doorgaatervoor.punt.nl
Verhuizen

 

Mijn vriendin gaat verhuizen. Ik heb het daar een beetje moeilijk mee. Niet zozeer omdat we elkaar dan minder gaan zien, want ik denk juist dat we elkaar misschien wel vaker gaan zien. Ze gaat immers dichterbij wonen.
‘Wat zeur je dan, Door?’ hoor ik u denken.
Ik voel dat zij worstelt en verdrietig is. Ik zie graag dat mijn vriendinnen gelukkig zijn en geen zorgen hebben.
Vriendin en ik hebben elkaar op Curaçao leren kennen. Beiden dus een eh… nogal grote verhuizing achter de rug. Niet even een paar dozen inpakken en een verhuisbedrijf bellen.
Huis verkopen, spullen verschepen en het vliegtuig pakken naar de andere kant van de wereld. Dat is wat wij deden. Ik kan rustig zeggen, dat deden wij goed. Eigenlijk was het voor haar nog wat ingewikkelder, met een tweeling van negen maanden. Maar ze vond al heel snel haar draai en genoot van het leven op het eiland. Net als ik. Wij werden vriendinnen en genoten samen. Zij ging eerder terug naar Nederland, maar omdat dat gepland was, was er geen reden tot paniek. Het was goed zo. Wederom een enorme verhuizing natuurlijk, want ze had inmiddels drie van die kleine meisjes. Ze vond al snel een baan en alles liep gesmeerd.

Na een paar jaar vonden zij en haar lief hun droomplek om te wonen. Een fantastische plek, ik kan niet anders zeggen. Ik was zo blij voor haar.
Echter, in sommige banen teken je een mobiliteitsverklaring. So he did. Daarom was de tijd om te verkassen van het ene naar de uiterste andere kant van Nederland. Het droomhuis werd verhuurd, want je weet immers maar nooit.
De eerste tijd was het moeilijk om te aarden op de nieuwe plek. Na een grote verbouwing, veel moeite om te integreren en hier en daar wat tranen, was het goed. Vriendin was wederom blij, daar waar haar nieuwe leven was. Het gezin was er op zijn plek. Alle energie die het gekost had om op deze stek de draad weer op te pakken, nieuwe vriendschappen en contacten te leggen, was het waard geweest.

Wederom is het tijd om te verkassen. Het prachtige, fijne huis staat op Funda. De vertrouwde plek, waar het zo goed voelde, zal weer verlaten worden.
Omwille van het gezinsleven gaat wederom het roer om. Want een vader die niet thuis is, past niet in het gezin van vriendin. Zij horen bij elkaar en hebben elkaar nodig. Het gaat weer lukken, dat weet ik zeker. Zij kunnen dit. Maar ik begrijp heel goed dat het heel wat vergt van een gezin. Van een moeder. Van haar. Het is anders, als je zelf besluit om aan de andere kant van de wereld te gaan wonen, of dat iemand anders voor je bedenkt dat je 300 km verderop moet gaan wonen.

En u? Weleens verhuisd voor een baan?
 
 

Reacties

Elise op 10-11-2011 15:27
Wat moeilijk en wat een opgaaf en wat knap ook.
Nee, wel mijn baan opgegeven voor de afstand en een andere baan dichter bij huis gezocht. maar ik zou mijn echtgenoot ook overal volgen hoor ..
 
groetjes Elise
Door op 10-11-2011 15:32
@Elise; ja natuurlijk, ik ook. Maar ik sprak toch wat mensen die daar anders over dachten.
zuster_klivia op 10-11-2011 17:34
Nope... En ik zou het niet doen ook.Ik ben erg gehecht aan mijn stabiliteit en mijn vaste patroontjes. (Noem me saai)
 
Ik ben al eens van de ene kant van NL naar de andere verhuisd voor een man en ook dat zou ik nooit meer doen ;)
 
 
Vlam had niks te kiezen, bij mij intrekken of anders niet.
 
Knalhard ben ik ;)
Mrs. T. op 10-11-2011 20:54
Heftig inderdaad. Weer opnieuw beginnen. Niet alleen voor je vriendin, maar ook voor haar kinderen. Het verste dat ik ooit verhuisd ben is zo'n 8 kilometer en nu woon ik op 300 meter afstand van mijn ouderlijk huis, dus ik geloof dat ik niet in 'jouw doelgroep' val.
Baasbraal op 11-11-2011 01:03
Wij zijn uit Dordrecht verhuisd toen de jongste drie maanden was, omdat er gif in onze bodem zat. Bij de verhuizing viel mijn zoontje door een spiegel met zijn arme en bloedde zeer hevig. Twee jaar later brandde ons huis zo'n beetje af en moesten we in een huurhuis met gehuurd meubilair tot ons huis weer werd opgebouwd. Twee jaar gelden zijn we naar LLinköping verhuisd, omdat Leo daar een baan kreeg.... Ik sprak iemand uit Puttershoek en zei zij: " nou, succes ermee. Mijn man kon vorig maar een baan in Amsterdam krijgen. Ik heb gezegd, nou daag! Ik bllijf hier bij mijn kinderen en kleinkinderen" Ik heb er hooit over geaarzeld mijn man te volgen als hij een baan kan krijgen die hem op het lijf geschreven is. Je hoort bij elkaar wat er ook gebeurt. Er gebeuren dingen in je leven die je niet voorzien heb, maar die aan je lief vasthangen. En kinderren hebben allebei hun ouderrs nodig......
janine op 12-11-2011 11:36
Jep, zo zijn we omwille van mij naar Duitsland verhuisd, en zo gaan we waarschijnlijk vanwege mijn baan binnen Duitsland nog eens 300 km verderop wonen... Maar ik merk wel dat het lastiger wordt, zeker nu we onze kleine schat hebben... nu hij zo klein is kan het nog, maar over een paar jaar wil ik graag stabiliteit! :-)
 

Wondelgijn op 13-11-2011 10:25
Ehhh.... manlief is militair.... Need I say more?? Liever bij hem in de buurt na overplaatsing, dan gescheiden van tafel en bed en een weekendhuwelijk dus! ;-) (Gelukkig ben ik erg makkelijk.... where ever I lay my head, is my home... ;-) )
Limoentje op 17-11-2011 01:41
Ik was single en wilde graag in het buitenland werken; so I did. In dat verre buitenland ontmoette ik de {mijn} liefde. En die komt van de andere, andere kant van de wereld. Is af en toe niet gemakkelijk. But I'd live anywhere, as long as we are together.
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl