open.

Mijn tandarts is de vader van een leerling van onze school. We babbelden even over schoolreisjes en ik verklapte waar zijn zoontje naar toe gaat. Vrijwel direct daarna schoot de naald ongenadig in mijn mond.

Een uur later zat ik thuis op de bank, met hoofdpijn en een scheve mond. Ik probeerde thee te slurpen, maar dat bleek een domme actie.
Ik hing wat versuft voor de tv en zag niet eens dat Bob de Jong tóch brons bij elkaar had geschaatst.
In de tijd dat ik verkrampt in de tandartsstoel had gelegen, had de mevrouw van het attractiepark een alleraardigst berichtje teruggestuurd.
Een zoon zeurde wat we gingen eten.

Het leven gaat ook altijd gewoon door hè. Zelfs als ik zielig ben. Het is wat.

 

Reacties (5)

Vanochtend gebeurde het weer; ik keek vol verwachting naar het witte busje dat voor mijn huis stopte. Niet pontificaal voor het raam, maar een beetje verborgen achter het gordijn, gluurde ik. Ik zag de chauffeur met een sprongetje achter het stuur weg springen en de twee grote deuren van zijn bestelbus openen. Met een grote doos, zwart met goud, zag ik hem mijn oprit oplopen. Mijn hart begon sneller te slaan. Niet omdat het een knappe man was.
Ik moest me beheersen om niet keihard naar de voordeur te rennen.
Ik hoorde echter helemaal niks. Even later zag ik hem met lege handen weer naar zijn auto lopen en de portieren dichtslaan.
Snel gluurde ik in de gang. Deed mijn deurbel het soms niet? Nog net zag ik dat de buurvrouw haar voordeur dichttrok, de grote doos balancerend op haar arm.
Een gevoel van teleurstelling bekroop me.
Ik ben zo dol op kerstpakketten! Heerlijk; zo’n doos vol met lekkernijen.
Vorig jaar kregen we er twee, ik was de koning te rijk.

Dit jaar kreeg ik een klein, maar leuk kerstpakketje van mijn werkgever. Een busje met losse thee, wat bonbons, een geval wat je in een beker melk moet stoppen en waar dan chocomelk van komt én een cadeaubon van de winkel waar het allemaal was gekocht.
Zelf regelde ik voor alle 28 mensen van het overblijfteam van de school waar ik werk, een soortgelijk pakketje. Iedereen was blij verrast.

Vandaag stuurde mijn lief me een mail door. Zijn werkgever stuurde zoals elk jaar een code door, waarmee je een cadeau van een site kunt uitzoeken.
Ik hoop elke keer dat er op die site een doos staat afgebeeld met als titel ‘verrassingspakket’. Helaas. De verrassing dit jaar was, dat de link niet werkte.

Ik ga even onder de kerstboom liggen huilen hoor.












Reacties (7)

Van de week viel mijn oog op een artikel dat op Facebook werd gedeeld over de keuzes van mensen die arm zijn. Arm in de zin van niet veel geld hebben. Ik ga het artikel niet herhalen, maar verwijs u graag naar de site van decorrespondent.nl.

Er wordt gesteld dat schaarste bezit neemt van je geest en dat mensen dus anders gaan handelen dan dat zij normaal gesproken zouden doen, door het gevoel van gebrek. Interessant om te lezen hoe ‘invloedrijke denkers’ hierover denken.

Toevallig (?) was er in het RTL nieuws diezelfde avond een item over het handelen van arme mensen.
Als iemand bij de voedselbank komt vanwege redenen die ik hier niet hoef te noemen, maar wel voor vijftien euro per week de lucht in paft, zou je dan zo iemand het roken moeten verbieden? Of juist het voedselpakket moeten weigeren?

Een man die in de schuldsanering zit, was aan het woord: hij vertelde dat hij als enige pleziertje het roken nog had. Het geld wat binnenkwam, ging rechtstreeks naar de schuldeisers, hij kreeg een klein weekbedrag om van te leven. Daarvan kocht hij zijn shagje. Als hij niet zou roken, zou dat voor de schuldeisers niet uitmaken, immers zij worden reeds betaald.

Hij moest keuzes maken: geen cadeau voor een jarige vriend, maar wel zijn rokertje. Lange tijd heb ik ook heel resoluut geroepen ‘dat het belachelijk was dat mensen met weinig geld wel roken’. Het stuitte mij tegen de borst dat mensen dat doen.
Dit is denk ik ook omdat ik een enorme antiroker ben. Ik vind het goor, ongezond en eerlijk gezegd ook dom. *Bergt zich nu voor alle rokers die dit lezen*.
Stel dat iemand de keuze had gemaakt om van het weinige geld lid te worden van een tennisclubje, dan had je mij niet gehoord. Want dat is zeg maar meer mijn ding.

Toch ben ik wel wat van mening veranderd. Niet alleen door dit artikel, ook door wat ik heb gezien van dichtbij. Weinig geld en een uitzichtloos bestaan levert enorm veel stress op. Roken mag dan niet de beste keuze zijn, als het je nog een beetje sjeu geeft aan je leven is dat toch wat waard, aldus die man in zijn vettige keukentje.

Ik werd er wel triest van, zittend op de bank met mijn cappuccino in de hand.

 

 

 










Reacties (5)

Het is december. Gelukkig vallen er, sinds ik een nee-nee sticker heb, geen tientallen folders meer in de bus met gezellige plaatjes van gezellige mensen die gezellige dingen doen. Mensen die aan een gezellig gedekte tafel zitten, met van die gezellige hapjes op tafel. Aan de tafel een jongen, een meisje, een vrolijke lachende blonde moeder en een stoere, knappe vader.
De moeder heeft een glinsterende feestjurk aan en het meisje krullen in het glanzende haar. De vader draagt een gezellig overhemd en het jongetje een stralend wit bloesje met een schattige, wollen spencer erover. Zo’n jongetje die geen ruzie met zijn moeder maakt omdat het een kriebelspencer is. De kaarsen branden waardoor het geheel er nóg gezelliger uitziet.
Allemaal heel.. december.

Hier is december heel anders. Na de sliert verjaardagen die we vieren in en buiten de familie, ben ik blij dat de slingers de kast in kunnen en dat ik even géén taart hoef te maken.
De kinderen komen thuis met hun lootjes van school. Dan beginnen mijn tekortkomingen als moeder nogal eh.. zichtbaar te worden. De hel die het maken van een surprise heet.

Vorig jaar had ik nog een schoondochter die hielp met de surprise. Alleen al daarom had ik graag gezien dat mijn zoon haar naar het altaar zou slepen. Helaas, het mocht niet zo zijn. Nu heeft hij een Engelse vriendin en die doen niet aan Sinterklaas. Absolutely jammer. Dit jaar ben ik dus weer aan de beurt. Ik zuchtte zo dramatisch, dat vriendin het niet langer aan kon horen. Twee dagen later kreeg ik een whats’appje dat al het materiaal voor mijn surprise klaar stond, ik hoefde het alleen maar op te halen. Ik stuurde jongste er naar toe en drukte hem op het hart goed naar haar instructies te luisteren. Tenslotte ging het om zijn surprise.
We knutselden een fles nagellak. Van Chanel ook nog. Haha.
Werd december toch nog leuk.

Ik denk dat ik een glinsterende feestjurk ga kopen. En ergens een meisje met krullen steel.

 

 

Reacties (2)

Ik bedacht me dat ik een nieuwe bril wilde. Verzekeringstechnisch was dat niet handig, immers er viel niks meer te declareren. Dat mag van mijn verzekering slechts één keer in de drie jaar en aangezien ik vorig jaar nog een nieuwe fok op mijn neus had laten aanmeten, moest ik nu toch echt zelf dokken.

Gek genoeg koop ik met het grootste gemak nieuwe hakjes, bloesjes, topjes en wat dies meer zij, maar nooit zomaar een bril.
Dat moest maar eens afgelopen zijn. Tenslotte vond ik mijn huidige bril een tikje streng en zat het ding ook niet echt lekker op mijn neus.
Ik liep dus maar eens binnen bij de brillenwinkel. Zoals altijd als ik in de stad ben, kwam ik de moeder van vriend J tegen. We kletsten bij over onze studerende zonen en alle toestanden die daarbij horen en pasten intussen allerlei monturen. We bekritiseerden en complimenteerden elkaar met de uitgezochte brillen.
‘En dat voor één euro, lachen toch?’ riep ze enthousiast. Ik keek haar niet begrijpend aan.
Er bleek een actie te zijn waarbij je alleen voor het montuur, ongeacht welke, slechts één euro betaalde.

Mijn hart maakte een sprongetje. Hoe duur konden die glazen helemaal zijn? Dat viel inderdaad reuze mee. De enige tegenvaller was dat ik bij de oogmeting wéér minder bleek te kunnen oplezen. Aan de andere kant, of je nu -1 of -2 hebt, dat maakt feitelijk geen zak uit als je een bril draagt. Zolang je dat ding dan maar niet afzet tijdens het autorijden hè.

Bij het afrekenen zag ik dat de bril die ik had uitgezocht van Björn Borg was. Een tennisser die via tennisrackets, tenniskleding en onderbroeken, blijkbaar nu in brillen deed.
Gek. Maar hé, ik had honderdachtenzeventig euro korting. Dat zag ik even heel goed.

 

*De titel dient in het Engels gezongen te worden.

 

Reacties (4)

Al een paar dagen zag ik als ik thuis kwam, dat het lampje van mijn vaste telefoon knipperde. Nieuwsgierig als ik ben, check ik dan of er wat is ingesproken. Het bleef stil. Ook met het nummer kon ik niks, want daar stond ‘privé’. Bah wat flauw.

Vandaag lag er een briefje van mijn briefjeszoon in de keuken. Naast een enthousiast relaas dat hij meisje R uit de klas had getrokken bij het onderdeel lootjes trekken,  en dat ze een wimperkruller op haar lijstje had staan, stond er dat er een bedrijf had gebeld.
Een bedrijf dat had gevraagd naar mevrouw D. Mijn briefjeszoon had eronder geschreven dat hij had gezegd dat ze om 15:00 uur maar terug moesten bellen, want dan was mevrouw D wel thuis. ‘Haha mam, dat ben jij, mevrouw D!’.

Om exact 15:00 uur ging de telefoon. Het bedrijf bleek het energiebedrijf. Wat een teleurstelling. Een gemaakte, irritante stem vroeg mij of ik daadwerkelijk mevrouw D was. Ik wilde een bijdehante opmerking maken van dat ik daarmee toch had opgenomen en of ze dacht dat ik niet goed was of zo om met een andere naam op te nemen dan mijn eigen, maar ik dacht laat maar. Beleefd bevestigde ik dat ik heus en echt waar mevrouw D in hoogsteigen persoon was.
Toen vroeg ze of ik de persoon was die de beslissingen inzake de energieleverancier nam. Ja, ik ga haar een beetje vertellen dat ik eigenlijk alleen ga over de maaltijd van de dag en het soort wasmiddel. Kom zeg. Dus ik zei heel kordaat: ‘Zeker!’.

Ze luisterde nauwelijks naar mijn antwoord en tetterde in mijn oor ‘dat het ontzéttend fijn was dat ik even tijd vrij had om naar haar te luisteren’. Net toen ik wilde protesteren dat ik helemaal geen tijd had om naar haar te luisteren, nou ja, eigenlijk wel had, maar niet wilde luisteren, zei ze dat ze een héél interessant iets met me wilde delen. Volgens mij levert het energiebedrijf ook energiedrankjes en had zij er een kratje van leeggedronken.

Mijn irritatiegrens was werkelijk al na twee seconden overschreden. Normaal ben ik echt best te hebben bij dit soort telefoontjes, maar vandaag had zij een beetje pech. Ik zei dat ik aan haar stem kon horen dat ze van een callcenter was en of dat klopte. Ze kon niets anders dan dit bevestigen. Ik zei dat ik dan verwachtte dat ze met een of andere aanbieding zou komen. Met iets minder enthousiasme in haar stem vertelde ze me dat dit inderdaad zo was. Toen zei ik haar dat als ik iets wilde veranderen, ik dat zelf uit kon zoeken en als ik hulp nodig had, ik het bedrijf zou bellen. Al deze antwoorden stonden blijkbaar niet op haar lijstje, dus ze was een beetje uit het veld geslagen. Dat vond ik ook wel weer een beetje sneu. Het arme kind had eindelijk mevrouw D aan de lijn en dan valt het zo tegen. Terwijl het zoontje nog zo lief had geklonken. Waarschijnlijk had de man van mevrouw D niks te vertellen thuis.

 

 

Reacties (12)

Iedereen heeft wel een favoriete winkel. Zo ben ik zelf al jarenlang fan van de HEMA. Dat is geen geheim; ik heb een periode gehad dat ik maandelijks twitterde dat ik een nieuw #HEMAjurkje had. Ik vind het gewoon een heerlijke winkel; ze hebben veel van wat ik nodig heb, of niet nodig heb, maar gewoon leuk vind. Ik koop er ondergoed, broodroosters, pyjama’s, panty’s, kaarten, maar ook treinkaartjes, vleeswaren, nootjes en fietslampjes. En jurkjes dus. Vooral in de tijd dat ik geen HEMA tot mijn beschikking had, tijdens de periode op Curaçao, miste ik het enorm. Weet u dat er zelfs een boek is geschreven door iemand die ook emigreerde en het boek de titel ‘Ik mis alleen de HEMA meegaf? Ik begrijp dat.

Enfin, een favoriete winkel dus. Mijn moeder heeft al zo lang als ik me kan herinneren de V&D als favoriet winkelparadijs. Iets wat ik absoluut niet met haar gemeen heb. Mijn moeder is dol op de speciale koopavonden, waar zij een heuse VIP uitnodiging voor ontvangt. Ze koopt er van alles en nog wat. Dat speciale gevoel van mijn moeder bij V&D komt niet helemaal uit de lucht vallen; ze heeft er vroeger als eerste verkoopster gewerkt. De band is altijd gebleven. Toch mooi als je bijna tachtig bent.

Mijn moeder vertelde me dat ze als meisje van 22 jaar tegen haar bazin bij V&D had gebluft dat ze bij C&A zeventig gulden méér kon verdienen. Ik zag het voor me; mijn moedertje, die daar even heel stoer zat te bluffen, wetende dat haar bazin haar voor geen goud kwijt wilde. Ze kreeg het mooi voor elkaar en voortaan verdiende ze wat meer dan de 180 gulden per maand. Ze verdiende in die tijd zelfs meer dan mijn vader en daar was ze best trots op.

Deze week kon ik mijn moeder niet bereiken. Ik belde op verschillende tijdstippen en werd een beetje ongerust. Ik overlegde met zus en toen waren we beiden ongerust. Ineens kreeg zus een ingeving; het was Circusweek bij V&D! Haha, mijn moeder bleek daar inderdaad geweest te zijn. Onze conclusie: voortaan laten we haar eerst omroepen bij de V&D, alvorens we een zoekactie beginnen.

 

 

Reacties (12)

Persoonlijk verkies ik het strand boven een zwembad. Hoe lekker het ook is om een verkoelende duik te nemen in een zwembad, ik prefereer een zandstrand.
Al die mensen die zeuren over ‘al dat zand’, ik begrijp dat niet. Dat er zand in grote hoeveelheden op een zandstrand ligt, lijkt mij toch een minimale voorwaarde.
Natuurlijk plakt dat aan je voeten als je uit zee komt, maar op ieder fatsoenlijk strand staan douches, dus dat spoel je er zo weer af.

Ik vermaak mij kostelijk op het strand. Het leukste is een familie of groep mensen volgen die net arriveren. Er wordt uitgebreid bekeken waar ze hun kamp zullen opslaan. Alsof het wat uitmaakt of je drie meter naar links of naar rechts ligt. Enfin, meestal gooien de kinderen dan hun T-shirt en korte broek of jurkje ergens in het zand, schoppen hun slippers uit en rennen naar de golven.

Moeder raapt zuchtend de zooi op, vouwt het op en legt het in een tas. Vader is druk met de parasol. Op aanwijzing van zijn vrouw steekt hij het ding in het zand. Sinds wij een soort schroef hebben die je in het zand kunt draaien, waait die van ons nooit meer weg. Des te meer hilariteit als dat bij een ander wel gebeurt.

Dan komt de zonnebrandcrème uit de tas. Vrouw smeert man en kinderen in, man smeert vrouw in. Je ziet dan dat vrouwen dat subtiel doen, ze gebruiken niet meer dan nodig is en letten erop dat verbrandingsgevoelige plekken worden meegenomen in het smeerproces; oren, neus, nek, flanken en knieholtes. Een man knijpt de halve fles leeg en even later zie je een glanzend witte vrouw naast hem liggen. Zij moppert nog wat van ‘niet zovééhéél!’, maar het leed is al geschied. Die avond zal ze een nog net zo blanke rug hebben, maar wel vuurrode flanken, nek en knieholtes, het arme mens.

Uiteindelijk keert de rust terug. Na een poosje komen de kinderen terug uit zee. Ze grijpen hun handdoek en gooien daarmee een paar kilo zand over mama’s net ingesmeerde rug. ‘Wég, met die handdoek!’ roep zij geagiteerd. De kinderen zijn zich van geen kwaad bewust. Twee minuten later vragen ze om een ijsje. Eerst doet vader net of hij niks hoort. Moeder lijkt verdiept in haar boek ‘Vijftig tinten’. Dat heeft ze speciaal voor de vakantie bewaard. Dan hebben ze namelijk weer tijd voor seks. Hoewel dit genre niet haar manier van eh.. nou ja, doen is, krijgt ze er wel een bepaald gevoel bij. Een beter gevoel dan thuis in Heerhugowaard.

De vraag om een ijsje duurt al meer dan kwartier en gaat op een steeds zeurderiger en dwingender toon. Uiteindelijk gaat pa overstag, geeft de kinderen vier euro en gebaart naar de strandtent. Hebben ze wat ze willen en hebben we dat ook weer gehad, zie je hem denken. Net als hij weer met gesloten ogen van de zon geniet en niet meer denkt aan zijn drukke baan in de Randstad, komen de kinderen terug. ‘We moeten meer geld pap!’. IJsjes zijn namelijk duur aan de Costa.

De kinderen likken tevreden aan hun ijsje, moeder zucht nog eens en glimlacht af en toe boven haar boek en papa loert stiekem naar de topless zonnende Spaanse meiden voor hem.










Reacties (7)

Druk mensen, druk dat ik het heb! Ik moet oppassen dat ik dit log niet verwaarloos, want dat gevaar loert om de hoek. Waar was ik druk mee? Ten eerste was daar natuurlijk onze Sjaak, die met zijn gipspootje van hot naar her gebracht moest worden. Ik kan u met blijdschap melden dat het kind wonderbaarlijk snel geneest en het gips inmiddels vervangen is door loopgips.
De timing daarvan was perfect; namelijk een dag voor het kamp van groep 8. Weliswaar mocht hij nog niet meedoen aan de fietstocht er naar toe, maar gezien de barre weersomstandigheden was dat alleen maar een zegen.

Terwijl de regen met bakken uit de hemel kwam en de lichtflitsen de donkere lucht deed oplichten, stapte mijn zoon in de auto bij een kampvader. Mooi woord is dat trouwens; kampvader. Je verwacht een getatoeëerde Sjonnie in een fout trainingspak, maar nee, er kwam een keurige man met blauwe Volvo bij ons voorrijden. Hij laadde vakkundig de bagage in en legde de krukken van onze Sjaak er bovenop.

Diezelfde dag ging mijn oudste zoon op kamerjacht in Groningen. Gewapend met een lijstje waarop een stuk of 5 kamers stonden, reden ze hier rond het middaguur weg. Bij aankomst bleek dat de helft van de kamers inmiddels alweer vergeven was. Aan het einde van de middag kreeg ik een berichtje van mijn lief dat hij bij restaurant de Gouden Bogen zat met twee trotse kamerbezitters; onze zoon en zijn vriend. Gezellig in hetzelfde studentenhuis! Het moest gevierd worden en dat kan het beste met een vette burger, zo begreep ik.

Verder speelde jongste nog in een internationaal voetbaltoernooi in Duitsland en ook hij kwam stralend thuis; kampioen geworden met zijn team! Zondag sloten we het voetbalseizoen van de zonen af met een barbecue en dan is het even rust op dat gebied.

Zelf speelde ik nog in een tennistoernooitje mee, waar we zomaar in de halve finale kwamen te staan. Dit was niet omdat we zo briljant tennisten, maar omdat de tegenstander van de tweede wedstrijd ziek werd. Tja.. dan kan het zomaar gebeuren dat je een plekje opschuift. Natuurlijk win je liever door te spelen, maar het was nu eenmaal zo. De halve finale verloren we, hoewel we nog op een tiebreak hoopten, maar dat zat er niet in.

Dan was er nog de verjaardag van een vriendin die 50 werd. We bedrukten zelf t-shirts, plaatsten een Sarah in tenniskleding in haar tuin, maakten er spandoek bij en kochten cadeautjes. Het was een fantastisch feest. Zo wil iedereen wel vijftig worden.

Ik reed door half Twente op een oude Solex met al mijn collega’s. Het was een hilarische tocht waarbij we gilden van pret. De koeien keken verstoord op toen wij voorbij kwamen. Deze week nog een paar feestjes, de diploma uitreiking van oudste, de afscheidsavond van middelste en weet ik veel wat nog meer en dan… vakantie!

 









Reacties (6)

Nog een paar dagen, dan worden de boeken in een hoek gemikt en kan het grote nietsdoen beginnen; het eindexamen VWO zit er dan op voor mijn zoon.
De vriendengroep maakt zich enorm druk en er is veel stress. Niet voor de nog te maken examens, welnee zeg.

Wie maalt er om examens als het vervoer naar het eindgala nog niet geregeld is? Dát is pas belangrijk! Het schijnt gebruikelijk te zijn om op een originele manier je entree te maken op de locatie van de gala avond.
Onder de meiden is het min of meer traditie om een limousine met chauffeur te huren.

De eigenzinnige groep vrienden van mijn zoon vindt zoiets natuurlijk weer véél te gewoontjes en afgezaagd. De wildste ideeën werden te berde gebracht; een bierfiets (ik mompelde nog wat over dat dure kostuum en de mooie nieuwe schoenen), een huifkar en een platte boerenwagen.

De bierfiets schijnt niet meer zomaar op de openbare weg te mogen rijden. Zeker niet met achttien eindexamenkandidaten in feeststemming. De man van de huifkar had al een andere rit in zijn agenda. De boer met de platte wagen verslikte zich bij het woord gala.
Tijd voor nieuwe opties. Ik opperde dat wij ouders, ze tot een bepaald punt zouden brengen en stepjes in de achterbak zouden gooien, zodat ze met achttien stepjes zouden aankomen. Goedkoop en origineel, leek mij zo.
Uiteraard werd ik uitgelachen.

Lief stelde voor om met een legertruck te gaan, dat zou een mooi contrast vormen met zijn vriendin, die met haar vriendinnen in een witte koets met geborstelde paarden zal arriveren op het feest.
Het plan werd unaniem goedgekeurd door de jongens (weet u hoeveel whatsapp’jes dat zijn?). Het voordeel van een grote vriendengroep is dat de kosten beperkt blijven, tenslotte moet er nog tien dagen feestgevierd worden aan de Portugese Algarve.

Als u hier in de buurt woont en donderdagavond een legertruck met achttien knapen in een kostuum met vlinderstrik, kraakhelder wit overhemd, gepoetste schoenen en hun haar strak in de gel tegenkomt, dan weet u genoeg. Voor de andere mensen, ik zal foto’s maken.

Reacties (6)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl