doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 

Over hoe het nu verder gaat en of we al meer weten, wordt mij gevraagd door vrienden, familie en de lui op social media. Want ik twitter natuurlijk als een trotse moeder dat de zoon gescout is door twee betaald voetbalclubs, te weten De Graafschap en Go Ahead Eagles. Ik had liever Real Madrid of FC Barcelona gehad, maar ja, dat is hopelijk een kwestie van tijd, mensen. Wie geen dromen heeft, kan beter op Texel gaan wonen.

Enfin, we taxieden dus drie weken lang op woensdag naar Twello en op donderdag naar Doetinchem. De school reageerde enthousiast en beloofde medewerking in de vorm van verlof.
Natuurlijk speelde de Osgood Schlatter (zoekt u dat maar even op) knie, weer op. Maandenlang nergens last van en uitgerekend nu was het weer hommeles. We besloten het eerlijk te vertellen aan de heren trainers. Het is een bekend probleem onder intensief sportende, hard groeiende pubers.

Na drie weken verwachtte ik wel of geen aanbieding. Er kwam mail van beide clubs, waarbij het leek of ze ruggespraak hadden gehad: beiden nodigden Coen uit voor nog eens 3 testtrainingen. Dus bedelde ik bij de mentor maar weer om wat uurtjes verlof. Ik verpakte mijn verhaal met teksten als ‘meehelpen droom waarmaken’ en zo.
Echter, de school moet zich houden aan de leerplichtwet, zo verzekerde de coördinator onderbouw mij aan de telefoon. Hetgeen ik natuurlijk ook wel wist. Maar maar maar… hoe ging ik dit aan de zoon vertellen? Tranen welden op in zijn ogen, was dan alles voor niks geweest? Juist nu hij een training geen last had gehad van de knie, juist nu ik een peperduur patellabandje had besteld, juist nu we zonder navigatie naar Doetinchem konden rijden, juist nu we zulke leuke gesprekjes in die uurtjes samen in de auto hadden, juist nu ik een aardige moeder in de kantine had getroffen. Juist nu!

Juist nu wil het toeval dat Coen eerder vrij is op de trainingsdag. Hij kan dus toch nog een keer laten zien wat hij kan zonder dat hij hoeft te verzuimen. Holadijee. Morgen kachel ik dus weer naar Doetinchem.

Vanochtend, ik was in de keuken, hoorde ik een enorme schreeuw, een hoop gekerm en een harde klap. Ik schrok me wezenloos, stond te trillen op mijn hakken en schreeuwde wat er gebeurde. ‘Mam, dit voelt niet goehoeeed!’ huilde Coen. ‘Mijn knie, mijn zere knie!’. Ik rende naar de kamer en trof een breed grijnzend kind aan. ‘1 april!’.

Reacties (4)

In een van de laatste maanden van vorig jaar, schreef ik hier dat ik een geheim moest bewaren. Tot op de dag van vandaag verbaast het mij dat ik dit heb volgehouden. Zo goed zelfs, dat ik vergat dat het eigenlijk allang geen geheim meer is en dat ik gewoon kan vertellen waarom het nu eigenlijk was, dat mysterieuze gedoe.

Het plan mocht niet verklapt worden, omdat het niet zeker was of het allemaal door kon gaan. Of de aanmelding wel geaccepteerd zou worden, of de hele reis wel georganiseerd (en niet te vergeten gesponsord) kon worden. Het was wel een heel gaaf plan en ik werd steeds enthousiaster. Toch lukte het me om mijn mond te houden. Godswonder.

Afijn, middelste gaat met zijn (voetbal)team deelnemen aan de FISEC spelen op Malta. Aanstaande juli gaan ze uitkomen voor Nederland. Als in: oranje kleding! Hoe gaaf is dat. Het is geweldig; er doen 11 landen mee, in een aantal categorieën. Individuele sporten als atletiek, zwemmen, tennis (stiekem ga ik daar ook voor mee), tafeltennis en teamsporten zoals voetbal, handbal en basketbal.

Deze kans lieten wij natuurlijk niet voorbijgaan om ook naar Malta te gaan. Weliswaar met een andere vlucht en in een ander hotel, maar toch. De jongens gaan, zoals het een ‘echt’ Oranje team betaamt, met een aparte vlucht en in een eigen hotel.

Ik lijk wel gek om zelfs in onze zomervakantie naar een voetballend kind te gaan kijken, maar het voordeel is dat het niet op een koud en winderig veld is, maar op een warm eiland. Hopelijk wordt hij gescout door een club in Spanje of een ander prettig mediterraan land. Voorlopig is hij ‘slechts’ uitgenodigd bij De Graafschap en bij Go Ahead Eagles.
Mijn voetballende zoon ziet al een stukje van zijn grote droom in vervulling gaan.

 

Reacties (10)

Jongste zoon is nogal in de ban van de aanstaande Cito-eindtoets. Hoe hard ik ook roep dat het helemaal niet zo spannend is, dat het allemaal goed komt en weet ik veel wat nog meer, het kind is er enorm mee bezig. Dat kan ook bijna niet anders, want hoe hard onderwijsland ook roept dat het schooladvies way belangrijker is dan de Cito-uitslag, toch wordt op elk aanmeldingsformulier gevraagd naar de Cito-score.
Bij elke open dag waar we zijn geweest, werd de score als graadmeter voor aanname genoemd. Zeg dan ook niet dat het niet belangrijk is.

Hoe dan ook, er wordt veel geoefend en gepraat over de week van 11 februari in groep 8. Laatst betrapte ik mezelf erop dat ik ’s avonds riep dat het tijd werd om naar bed te gaan ‘want je moet fit zijn voor de Cito’. Uit mijn lange lijst van argumenten om op tijd te gaan slapen, was dit wel de slechtste. Maar ja, ik ben ook maar een mens.
‘Denk je nou echt dat één keer vijf minuten later in bed liggen betekent dat ik mijn Cito verknal?!’ riep mijn bijdehante zoon naar mij. Ik haastte mij te zeggen dat dat natuurlijk niet zo kon zijn, maar toch. Ik kon toch moeilijk zeggen dat ik lekker alleen in bad wilde gaan liggen, met een glaasje rode wijn op de badrand en slechts de spotjes boven de spiegel aan? Dat ik toe was aan een moment voor mezelf? Dat ik daarna lekker naar een door mij gekozen tv programma wilde kijken in plaats van naar die eeuwige voetbal nabeschouwingen?

Tussen de middag kwam het kind kliedernat geregend uit school. Terwijl ik eieren bakte voor ons tweetjes, vroeg hij of hij volgende week dinsdag in joggingbroek naar school mocht.
‘Heb je dan sportdag of zo?’ vroeg ik. ‘Neeheeeee, dan heb ik toch Cito!’.  Ik zag het verband even niet. ‘Je mag ook in pyjama komen, wat je maar wilt, zei juf’ ratelde het kind verder. Ineens begon ik het te begrijpen. De leerlingen mochten dus in joggingbroek of pyjama komen omdat ze zich dan lekker(der) zouden voelen. En als je je comfortabel voelt, nou, dan maak je vast de Cito-toets beter. Het moet niet gekker worden.

Ik ben eigenlijk heel erg anti joggingbroeken moet u weten. Ik vind dat zoiets nog net kan in bed of als je daadwerkelijk gaat joggen. Nu wil mijn zoon dus in een joggingbroek naar school. Ik dank de heer en de hemel dat hij geen Crocs heeft, want die krengen schijnen heel erg lekker te zitten.








Reacties (7)

Voor de derde keer in mijn carrière als moeder, mag ik met een zoon naar de open dagen van de middelbare scholen. De eerste keer, in 2007, vond ik dat best heel wat. Je kleine ventje naar de middelbare school. Ik dacht dat ze gewoon altijd zouden blijven zoals ze waren, die kinders. Wel zo overzichtelijk.

Niets was minder waar, binnen een paar maanden had ik een nieuw kind in huis. Van een basisschool jochie naar een puber met een eigen bankpas en verkering.
Toen oudste een middelbare school ging uitzoeken, was de keuze redelijk beperkt; met een gymnasium advies ga je nu eenmaal niet bij scholen kijken die dat niet bieden.
Oudste bezocht drie scholen; de eerste waren we met een kwartier weer uit. Hij vond het maar niks. Ik snapte heel goed wat hij bedoelde, al konden we beiden niet goed uitleggen wat er ‘mis’ was met die school.
Nu, zeven jaar later, herhaalt de geschiedenis zich. Jongste bezocht diezelfde school en was heel resoluut: ‘Mam en pap, dit wordt ‘m niet’.

Vorig jaar deed ik met middelste een rondje open dagen. Ook daar was één school bij die we met een kwartier weer de rug toekeerden. Het maakte de keuze alleen maar makkelijker.
Middelste was vooral geïnteresseerd in de uitstapjes die de diverse scholen te bieden hadden, hoeveel uur gym er werd gegeven, of er wel een goedwerkende automaat in de kantine voorhanden was. Ook de kantine zelf moest aantrekkelijk zijn. Gelukkig vond hij een school die alle ingrediënten in zich had. Hij voelt zich er als een vis in het water en doet het meer dan goed. Ook de Turkse pizzaverkoper is blij met onze keuze; sindsdien vertoont zijn omzet een stijgende lijn.

Jongste kijkt in de wiskundeboeken, doet proefjes in het scheikundelokaal en let vooral op de architectuur van de scholen. Het gebouw moet mooi zijn. Nu is mooi een nogal subjectief begrip, maar goed. Het lyceum waarop ik zelf heb gezeten en waar ook oudste zijn diploma heeft gehaald, dat was toch wel het mooiste gebouw, vond jongste. Ik kan niet anders dan het met hem eens zijn. Het voormalige klooster, de glas-in-lood ramen, de kapel die tot een strakke mediatheek is omgetoverd, het ademt een bepaalde sfeer. Als je de ogen dicht doet, zou je je kunnen voorstellen dat hier gebeden werden gepreveld en dat de gezangen prachtig door de ruimte galmden. Hier en daar staan nog wat relikwieën uit die tijd, waardoor je nog meer die tijd kunt herbeleven.

Binnenkort is het keuzemoment. Ik ben er bijna van overtuigd dat jongste, die toch al zo’n kopietje van zijn oudste broer is, voor hetzelfde lyceum gaat kiezen.
Al was het alleen maar omdat je er op de open dag een USB-stick kreeg in plaats van een balpen.

Toch kwam hij van de week ineens met de mededeling dat hij naar de ‘TTO afternoon’ gaat op de andere school. Want in het tweede jaar een uitwisseling met Spanje, dat is ook niet verkeerd natuurlijk.











Reacties (7)

Sinds enkele weken slaap ik door de week alleen. Dat is niet echt een bewuste keuze, maar meer het lot van een vrouw met een man die een grote opdracht inclusief strakke deadline heeft in het westen van het land.
Ik doe er niet moeilijk over, maar gezellig is anders. Wel overzichtelijk, want ik heb al twee weken niks gestreken en ik kook slechts om de dag omdat ik elke dag genoeg overhoud voor de dag erna. En overzichtelijk, zoals u weet, daar houd ik van.

Op een avond, toen we met ons drietjes aan tafel zaten, zei middelste dat hij zich afvroeg wat papa dan ’s avonds doet in het hotel.
Nou, dat lijkt me duidelijk, antwoordde ik zonder na te denken. Die zit met een knappe, slanke blondine in een bistrootje of zo. Daarna nog een afzakkertje in de hotelbar.
Terwijl ik de gierende lach van middelste verwachtte, zag ik dat hij wit wegtrok. Wat zeg ik, hij viel zowat flauw. Ik schrok ervan. Snel haastte ik me te zeggen dat ik een geintje maakte en dat papa gewoon heel hard aan het werk is. Dat hij daarna in zijn eentje een hapje eet, zijn mail checkt, ons belt of whatsappt en dat hij dan gaat slapen omdat hij de volgende dag weer vroeg present moet zijn bij de opdrachtgever. Dat mag ik toch hopen hè.


Ik had er geen seconde rekening mee gehouden dat het in zo’n kinderhoofdje heel anders kan werken. De laatste tijd zijn er wat scheidingen in de buurt. De jongens zien natuurlijk hoe zoiets in zijn werk gaat, of horen verhalen op school over vreemdgaande vaders die worden betrapt. Of moeders die een tête-à-tête hebben met de buurman.
Toen middelste, immer geïnteresseerd in mijn welbevinden, vroeg of ik wel lekker had geslapen zonder papa aan mij zij, antwoordde ik dan ook heel opgewekt dat ik juist een héérlijke nacht had gehad. Geen gesnurk en gedraai naast me en een zee van ruimte! Niet wakker worden van gestommel om 5 uur in de ochtend, het starten van die dieselbak en het dichtslaan van de voordeur. Wie wil dat nou niet. Ik zei het met een grijns. Althans dat was mijn bedoeling. Middelste, mijn gevoelige kind, had een heel andere indruk. Mama was dus blij dat papa een paar weken pleiten was! Misschien gingen we wel scheiden?

Ik heb moeten praten als brugman (gelukkig kan ik dat goed) en hem moeten overtuigen dat ik het natuurlijk ook niet echt jofel vind om ’s avonds alleen met een wijntje op de bank te zitten. Dat pap ook liever elke avond lekker met zijn jongens knuffelt (en met mij) dan in een suffe hotelkamer te zitten. Maar soms moet het even zo. We maken het goed door lekker met elkaar een paar dagen naar Parijs te gaan binnenkort. Doen we een family hug aan de voet van de Eiffeltoren.









Reacties (15)

Vorige week kwam er een mail van de klassenmoeders van mijn jongste. Wie er tijd en zin had om mee te fietsen naar het theater. Ik was er als de kippen bij, en jawel, ik mag mee. Vroeger, in de tijd dat de student in Groningen nog op de basisschool zat, was ik zo’n moeder die altijd meehielp op school. Van herfstwandelingen maken tot stamppotten bereiden voor het kerstdiner, op mijn hulp kon je rekenen. Nu, na 14 jaar ben ik er een beetje klaar mee. Als er een mailtje voor hulpouders in mijn mailbox verschijnt, scan ik tegenwoordig eerst waar het om gaat.
Meestal is er een activiteit op een dag dat ik werk, dus dan kan ik zonder enig schuldgevoel melden dat ik helaas niet van de partij ben.

Ik weet dat er collega’s meelezen hier, dus lieve schatten; bij voorbaat mijn excuses. Zoals jullie best wel weten, ben ik niet alleen een welwillende collega, maar ook best een hulpvaardige ouder. Dus, dat gezegd hebbende, even heel eerlijk: ik ben er totally klaar mee. Ik hoor van oudere vriendinnen die geen basisschoolkinderen meer hebben, dat zij dat ook hadden, zo op het einde, met de jongste in groep 8.
Dat je dan al zó vaak kinderen als zwarte pietjes hebt geschminkt, knakworsten hebt opgewarmd en paashaasjes hebt gebakken, dat het je zeg maar de strot uit komt. Haha, dit dan weer niet te letterlijk nemen hè.

Aan de andere kant realiseer ik me dat deze tijd nooit meer terug komt. Dat ik straks in juli weer sta te janken bij de afscheidsmusical en dat ik dan mijn jongste, mijn benjamin, ook met zo’n zware rugzak naar de middelbare school zie fietsen. Dat ik dan nooit meer mailtjes krijg of ik knakworsten wil opwarmen of wil helpen met de sportdag.

En dus besloot ik dat ik mee ga fietsen naar het theater. Want dat vind ik toevallig zelf ook leuk!

 

 

 

Reacties (14)

Zoals u hier heeft kunnen lezen, heb ik tegenwoordig een zoon die op kamers woont.
Van heimwee is geen enkele sprake, althans niet van zijn kant. De zoon is zo zelfstandig als wat, hij neemt zelfs de vuile was niet mee naar huis, dat roggelt hij allemaal zelf, daar in het Groningse.

Na de introductie, die gelukkig niet langer dan een week duurde, anders was er een serieus gevaar voor intoxicatie geweest, begon het echte studentenleven.

Zoon woont in een studentenhuis, in totaal met vijf studenten, eten doen ze echter met zijn drieën. Aangezien zijn colleges vaak pas aan het einde van de dag zijn, was het in het begin even zoeken naar hoe ze het zouden doen met boodschappen doen en koken. Inmiddels loopt het prima, wie tijd heeft regelt de boel en ze wisselen dat af. Natuurlijk wilde ik weten wat er zoal op tafel werd gezet. Tenslotte moet ik mijn imago van controlfreak hoog houden. Het viel mij, heus waar, niet tegen! Er waren zelfs groene dingen bij en voedsel wat vitamines bevatte. Nah.

Nu vroeg hij mij vanavond of ik wat recepten door kan mailen. Recepten die snel, beetje gezond maar vooral ook voor een prikkie zijn. Leek mij nu leuk als u even meedenkt en hieronder uw receptje achterlaat.
En oh ja, de mensen die in Groningen wonen (ik noem geen namen), mogen natuurlijk ook gewoon een prakkie brengen.





Reacties (17)

Doorgaans ben ik best hip. Ik bedoel: ik heb een smartphone waar ik allerlei handige app’jes op heb staan (en ook gebruik), ik lees digitale boeken, ik sta in de keuken met een iPad in plaats van een kookboek en ik zet geen ketel water op als ik thee wil, maar gebruik mijn Quooker. Dat zeg ik, hip.


Echter, er zijn dingen waar ik een ouderwetse in ben. De zoon wilde van die nieuwe stretchdingen die je om schoolboeken kunt doen. Ik zag de prijs en schudde mijn hoofd. Niks daarvan, gekaft zal er worden. Met kaftpapier.
Vandaag was het zover; mijn brugpieper haalde 130 kilo aan boeken op, of zoiets.
Het kind tilde zich een breuk.

Het grappige is, dat je als moeder absoluut niet met je brugpieper mee mag. Het is natuurlijk ontzettend stom als je moeder bij de school gezien wordt. Dat kan écht niet.
Terwijl mijn oudste zoon, toen hij na zijn examen de boeken weer in moest leveren, vroeg: ‘mam, zin om even mee te rijden naar school?’. Vandaar dat ik mij niet beledigd voel, ik weet, het komt goed.

Dat kaften dus. Ik herinner mij van vroeger dat ik dat altijd met vriendinnen deed. Pot thee erbij en kaften maar. Ondertussen onze laatste perikelen op liefdesgebied besprekend. Kaften staat voor mij gelijk aan gezelligheid.
Jongens hebben een broertje dood aan kaften en doen het gewoon niet of laten het door hun moeder doen.

Ik deed vanmiddag voorkomen alsof ik kaften ook verschrikkelijk vind. Zoon keek sip. Toen zei ik: ‘Kom dan maar, ik fiks het wel voor je’. Hij schreef de etiketten, ik kaftte alle boeken keurig netjes. Op de ruggen en de hoekjes deed ik een extra plakbandje. Heel old fashioned allemaal. Het leek alsof ik een enorm offer had gebracht, door dit voor hem te doen. Intussen genoot ik van alles wat hij als tegenprestatie om zijn dankbaarheid te tonen, voor mij wilde doen. Ik liet hem de tafel dekken, thee voor mij maken en zulks. Ik zuchtte hardop, gniffelde in mijzelf, knipte en plakte.

Toen kwam jongste thuis, wapperend met een uitnodiging. Het jong is uitgenodigd om een hele dag mee te gaan naar Duitsland, naar Moviepark Germany. Voor een kinderfeestje! Ik vraag mij af wat er met het good old koekhappen is gebeurd.

 

 

Reacties (9)

Al jaren vragen onze kinderen om een pup. Sinds je in onze buurt er niet meer bij hoort als je geen pup hebt, is het hek helemaal van de dam. Je ziet hier werkelijk iedereen met een Labrador of een Labradoedel paraderen. Die laatste is volgens mij als je niet kunt kiezen.

Ik weet precies hoe het werkt, want ik was vroeger geen haar beter dan mijn eigen zonen. Ik zeurde iedere avond na het eten bij mijn moeder op schoot om een hondje. Ik beloofde dat ik hem echt echt echt vier keer per dag zou uitlaten, ook als het regende, waaide, sneeuwde en stormde. Ik beloofde heilig dat ik het hondje zou borstelen, kammen en in bad zou doen als het nodig was. Ik zou hem te eten geven en er mee spelen. Het beestje zou niets tekort komen.

Na een aantal jaren gingen mijn ouders door de knieën. Op een zondagmiddag hadden ze, zonder dat ik het wist, een afspraak gemaakt bij een fokker. Ik wist niet waar we naar toe zouden gaan en stapte met tegenzin in de auto. Toen stond ik ineens voor een hok met allemaal kleine, schattige Cocker Spaniel pups. De hondjes hadden allemaal dezelfde kleur als mijn haar. Ik mocht er eentje uitzoeken en een week later zouden we haar ophalen. Na drie maanden stond mijn vader iedere ochtend en avond met het beest tussen de struiken en speelde ik weer met mijn barbies. Ik schaam mij er nog steeds een beetje voor.

Enfin, een pup, daar trap ik dus niet in. Een tijdje terug kregen we de mini hamsters van vriendin te logeren. Mooi klein, hoeven niet uitgelaten te worden, blaffen niet en je kunt ze wel knuffelen, iets wat met de goudvis die we hadden, toch wat lastiger was. Ik was om en besloot in stilte dat de eerstvolgende jarige een hamster zou krijgen.

Het schijnt dat de minihamster het liefst als single woont, dus ik hoefde slechts één zo’n beestje af te rekenen. Kost bijna niets hè? Het diertje dan, voor de accessoires was ik exact tien keer zoveel kwijt. Haha. Een stenen bakje voor het voer, zaagsel, voer, een kooi natuurlijk met nachtverblijf en een soort pluizig spul waarin hij zich kan nestelen. Het zal onze hamster aan niets ontbreken. Hij krijgt ook nog een soort buitenverblijf, dat wil zeggen: een verlengstuk aan zijn kooitje, waardoor hij wat meer ruimte heeft om te bewegen.

Onze nieuwe huisgenoot heet Balou. Ik ben vergeten te vragen aan de man van de dierenzaak of het een jongen of een meisje is, bedenk ik me nu. Anyway. We hebben een hamster. En een jarige! Hoera!

 

Reacties (8)

Middelste is aan het aftellen. Het kamp, de musical en dan het definitieve afscheid van de basisschool. Hij kan niet wachten.
Er worden ervaringen uitgewisseld over het kamp met zijn teamgenoten die al op ‘op de middelbare’ zitten. Alle schoolreisjes van groep 1 tot en met groep 7 vallen in het niet bij het kamp. Drie dagen keten met je klasgenoten. Wat wil een mens nog meer.

De voorbereidingen voor de musical zijn in volle gang. De rollen zijn verdeeld en de liedjes en teksten worden druk geoefend. De leerlingen hebben een lijstje meegekregen met daarop de attributen en de kleding die ze nodig hebben voor hun optreden. Mijn zoon kreeg de rol van ordinaire Sjaak.

Er is een kleine kink in de kabel. Mijn zoon zit sinds vorige week weer eens in het gips. Dit keer een gebroken enkel. Zes weken gips. Ik herhaal: zes weken gips. Weet u wel hoe balen dat is? Ik vond het een mooi voorbeeld van typecasting, die rol van Sjaak.





Reacties (13)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl