doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 

Ik bedacht dat ik een andere salontafel wilde. De tafel die we hebben is weliswaar praktisch en past goed qua afmetingen bij de rest, maar is donkerbruin en glanzend. Het is een robuuste, massief eiken tafel, dus eigenlijk doodzonde om op Marktplaats te zetten en er vervolgens na honderd keer mailen met potentiële kopers, die allemaal voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten, een tientje voor te krijgen. Want zo gaat dat op Marktplaats. Althans bij mij.

Enfin, ook hier is de crisis toegeslagen en mede vanwege bovenstaande, besloten we de tafel te houden, maar hem een andere look te geven. Of eigenlijk, als ik eerlijk ben, besloot ik dat en deelde het mijn lief mee. Het leek hem een prima idee, zolang hij maar niet zelf hoefde te schuren, te verven of anderszins te klussen.

Het klussenbedrijf wat ik altijd inschakel bij mijn projectjes werd gebeld. Na wat gesteggel over het ophalen van de tafel (‘Nee, hij past écht niet in mijn auto, ook niet gedemonteerd!’) kwamen ze toch voorrijden om het ding in te laden.
Ik legde uit wat de bedoeling was. De man knikte en zei dat het voor de bakker kwam.

Na een week, waarin we onze kopjes en glazen op een klein IKEA krukje frommelden, was ik benieuwd hoe het met mijn tafel stond. Immers, ik had niets meer vernomen van het klusbedrijf.
De man van de zagerij wist niet waarover ik het had. Ik checkte of hij wellicht zijn oren eraf had gezaagd. Ineens begon hem wat te dagen. De tafel ja, daar had hij het onderstel van geschuurd. Op mijn vraag waarom hij het blad niet had gedaan, kreeg ik geen antwoord. Afijn, we spraken af dat hij het af zou maken (en rap een beetje) en ik checkte nog even met de meisje van de verfafdeling de kleuren. Het zou goed komen.

Ik was nog geen uur thuis toen het klusbedrijf belde met de mededeling dat ze het toch niet zouden doen. Nou ja, wel het schuren, dat was zelfs al af, maar de rest moest ik zelf maar doen. Ik begreep er geen hout van. Na wat gediscussieer heen en weer, trok ik de conclusie. Ze wilden het gewoon niet doen. Ik wilde met mijn vuist op tafel slaan, maar ja… dat ging dus even niet.

De volgende ochtend reed ik naar een meubelbedrijf met werkplaats hier in de stad. Ik legde mijn probleem uit en regelde dat de tafel van het klusbedrijf naar de werkplaats werd gebracht. De stoere meid, in overall vol met verfvlekken, snapte onmiddellijk wat ik voor ogen had en liet me wat voorbeelden zien. De volgende dag belde ze dat het klaar was. Ik legde haar meteen mijn volgende project voor.

Reacties (7)

Vrijdagochtend stonden er in de teamkamer op mijn werk een aantal taarten. ‘Van de luizenmoeders’ legde mijn collega uit, terwijl ze een flink stuk appeltaart voor mij op een schoteltje deed.
‘Hoezo van de luizenmoeders?’ vroeg ik. Hadden ze een record aantal luizen gevonden die ochtend? Waren ze uitgeroepen tot het beste luizenmoederteam van heel Nederland?
Ik vermande me en blokte de gedachte aan luizen bij het opeten van mijn taartje. Het smaakte heerlijk en ik vond het een prima initiatief van de luizenmoeders, al wist ik nog steeds niet waaraan we het precies te danken hadden.

Zodoende kwam het, dat ik goedgemutst thuis kwam aan het einde van de ochtend. Oudste kwam me al tegemoet toen ik mijn Fiëstaatje op de oprit parkeerde. Meestal helpt hij namelijk de boodschappen sjouwen als hij thuis is. Ja, ik heb een zoon die dat uit zichzelf doet, ja. Applaus mag.
Ik riep dat ik geen boodschappen had, maar toch kwam hij naar me toe. ‘We hebben een probleem’ zei hij met nerveuze stem. Verbeeldde ik het me, of zag hij een tikje bleek?

Nadat die week de stofzuiger was doorgebrand, de droger het begeven had, de was natgeregend was, het klusbedrijf mijn tafel wel had ingenomen maar uiteindelijk besloot de opdracht toch niet te doen én het flink ingeregend had door het openstaande slaapkamerraam, leek mij dat ik er best nog een probleem bij kon hebben. Dus nogal laconiek vroeg ik: ‘Oh ja? Wat dan?’

Zoon was zich een hartverzakking geschrokken toen hij een paar keer geritsel hoorde in onze slaapkamer. Daarna een paar harde knallen. Het was klip en klaar dat er niemand van ons thuis was, behalve hij. Nu was hij wat gespannen vanwege de examens, maar dingen horen die er niet zijn, dat ging zelfs hem te ver. Hij gooide dus met bonkend hart de slaapkamerdeur open en schrok zich toen weer rot, toen er een vogel om zijn hoofd fladderde. Hij probeerde met een handdoek en een stuk karton het beestje te pakken, maar na een half uur gaf hij het op. ‘Mam, ik wilde die vogelshit niet, ik wilde me voorbereiden op het examen van vanmiddag, dus de dierenambulance komt zo’. Leek mij een prima plan, want ik en een vogel pakken, dat is geen goed idee. Ik ben als de dood voor fladderende dingen om mijn hoofd.

De dierenambulance kwam. Gewapend met een groot net, besteeg de dame de trap en opende de slaapkamerdeur. Ik volgde haar op de voet. De vogel, een mus volgens mijn zoon, had gezellig overal gescheten. Binnen een paar minuten vloog hij weer lekker buiten en bedankte ik de dame. ‘Ik wil nog even één ding tegen uw zoon zeggen’ zei ze. Oudste keek haar vragend aan. ‘Het was een koolmees en géén mus!’. Gelukkig hoeft zoon geen examen te doen in biologie.

Reacties (9)

Vanmiddag had ik een vergadering op mijn werk. Niet bepaald mijn favoriete tijdstip om te vergaderen, ik ben immers altijd vrij op vrijdagmiddag.
Never mind, zo vaak hebben we die bijeenkomsten niet, dus ik doe er niet moeilijk over.

Toen we klaar waren, keerde ik terug naar het kantoortje en zei tegen mijn collega: ‘Zullen we er een vrijmibo tegenaan gooien?’. Ze keek me aan alsof ik van een andere planeet kwam.
‘Hoe bedoel je?’ vroeg ze.
‘Gewoon, een vrijmibo, zoals ze bij veel bedrijven doen’. Ze keek nog steeds met opgetrokken wenkbrauwen en snapte echt niet wat ik bedoelde.
‘Een VRIJdag MIddag BOrrel!’.
‘Ohhhh, zég dat dan!’. Het is altijd fijn als je mensen nog iets kunt leren.

Ze had nog nooit van die afkorting gehoord. Nu hoort een vrijmibo volgens mij ook niet echt op een basisschool thuis.
Toen ik op Curaçao werkte, was de vrijmibo een vast gegeven.
Daar noemden we het ‘happy hour’. Dat ‘hour’ moet u dan ruim zien.
Meestal tegen een uur of vier begon iedereen onrustig te worden. Bureaus werden leeggeruimd, mailboxen afgesloten en de weekendplannen werden alvast doorgenomen.
Beneden, bij de centrale receptie, haalde onze receptioniste een enorme lederen hoes uit haar onderste bureaulade. Deze ging in zijn geheel over de balie, zodat die beschermd werd tegen een vallend bierblikje of kringen van glazen rode wijn.

Het was altijd heel gezellig en toen ik zwangerschapsverlof had, kwam ik regelmatig even terug voor de vrijmibo. Het is een leuke manier om de week af te sluiten en het weekend te beginnen. Het was ook een sociaal gebeuren, want mensen die door de week bij cliënten zaten, zag en sprak je dan op vrijdagmiddag. Soms gingen we daarna met een groepje collega’s zonder kinderen uit eten. Of we lieten pizza’s bezorgen. Ik bewaar enorm goede herinneringen aan de vrijmibo’s uit die tijd.

 

 

Reacties (17)
Al zo’n zes keer ben ik begonnen een stukje te schrijven. Over zes verschillende onderwerpen. Soms sloeg ik het op, om de volgende dag verder te schrijven. Vervolgens drukte ik op delete en begon opnieuw.
Ik word een beetje moe van mezelf deze dagen. Ik vlieg van hot naar haar, de kinderen hebben overvolle agenda’s zo aan het einde van het schooljaar. Lief en ik stemmen iedere ochtend onze agenda’s op elkaar af. Wie is er vanavond thuis, wie kan welk kind wegbrengen, ophalen of supporteren langs een voetbal of een tennisveld? Wie moet er naar een vergadering, bijeenkomst of etentje?
Er liggen hier wel vijf uitnodigingen voor kinderfeestjes en dan vieren we zelf ook nog het kinderfeestje van jongste binnenkort.
Kortom, ik heb geen rust om een leuk stukje te schrijven. U zult moeten wachten tot ik weer opgeladen ben. Dat komt helemaal goed. Binnenkort heb zes, ik zeg ZES weken vakantie. De heerlijkheid. En dan ben ik onder andere hier te vinden:



Hoewel ik liever heb dat u mij niet vindt. Sorry daarvoor.

Fijne vakantie allemaal en laat u in de reactiebox even weten waar u bent? Vink leuk!




Lees meer...   (21 reacties)

Het is me het weekje wel, mensen. En het is nog maar woensdag!
Zondagavond vond ik in mijn werkmail een oproep om mee te helpen met de Avond4daagse. Te weinig collega’s hadden zich aangemeld om mee te lopen, posten, organiseren etc. Ik krijg dan altijd een soortement van schuldgevoel, stuurde dus meteen een mail terug van dat ik wel wilde posten. Dag zumbalesje.

Na vele, vele jaren de 5 kilometer te hebben gelopen met mijn zonen, was ik dit jaar blij verrast dat niemand erover begon. De brief voor de aanmelding liet ik mooi onder de kranten liggen. Stiekem maakte ik een sprongetje. Hoe leuk en gezellig zo’n Avond4daagse ook kan zijn, ik ben er wel een beetje klaar mee na al die jaren.

Mijn collega vertelde me dat ik om kwart over vijf op school moest zijn. Liefst met auto, want die van haar was niet zo groot en we moesten wel tafels, jerrycans met ranja, koffiekannen, bekertjes, koeken en weet ik veel wat nog meer meeslepen. Hoewel ik de hele middag met het idee liep om te bellen dat we beter wat eerder konden vertrekken, besloot ik me er eens niet mee te bemoeien en me gewoon aan te sluiten op het afgesproken tijdstip.

We laadden alle spullen in onze autootjes en ik reed op haar verzoek achter haar aan. Na een paar minuten stonden we muurvast in het verkeer. De tijd begon te dringen en mijn collega’s werden zenuwachtig. Er werd naarstig gebeld met elkaar en met de organisatie. De laatste bood ons een alternatieve route. Die bleek niet te kloppen en de klok tikte verder. Collega had vier jerrycans in haar auto en die vlogen door de ruimte toen ze wat abrupt stopte voor het rode verkeerslicht. Chaos mensen, chaos. Ik kan er niets aan doen, maar zulke situaties werken op mijn lachspieren.

Lang verhaal kort: uiteindelijk kwamen we na veel omzwervingen op de juiste plek aan. Via de telefoon hielden we contact met de groep van onze school (u weet het hè, meer dan 900 leerlingen dus stel je even voor hoeveel koffie, thee en ranja that is). ‘We zijn bijna bij de splitsing!’ werd er geroepen. Vliegensvlug hadden wij de tafels staan (hoewel niet helemaal zoals het hoorde), ranja getapt, koffie en thee in bekers en tientallen pakken koeken uitgestald. Het zweet drupte van onze voorhoofden. Op het gifgroene schoolshirt dat ik droeg, werden vochtplekjes onder de armen zichtbaar. Op de minuut af waren wij klaar, toen de hongerige en dorstige meute ons bereikte.

Dinsdag mocht ik aan de slag als keukenprinses bij de tennisclub. Daarover later meer, want dat was me toch ook wat.


 

Lees meer...   (9 reacties)
Het is bijna schoolvakantie. Nog zeven weken en dan heb ik weer zes heerlijke weken vrij. Alvorens daarvan te gaan genieten moet ik alleen nog even:

6x naar tennistraining jongste
8x naar zumba
8x naar een verjaardag
1x naar vriendin in het zuiden van het land
1x naar shockwave therapie
1x ouderavond
2x een ‘geslaagd’ feestje
1x een tapas workshop
1x voetbalwedstrijd ouders tegen de kinderen (als supporter van lief en middelste)
1x afscheidsbarbecue team middelste
1x keukendienst tennisclub tijdens een toernooi
1x Avondvierdaagse meelopen
1x naar de schoonheidsspecialiste
2x naar de kapper
2x naar de kapper met de jongens
7x naar mijn eigen tennisles
1x lunchen met vriendin
1x tentoonstelling op school bezoeken
2x zonen naar voetbalkamp brengen en weer ophalen
1x zoon naar tenniskamp brengen en weer ophalen
4x kaartje sturen voor bijzondere momenten bij vrienden
1x uit eten met vriendinnen
1x bioscoop met vriendin
1x met vriendin naar Utrecht
7x jongste begeleiden bij open jeugd tennistoernooi
3x taart maken op 1 dag (of gewoon naar de HEMA gaan)
5x meespelen in gezelligheidstoernooi tennisclub

En dan denk ik toch, dat ik die vakantie wel een bietje verdiend heb hè?



Lees meer...   (7 reacties)
Ben ik weer. Zo heb je elke dag een vers verhaal, zo heb je dagenlang niets. Ik was hartstikke druk, mensen. Ik genoot me namelijk een ongeluk.

Waar moet ik beginnen? Vorige week vrijdag deden we weer een etentje met de eetclub. Een paar minuten voor de afgesproken tijd werd ik gebeld door vriendin. Ik zag op het display dat zij het was en hoopte dat ze alleen een beetje verlaat was of niet wist wat ze aan moest trekken of zo. Maar nee, dochterlief had een hockeystick midden in haar mooie gezichtje gekregen! Ze kwam hevig bloedend thuis. Haar hele gezicht en neus was gezwollen en het voelde niet goed haar bij het oppasmeisje achter te laten. Heel jammer maar zeer begrijpelijk. Dus toen gingen we maar met drie in plaats van vier. De avond was warm en zwoel, de terrasjes zaten overvol.

De volgende dag was het visexamen van de zonen. Beiden slaagden en hadden een geweldige ochtend. De vangst was goed en het weer was heerlijk, dus lief en ik hebben nog een tijdje in het gras bij de vijver zitten kijken.



Op zondag luierden we in de zon en aan het einde van de dag zaten we met de hele familie in een restaurant. Oma trakteerde en genoot van alle kinderen en kleinkinderen om zich heen.

Tweede Pinksterdag stonden we alweer op tijd op de Oude Markt in Enschede. De vriendin van oudste trad op bij het International Jazzfestival. Daar stond ze dan: in een prachtig jurkje heel stoer op het grote podium. De big band achter haar en heel wat publiek vóór haar. Dit was nu de tweede keer dat ik haar heb zien optreden en ik was wederom diep onder de indruk. Wat kan het meisje zingen! En wat een lef om daar zo te gaan staan! Ik denk erover haar manager te worden.



Direct na het optreden sprongen we weer in de auto naar huis. We gooiden twee koeltassen vol met vlees, vis, stokbroden, sausjes en wat fruit. Een tas met zwemkleding en een opklapbare picknicktafel mee en hup… daar gingen we weer. We reden naar een camping in Drenthe en hadden een fantastische dag met vrienden. De hele middag zaten we heerlijk in de zon, genoten van de spelende kinderen en kletsten heerlijk bij. Aan het einde van de middag staken we de bbq aan en aten we gezellig met elkaar op het veldje voor de caravan. Lief en ik werden helemaal enthousiast, we hadden het gevoel dat we op vakantie waren. La dolce vita, maar dan in Drenthe. Mensen, het kan!

 



Op de terugweg klonk vanaf de achterbank: ‘Wij willen een caravan!’ en wij konden niets anders dan het met hen eens zijn. Binnen een paar minuten zaten we op marktplaats op ‘Knaus’ te zoeken. Haha!

Lees meer...   (11 reacties)
Mensen, ik moet u wat bekennen. Ik weet niet wat voor een beeld of u van mij heeft, maar het zal vast bijgesteld moeten worden na dit logje. So be it.
Ik moet u vertellen dat ik een beetje een vreemde eigenschap heb. Ik ben namelijk een gluurder. Gluurster. Whatever.
Ik gluur graag. Een luistervink ben ik ook, maar dat is weer een ander verhaal.
Dat gluren, dat doe ik uiterst discreet. Ik ben een zogenaamde online gluurder.
Ik kijk bij mensen naar binnen op Funda. Ja, echt! Niet omdat ik een huis wil kopen, maar gewoon, zomaar. Vink geinig.

Niets leukers, als ik even ergens op moet wachten of gewoon maar wat zit te rotzooien op het internet, dan even ongegeneerd binnen kijken.
Ik klik dan van woonkamer naar keuken naar slaapkamer. Ik ben een groot fan van tuinen loeren. Het liefst bij mooie, karakteristieke huizen. Maar ook huizen hier in de buurt natuurlijk. Huizen van bekenden doen het ook goed bij mij.
Even checken of ze het leuk hebben ingericht en of het er gezellig uitziet. In mijzelf lever ik dan heel veel commentaar. Ik ben ook nog eens zo arrogant om te denken dat als ik er even doorheen zou gaan, het dan veel eerder verkocht zou worden. Mafkees dat ik ben.

 

Lees meer...   (8 reacties)
Volgende week is de laatste avond van de wijncursus. Ik moet u eerlijk bekennen, ik vind het prima. Het was leuk, het was gezellig en ik heb er best wat van opgedronken… eh opgestoken. Maar eerlijk is eerlijk, doe mij maar een kookcursus. Het feit dat het cursusboek nu nog steeds in mijn fietstas zit, zegt al wel iets over mijn enthousiasme.
Ik kan ook geen proefnotitie meer zien. Mijn medecursisten (13 in totaal) plempten mijn mailbox vol met hun bevindingen. Het kan aan mij liggen, maar ik vind dat heel saai om te lezen. Ik vind het leuk om met elkaar verschillende wijnen te proeven en er dan iets over te zeggen, maar een mail lezen met allerlei eigenschappen van een wijn, mwoah.
De docent was een beetje een aparte, maar hij weet absoluut heel erg veel van druiven, wijnen, herkomst, eigenschappen en weet ik veel wat nog meer. Mocht zijn bedrijfje in wijncursussen toch niet helemaal van de grond komen, kan hij zo bij een cabaretgroepje. Feit is dat vriendin en ik lol hebben gehad.

Na volgende week ga ik dus gewoon weer op maandagavond naar mijn zumbales. Toch kriebelt het ergens om weer iets anders te gaan doen naast tennis en zumba. Het liefst een kookclub, maar wat ik tot nu toe na inventarisatie gevonden heb hier in de buurt, is niet wat ik zoek. Ik bedoel, ik voel me niet geroepen om me bij een soort van eenzame vrijgezellenclub aan te sluiten.

Enfin, ik surfte eens naar het NTI en vroeg daar informatie over de cursus Journalistiek Schrijven aan. Binnen no time had ik een mail met mijn persoonlijke studiegids. Daar moet u niet te veel waarde aan hechten, het is zo dat ze je naam in een programmaatje gooien en dat dan overal in plaats van ‘u’ je eigen naam staat in het verder standaard informatiebestandje. Maar oké, ze waren snel en daar houd ik van.

De volgende ochtend rinkelde de telefoon. ‘Goedemorgen, met het NTI’ klonk een standaard stem, alsof het een band betrof, in mijn oor. Ik kan er niets aan doen, maar dan heb ik eigenlijk al geen zin meer in die cursus. Het komt op mij zo enorm opdringerig over. Natuurlijk moeten die mensen jam op hun croissant, maar kan het niet even wat rustiger? Gun mij de tijd om die persoonlijke brochure door te nemen en na te denken over wat ik ermee wil. De stem ratelde door over deze maand geen inschrijfgeld en kortingen bij onmiddellijke beslissers. Ik kapte het af en zei dat ik die hele brochure nog niet had ingekeken, het zat immers nog geen dag in mijn mail. De stem droop af en ik stelde mij zo voor dat het callcenter meisje baalde dat ze wéér niet op provisie kon rekenen deze maand.

Journalistiek Schrijven dus. Zou het wat zijn? Ik ga even het boekje doornemen. U hoort nog van mij.



Lees meer...   (7 reacties)
Vanochtend had ik een afspraak bij de garage. Iets met plekjes op mijn portieren en of dat dan onder de garantie zou vallen.
Ik moest even wachten tot de inspecteur tijd had om mijn Fiëstaatje te bekijken. Dus zette ik mij aan de leestafel en groette de oudere man en vrouw die daar reeds zaten. Terwijl ik een cappuccino uit de automaat trok en heel sociaal ook voor die twee menskes een bakkie neerzette, trok ik de krant naar me toe.
Als ik had gedacht dat ik even op mijn dooie gemak de krant kon lezen, dan had ik het helemaal mis.

Zet drie Nederlanders die elkaar niet kennen aan een tafel en het gaat over het weer. ‘Wat een storm vannacht hè?’ opende de vrouw het gesprek. Ik keek even of de man het gesprek zou voortzetten, dan kon ik lekker in mijn krantje blijven kijken. Ik zat immers net op de Privé pagina van de Telegraaf. Belangrijk mensen, daar steek je wat van op.
‘Nou, inderdaad, ver-schrik-ke-lijk!’ zei de man. ‘Ik hoop wel dat de treinen op tijd rijden, want ik moet straks naar Schiphol’ vervolgde hij.

Bij het horen van het woord Schiphol spitste ik mijn oren. ‘U gaat op vakantie?’ besloot ik mee te doen met het gesprek. Enthousiast begon de bejaarde man te vertellen. Dat hij en zijn vrouw al dertien jaar lang iedere maand januari naar Tenerife gaan. Dat hij dan zo kon genieten van het lekkere weertje. Zijn rimpelige gezicht begon te stralen en zijn oogjes twinkelden. Een man naar mijn hart. ‘U hebt groot gelijk’ zei ik. ‘Genieten is het mooiste dat er is’.

Even later zat hij geestdriftig te vertellen over zijn reis naar Thailand, afgelopen herfst. Ik hing bijkans aan zijn lippen en hoopte dat de inspecteur eerst nog tien andere autootjes moest keuren. Ineens mengde de vrouw zich in het gesprek: ‘Ik kan niet op vakantie, want ik heb een oude hond’. De man en ik waren even stil en keken haar aan. Ze vertelde over haar 16-jarige, dove hond en dat ze die niet alleen wilde laten. Ze eindigde haar relaas met: ‘Ik heb met mijn vriendin afgesproken, dat als hij dood is, ik met haar op vakantie ga’. De man zat net op dat moment nieuwe koffie in te schenken, dus had het even niet meegekregen. ‘Oh, dus uw man houdt niet van reizen?’ vroeg hij. Ik had de neiging hem een trap onder tafel te geven. In plaats daarvan siste ik over mijn krantje dat het nog over de oude hond ging. Hilarisch mensen, zo’n garagebezoek.

En mijn plekjes vielen onder de garantie! Hoezee!


Lees meer...   (14 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl