doorgaatervoor.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

  

 

Nietsvermoedend kwam ik thuis na een avondje tennissen. Ik mikte mijn racket in de garage, schopte mijn sportschoenen uit en begroette man en zoon. ‘Je hebt het nieuws zeker al gehoord?’ vroeg mijn zoon. Ik wist van niks, wat zou ik gehoord moeten hebben?

Het volledige VWO examen Frans was uitgelekt. Iemand had bedacht dat dit een manier was om aan te tonen hoe eenvoudig het is om bij de examens te kunnen. Voor de volledige motivatie verwijs ik u graag naar het internet. Even Googelen op ‘examen Frans VWO 2013’ en u kunt de hele motivatie lezen en de honderden reacties op deze actie.

Bijna 17.000 VWO’ers rekenden erop dat woensdag hun laatste examendag zou zijn. Ze hebben hard geleerd voor het examen Frans. Voor sommigen is Frans wat voor mijn zoon wiskunde is; een berg zo hoog als de Mont Ventoux.
Ik had te doen met mijn zoon, mijn nichtje en met alle andere 16.998 kandidaten. Het was gewoon balen natuurlijk.

De vrienden van mijn zoon hebben geen van allen Frans in hun pakket. Die vierden al een paar dagen hun lange vakantie. Ze hadden afgesproken om met zijn allen woensdagmiddag mijn zoon op te wachten na zijn laatste examen. Daarna zou ook hij eindelijk een biertje kunnen gaan pakken op een terrasje in de stad.

In plaats daarvan was het een onzekere ochtend. Om tien uur zou bekend worden gemaakt of het examen die dag zou plaatsvinden. Dat werd verschoven naar kwart over tien. Ik zette nog maar eens koffie. Uiteindelijk kwam het verlossende woord: het examen werd een dag verplaatst. Ik mopperde wat, er was geen woord Frans bij, kan ik u vertellen.

Zoon belde gauw naar zijn werkgever dat hij toch niet kon komen werken. De vrienden werden via de social media geïnformeerd dat het welverdiende terrasje een dag moest wachten. De boeken werden weer opengeslagen, de oefenexamens gemaakt.

De NS en de KLM hadden vliegensvlug een originele marketingstunt. Dat vind ik dan weer leuk.
Verder was het natuurlijk knap waardeloos allemaal. Enfin, c’est fini.










Reacties (5)

Dat mijn middelste zoon een voetballer is, dat weet u natuurlijk allemaal. Na school en in het weekend voetbalt hij en als hij dan een keertje thuis is en zich zowaar tijd gunt om even op de bank te zitten, dan staat binnen twee seconden Eredivisie Live aan.
Wedstrijden, besprekingen, nabeschouwingen, het maakt allemaal niet uit. Als het maar voetbal is. Vraag hem van alle clubs in Nederland, Champions of Europa League wie op welke plaats staat en hij kan het je vertellen. Ook nog wie de winnende goals maakte, hoe de opstelling was en weet ik veel wat nog meer.
Binnen zijn eigen vereniging, met meer dan 1000 leden, kent hij ook zo’n beetje iedereen. En.. dat moet gezegd haha, iedereen kent hem!

Middelste en ik lijken op elkaar. We zijn beiden enthousiast en sportief, maar ook ongeduldig en vormen snel een mening. Ik heb in de loop der jaren geleerd die niet meteen te ventileren, maar ik zie bij hem nog dat onbevangene. Stiekem vind ik dat prachtig. Zonder gêne zeggen wat je vindt, doen wat je wilt en met die grote blauwe kijkers (die heb ik dan helaas weer niet) de wereld in kijken. What you see is what you get. Nooit zal hij een verborgen agenda hebben of iets anders zeggen dan hij vindt.

Het gevolg van dat temperament is dat hij in een wedstrijd snel reageert met woorden en eh… nogal veel armgebaren naar de scheidsrechter. Dat leverde hem in Italië de eerste gele kaart op. Je zou denken dat die Italianen qua temperament wel wat gewend zijn, maar dit was ook hen te gortig. Zoon hief zijn armen in de lucht en maakte wat theatrale bewegingen. De scheids maakte er korte metten mee. En terecht.

Laatst zei ik tegen mijn zoon, dat het misschien weleens goed voor hem zou zijn om zelf een wedstrijd te fluiten. Dan kun je zien en beleven hoe moeilijk het is om alle spelers in het gareel te houden en de wedstrijd in goede banen te leiden. Ik had het nog niet gezegd of zijn ogen begonnen te stralen. ‘Je bedoelt dat ik op scheidsrechterscursus mag?’.
Dat was nou niet meteen wat ik voor ogen had, maar allez, waarom niet.

Voor ik het wist had hij zelf al een mailtje gestuurd naar degene die daar bij zijn vereniging over gaat. Dat werd enthousiast ontvangen en nu mag hij in september beginnen met de cursus. Binnenkort mag hij al een keer een wedstrijdje fluiten bij de kabouters op zondagochtend, om te kijken hoe het gaat.

Fluitend en voetballend door het leven; mijn buitenkind straalt.










Reacties (4)

Nog een paar dagen, dan worden de boeken in een hoek gemikt en kan het grote nietsdoen beginnen; het eindexamen VWO zit er dan op voor mijn zoon.
De vriendengroep maakt zich enorm druk en er is veel stress. Niet voor de nog te maken examens, welnee zeg.

Wie maalt er om examens als het vervoer naar het eindgala nog niet geregeld is? Dát is pas belangrijk! Het schijnt gebruikelijk te zijn om op een originele manier je entree te maken op de locatie van de gala avond.
Onder de meiden is het min of meer traditie om een limousine met chauffeur te huren.

De eigenzinnige groep vrienden van mijn zoon vindt zoiets natuurlijk weer véél te gewoontjes en afgezaagd. De wildste ideeën werden te berde gebracht; een bierfiets (ik mompelde nog wat over dat dure kostuum en de mooie nieuwe schoenen), een huifkar en een platte boerenwagen.

De bierfiets schijnt niet meer zomaar op de openbare weg te mogen rijden. Zeker niet met achttien eindexamenkandidaten in feeststemming. De man van de huifkar had al een andere rit in zijn agenda. De boer met de platte wagen verslikte zich bij het woord gala.
Tijd voor nieuwe opties. Ik opperde dat wij ouders, ze tot een bepaald punt zouden brengen en stepjes in de achterbak zouden gooien, zodat ze met achttien stepjes zouden aankomen. Goedkoop en origineel, leek mij zo.
Uiteraard werd ik uitgelachen.

Lief stelde voor om met een legertruck te gaan, dat zou een mooi contrast vormen met zijn vriendin, die met haar vriendinnen in een witte koets met geborstelde paarden zal arriveren op het feest.
Het plan werd unaniem goedgekeurd door de jongens (weet u hoeveel whatsapp’jes dat zijn?). Het voordeel van een grote vriendengroep is dat de kosten beperkt blijven, tenslotte moet er nog tien dagen feestgevierd worden aan de Portugese Algarve.

Als u hier in de buurt woont en donderdagavond een legertruck met achttien knapen in een kostuum met vlinderstrik, kraakhelder wit overhemd, gepoetste schoenen en hun haar strak in de gel tegenkomt, dan weet u genoeg. Voor de andere mensen, ik zal foto’s maken.

Reacties (6)

Maandag begint het eindexamen. Vandaag zei iemand tegen me: ‘goh, dan heb je straks een zoon op de universiteit, een zoon op de middelbare én een zoon op de basisschool’. Ja, daar had ik nog niet bij stilgestaan. Ik word meegezogen in alles wat deze grote veranderingen in het leven van mijn zonen met zich meebrengt. Want u kunt wel zeggen dat het allemaal goed komt, en dat zal ook vast, maar ik vind het toch wel een momentje als er ééntje uitvliegt.

Oudste stapt redelijk relaxed het eindexamen in. Hij heeft gestudeerd tot hij scheel zag. Hij staat er redelijk goed voor. Als alles normaal verloopt en hij niets verknalt, zou hij moeten slagen.

Middelste maakt zich enorm druk over het nog aan te schaffen mobieltje. De rugzak van het goede merk is inmiddels gekocht, dus dat ei is gelegd.
Ik herinner me nog goed van oudste dat hij dat ook enorm belangrijk vond.
Grappig dat ze allebei een tas met print hebben gekozen en niet de geijkte zwarte variant, die bijna iedereen heeft.
Over het mobieltje wordt druk overleg gevoerd en vooral onderhandeld. Ik voel veel voor een abonnement waarbij je een plafond kunt instellen, zo kom je nooit voor verrassingen te staan. Tenslotte zit die rekening van honderden euro’s, zes jaar geleden, van oudste me nog vers in het geheugen.

Jongste ziet het allemaal maar aan. De middelbare, de universiteit, het is zijn voorland. Wel handig als je dat een beetje bij je broers kunt afkijken. Vooralsnog maakt hij zich druk over het kamp, volgend jaar in groep 8. Traditiegetrouw spelen ze daar ’s avonds een ‘moordspel’ in het bos. Jongste heeft nu al gevraagd of hij dan binnen mag blijven. We hebben het over juni 2104 hè mensen. Je zult maar angst voor donker hebben.

En wij? Wij kijken op websites van kamerverhuurders, sturen mailtjes met allerlei vragen en hebben zelf ook een advertentie op het web geslingerd. Intussen denk ik af en toe terug aan de tijd dat ik zelf op kamers ging wonen. Ik was ook zeventien en met mij is het ook goed gekomen. Is toch een hele geruststelling.









Reacties (13)

Menschen, ik moet u nodig berichten over hoe het allemaal was. Want ik was in Italië, weet u nog? Ik ben inmiddels alweer een week terug, de tijd vliegt. De reis verliep als een tierelier, alleen het laatste stukje was eh.. wat minder. De mist daalde neer tussen de bergen, de regen sloeg tegen onze voorruit en het daglicht werd ingeruild voor het donkerste donker dat er maar zijn kan.
De brede snelweg ging over in smalle bergweggetjes met meer haarspeldbochten dan ik op de weg naar Andorra had meegemaakt. Visualiseert u zich mijn lief, normaal een opgewekt en nimmer klagend manspersoon, die doodmoe met meer dan 1000 km op de dagteller, zich afvroeg hoe hoog dat ‘schattige hotelletje in de bergen’ van zijn vrouw zou zijn.

De bewegwijzering hield op en rechts naast het ravijn was een stuk uit de vangrail gereden. Ik slikte maar eens. Ineens was daar een steile weg naar boven aan de linker kant van de weg. Iets te laat zagen we dat, waardoor er niets anders op zat dan op de smalle bergweg te keren. Afijn, uiteindelijk kwam het allemaal goed en werden we beloond met een inderdaad schattig hotel met geweldig gastvrije eigenaren. Pfieuw.

Op zaterdag speelde ons team hun eerste wedstrijd in Mori, een plaatsje vlakbij Rovereto. Op de parkeerplaats zagen we de spelersbus van de voetbalacademie van AC Milan al staan.  De regen kwam nog steeds onverminderd naar beneden, waardoor het veld meer op een zwembad leek dan op een voetbalveld.
Onze jongens lieten zich daar niet door ontmoedigen en speelden een geweldige wedstrijd tegen een Italiaanse club. Helaas viel mijn zoon keihard op de harde ondergrond, toen hij onderuit gehaald werd door een Italiaantje. Hij had het zelf niet eens in de gaten, kermde even van pijn, stond op en speelde verder.
Even later kleurde zijn witte broekje rood van het bloed. De tweede wedstrijd, tegen Albanië, zat hij in de dug out met een ingetapet en gezwachteld been. Balen to the max natuurlijk.

Gelukkig was de verzorging dermate goed, dat zoon de volgende dag weer opgesteld stond. De zon scheen, de lucht was blauw en eindelijk had ik het gevoel echt in Italië te zijn.
De boys van AC Milan hadden niet verwacht dat het team uit Hengelo zo sterk was. Daarom probeerden ze ons onzeker te maken (of was dat het niet?) door te beweren dat de bal niet goed was. Het spel werd neergelegd en in rap Italiaans werd er overlegd. Wij nuchtere Tukkers haalden onze schouders op, verruilden de bal voor een andere en speelden doodgemoedereerd verder. Het duel eindigde in gelijkspel. Als wij de volgende wedstrijd zouden winnen, zouden we op doelsaldo doorgaan in de poule. En dat deden we!

Zondagavond, toen de stralende zon weer keihard was ingeruild voor stromende regen, stelden we ons op in het stadion van Rovereto. Onze jongens stonden in de finale. De finale, mensen! De tribune zat bomvol met allerlei nationaliteiten. De Italianen voerden de boventoon (letterlijk), maar toen ons team het veld op liep en het Wilhelmus werd gespeeld, was iedereen stil. Onze ogen werden vochtig. Je zoon te zien staan, hand in hand met zijn teamgenoten, in een groot Italiaans stadion en dan het Wilhelmus horen, dat is meer dan mijn moederhart kan verdragen.

De finale was er eentje om vooral niet in te lijsten. Een veld wat volledig verwoest was door de regen, met een hier en daar kuilen waarin wel 7 cm water stond. Het was niet te doen. De Italianen van Mezzo Corona waren fysiek sterker dan onze jongens, en hoewel wij technisch beter speelden, verloren we op kracht. Maar hé, tweede worden op een internationaal toernooi als je twaalf jaar bent, is cool enough.

 











Reacties (5)

Het is gekkenwerk hier. Ik race van de ene afspraak naar de andere. In de wetenschap dat ik tijdens de paasdagen heerlijk in het Italiaanse zonnetje zou zitten, was het vol te houden. Middelste speelt immers mee in een internationaal toernooi in de Dolomieten.
Wij, als trouwe supporters, aarzelden geen moment en besloten om 2000 km voor die paar dagen af te leggen.
Ik mailde de groep ouders wie er zin had om mee te gaan en uiteindelijk gaan we met 11 supporters (ook nog een paar broertjes/zusjes) richting Rovereto.
Ik vond een idyllisch hotelletje met uitzicht op de bergen met heel verantwoorde kamers van duurzaam hout of zoiets. Weet ik veel. Het klonk goed, de prijs was prima dus boekte ik een aantal kamers met ontbijt. Is vast met eitjes van vrije uitloopkippen en ham van scharrelvarkens.

Afijn, ik verheug me dus al tijden op dat zonnetje en wat warme zonnestralen op mijn huid. Zon is goed voor mij, weet ik uit ervaring. Ik zag op weeronline dat het al 18 graden daar is ’s middags. Natuurlijk deelde ik die fijne informatie onmiddellijk met iedereen.

Maar eh… hoe zal ik het zeggen. Er is iets niet helemaal goed gegaan. Het is zeer zeker 18 graden in Rovereto. Maar laat ik er nou gisterenavond achterkomen dat er maar liefst zeven Rovereto’s zijn in Italië! Wat een fantasieloze lui, die Italianen. Wie geeft er nu zeven plaatsen dezelfde naam!

Nu blijkt dus dat ‘mijn’ Rovereto helemaal niet schittert in het zonnetje. Het is zelfs zó erg, dat het daar kouder is dan hier tijdens Pasen. Iets met min vijf. Min vijf, mensen!
Ik voel mij een beetje beetgenomen.

Samengevat rijd ik dus 2000 kilometer om twee dagen naar voetbal te kunnen kijken bij min vijf graden. Als ik die zin nog een keer lees, moet ik er bijna van huilen.

Maar ik denk dat ik heel blij ga worden van biologisch paasbrood met vrije uitloopeieren en verantwoorde sinaasappelsap bij het ontbijt. In de Dolomieten. Dat dan weer wel.

Reacties (20)

De zoon kwam luidruchtig de keuken binnenvallen en showde mij zijn rijbewijs. Vers opgehaald bij het gemeentehuis. Ik zei dat ik het geweldig vond en ging verder met het uitzoeken van een recept voor die avond.
Natuurlijk wilde de zoon in kwestie niets anders dan rijden. In mijn auto.
Helaas moet ik nog een half jaar naast hem zitten, dus als hij wil rijden, dan…
U snapt het al. Ik moest mee, ook al had ik daar echt even geen ene bal zin in.
Om dan toch maar het nuttige met het (voor hem) aangename te verenigen, stelde ik voor om naar de stad te rijden en een pak voor hem te kopen.
Een pak als in: kostuum. Het jong heeft namelijk binnen niet al te lange tijd een gala.
Ik moet u zeggen dat het wel een dingetje is om a. een zoon te hebben die gewoon in jouw auto rijdt, en b. een zoon te hebben die niet langer een schattig tuinbroekje draagt, maar een tweedelig kostuum met vlinderstrik. Gelukkig heeft ie nog wel jeugdpuistjes.

Afijn, hij reed de oprit af en ik zette me schrap. Van te voren had ik mij voorgenomen om niet teveel commentaar te leveren, maar na honderd meter besefte ik dat ik mij daar niet aan ging houden. Uiteindelijk kwamen we tot stilstand voor een stoplicht op een grote, drukke kruising. Het zweet parelde op mijn voorhoofd. Het stoplicht sprong op groen en de auto sloeg af. Kan gebeuren natuurlijk. De zoon werd er een beetje paniekerig van en draaide vervolgens vijf keer de sleutel om en weer terug, terwijl ik er doorheen schreeuwde dat ie dat niet moest doen. Er gingen wat lampjes branden. Geen feestverlichting kan ik u vertellen.
Lang verhaal kort: we belden de garage en die beloofden ons weg te komen slepen. We belden de garage na tien minuten nog een keer om te zeggen dat het niet meer nodig was.

Op de terugweg waren we allebei chagrijnig en zeiden niet veel. Eenmaal thuis keken we elkaar aan en moesten toen heel hard lachen. ‘Nou mag ik zeker niet meer in je auto rijden?’ vroeg hij. Eerlijk gezegd wilde ik volmondig ‘inderdaad’ zeggen. Maar ik bedacht me, het kon immers ook handig zijn. Vanmiddag vroeg ik poeslief of hij misschien een stukje wilde rijden. Zijn gezicht lichtte op en binnen tien minuten tuften we weg. Naar de AH. Kon hij mooi even helpen met de wekelijkse boodschappen.











Reacties (21)

De dag begon zoals bijna alle weekdagen hier; ik fietste om acht uur naar school, deed mijn werk en er gebeurde niets bijzonders. Het is een rustig weekje op school, want de onderbouw heeft nog vrij. Met het in aanbouw zijnde kinderdagverblijf binnen de school, was het niet zo stil als anders. Mijn collega en ik volgden met opgetrokken wenkbrauwen het kamertje waar de bedjes voor de kleintjes werden opgebouwd. Boven en naast elkaar staan de spijlenbedjes, zodat het net kooitjes lijken. Ik ben een watje, maar ik vind het geen gezellige aanblik.

Tussen de middag werd er een leerling binnengebracht. Haar witte gezichtje was vertrokken van pijn en een traan biggelde over haar wang. De club vriendinnetjes vertelden opgewonden en allemaal door elkaar heen het verhaal. Ze was gevallen en ongelukkig terecht gekomen op haar pols.
Toevallig kwam een BHV collega voorbij en ik vroeg om raad. Het leek goed om naar de huisarts te gaan. Gelukkig zit de praktijk honderd meter van school. De ouders waren niet te bereiken, dus stapte ik op mijn fiets met het meisje achterop.

‘Vind je het goed dat ik even met je meega?’ vroeg ik haar. Dat vond ze meer dan prima. Ze kletste gezellig op de fiets. Met een verwijzing voor de röntgen, fietsten we even later door naar mijn huis om de auto te halen. In het ziekenhuis begon het lange wachten. Ik leidde haar af door samen spelletjes te doen op mijn telefoon.

Na een uitgebreide fotosessie van beide handen, mochten we door naar de SEH, voor een second opinion van een andere arts. Ik prees haar omdat ze zich zo flink hield. Ik bedoel, het kind had pijn, was zonder haar ouders en we waren al twee uur in het ziekenhuis. Stiekem was het ook een beetje gezellig. We babbelden over haar tennislessen, het hondje wat ze misschien deze zomer zou krijgen en haar tweelingzusje.

Aan het einde van de middag wisten we nog niet wat er gedaan zou worden, maar was haar moeder inmiddels gearriveerd. Ik deed een soort van overdracht en vroeg of ze me wilde bellen, want ik was toch wel benieuwd hoe het zou aflopen. ‘Het zou me niets verbazen of ze krijgt een gipsspalkje voor een dag of tien’ zei ik tegen haar moeder. Ik ben dan wel geen medicus, maar wel ervaringsdeskundige natuurlijk. Om vijf uur belde moeder om te vertellen dat ze een gipsspalkje voor tien dagen had gekregen. Misschien moet ik eens solliciteren in dat ziekenhuis.

’s Avonds was het tijd om naar de presentatie van het profielwerkstuk van oudste te luisteren. We namen plaats in het lokaal en zagen een nerveuze zoon. Normaal zo zelfverzekerd en ontspannen, nu een strakke trek om de mond. Begrijpelijk, want het was een hele toer geweest om dat werkstuk klaar te krijgen.  Volgens de moeder van de vriend bij wie ze ’s middags nog geoefend hadden, was de pizza onaangeroerd gebleven en was de kamer bezaaid geweest met boeken en blaadjes.
‘Gezondheidsmanagement en de invloed daarvan voor bedrijven en werknemers’. We luisterden aandachtig en hoorden de docenten achter ons fluisteren. Lang verhaal kort: hij kreeg een tien. Een TIEN! Nou, dat vond ik zo gaaf dat ik dat hier even kwijt moest. En het compenseerde ook zo lekker de dag.

Reacties (10)

Nou, daar gingen we dan; even een paar dagen uitwaaien in Zeeland. Met twee van de drie zonen. Oudste zou immers gaan skiën met zijn lief en haar familie. De avond voor ons vertrek logeerde hij bij een vriend, maar hij kwam toch ’s morgens even thuis om ons gedag te zoenen.
Ik, als master controlfreak, had het zo gepland dat hij eerst zou vertrekken en wij een dag erna, maar de wintersport werd een paar dagen verzet, dus daar ging mijn plan. Mijn lief vond het heel goed voor mij.

Wij vertrokken met de twee jongste zonen en oudste zwaaide ons uit. In de auto knipperde ik mijn tranen weg achter mijn zonnebril. Het is toch heel raar om zeventien jaar je kind mee te nemen en hem dan opeens achter te laten. Vind ik dan hè. Ik zie ouders om me heen die er geen enkele moeite mee schijnen te hebben. Maar die hebben misschien van die vervelende puisterige pubers.
Eenmaal op de snelweg was het goed. Tenslotte is hij geen klein kind meer en ging hij een leuke week tegemoet. Dat mantra deed het goed bij mij.

We hadden buurman nog even gezegd dat we een paar dagen weg waren en hij zou de post regelen, zoals altijd. Dat had ik niet met oudste gecommuniceerd, want dat zit gewoon niet in mijn systeem. Hij is immers altijd bij ons. Dus toen buurman de volgende dag de hal instapte met de post onder zijn arm, kreeg mijn zoon een hartverzakking. Oops.

Wij maakten lange strandwandelingen, zaten op terrasjes in de zon, zwommen in het subtropisch zwembad (nou ja, ik las een boek en de rest zwom) en we gingen heerlijk uit eten. Oudste whatsapp’te ons enthousiast. Ik kreeg foto’s van skipistes met een strakblauwe lucht en prachtig besneeuwde hellingen. Ik stuurde plaatjes van skelterende broertjes en het Noordzeestrand terug.

Ik moet zeggen, twee kinderen is praktischer dan drie. We hebben deze week niet één keer tafels aan elkaar hoeven schuiven in restaurantjes, niemand zat opgepropt in de auto en er was geen discussie wie bij wie op de kamer sliep. Daarentegen had ik wel heel de tijd de neiging om tegen mensen te zeggen: ‘We hebben er nog één hoor, maar die is aan het skiën’.

 

 








Reacties (15)

Mijn zoon wilde naar de bioscoop met de hele klas. Op vrijdagmiddag. Ik was blij verrast dat ze iets gezamenlijk zouden gaan ondernemen, er is namelijk nogal een verdeling in die groep. Het leek me een prima idee.
Ik informeerde hoe laat de film zou beginnen. ‘We fietsen met elkaar meteen uit school door, want hij begint om vier uur’ liet zoon weten. Ik knikte instemmend, waren ze mooi voor donker weer thuis.

Ineens bedacht ik me, dat ik niet had gevraagd naar welke film ze zouden gaan. Het bleek een film die weliswaar als adviesleeftijd twaalf jaar had, maar waarin ik bij de omschrijving ook de woorden seks, coke en horror tegenkwam. Het woord komedie zag ik even over het hoofd.
Ik fronste mijn voorhoofd en vertelde zoon dat ik een beetje twijfelde bij het lezen van dat alles. ‘Maar iederéén mag!’. Hij werd boos en zei dat hij ‘dan weer de enige was die van zijn moeder niet mocht’. Alsof ik zo’n taart ben van wie niets mag!

Mijn gedachten maakten allerlei sprongen van opvoeden naar medelijden en van inlevingsvermogen naar bezorgdheid. Ik begreep hem, maar ik probeerde ook mijn gevoel uit te leggen. ‘Ik zeg niet meteen dat je niet mag, ik zeg dat ik niet zeker weet of ik dit geschikt voor jou vind’ legde ik rustig uit.
Ik zag strijd op zijn gezichtje. ‘Waarom ga je niet naar die film met Ushi?’ vroeg ik. ‘Die is echt alleen maar om te lachen, dat vind vast iedereen leuk’.
Maar wat ik al dacht: een jongen uit de klas, de door mij altijd in gedachten bestempelde ‘leader of the group’ had bedacht dat ze naar deze film zouden gaan. En als de leader dat bedenkt, dan heeft de rest te volgen. Zo werkt dat een beetje bij hun in de groep. Ik vind dat heel erg, maar het is lastig om er wat tegen te doen.

Na een tijdje ging het allang niet meer over de bewuste film. Zoon keek me aan en zei dat hij diep in zijn hart helemaal niet perse mee wilde. Maar hij was bang voor opmerkingen als hij niet mee zou gaan. Mijn hart smolt bij zoveel eerlijkheid en ik prees hem de hemel in dat hij me dit zo open vertelde. Ik keek hem heel diep in zijn ogen en zei hem dat hij een geweldige jongen is, die niet hoeft mee te doen om erbij te horen. Dat hij zijn eigen beslissingen in het leven moet nemen en zich niet moet laten leiden door wat anderen allemaal vinden.
Hij is wie hij is en dat is een fantastische knul. Eentje van wie ik uit elkaar barst van liefde. Ik zag opluchting en wat traantjes en toen hebben we lekker geknuffeld.

Eigenlijk mocht hij van mij inmiddels best naar die film, want na het bekijken van de trailer viel het wel mee met de seks en de coke en zulks. Maar ik heb liever dat hij naar tien andere films gaat, die hij zelf uitkiest.











Reacties (9)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl