doorgaatervoor.punt.nl
Zelfherstellend vermogen
U dacht vast dat ik onder het puin bedolven was hè? Dat er nooit meer een logje van mijn zijde zou verschijnen. Dat ik na een maand kloppen onder het puin de moed op zou geven.
Niets is minder waar. Ik klopte ja, het stof van mijn kleren, veegde het zweet van mijn voorhoofd en poetste en boende het huis van boven naar beneden. Bijna krijgt u het resultaat hier te zien. Ik wacht nog even tot ik het complete plaatje rond heb. Want de finishing touch (als in: muren in de juiste kleur, verlichting en plinten) daar gaat het om natuurlijk. Maar ik kan u vertellen: het is mooi geworden. Wat zeg ik: het is fantastisch geworden!

Vanochtend zaten mijn zonen aan de keukentafel. De rust is wedergekeerd hier in huis en iedereen geniet daarvan. Ineens hoorden we een doffe knal. Verschrikt keken de kinderen elkaar aan. Een lief, klein koolmeesje was keihard tegen de tuindeuren gevlogen. Het beestje tuimelde achterover op ons terras en bleef daar heel zielig liggen. Zijn linkerpootje deed het ogenschijnlijk niet meer.

Oudste bedacht zich geen moment en belde de dierenambulance. Stiekem vond ik dat wel cool, zo in de vakantie. Oudste vertelde kort en bondig waar en hoe het ongeval had plaatsgevonden en omschreef het slachtoffer. Ik was echt onder de indruk van hoe kordaat hij dat deed. Ik stond alleen maar ach een wee te roepen, zoals ik eigenlijk altijd doe in noodsituaties.

De dierenambulancemedewerker (wordfeud!) legde uit dat we met een stuk keukenrol het diertje moesten oppakken en in een doos konden doen. Zij zouden dan zo snel mogelijk komen. Ik hoopte op gillende sirenes in verband met spannende verhalen.
Ja, sorry mensen, zo ben ik.

Oudste sjorde tien meter van de keukenrol af en middelste kieperde de inhoud van de doos van de nieuwe voetbalschoenen ondersteboven in de bijkeuken. Samen liepen ze voorzichtig op ons trillende koolmeesje af. Ik vond het wel een vertederend tafereeltje. Net op het moment dat oudste het beestje wilde oppakken, fladderde hij weg. Toch een beetje jammer, we waren net zo goed bezig.

We belden de dierenambulance weer en vertelden over het zelfherstellend vermogen van onze koolmees. Oudste kreeg een hele uitleg over een spiertje in het vogelpootje. Het was eigenlijk een heel educatieve ochtend met goede afloop. Wat wil een mens nog meer.
 

 

Reacties

Yet op 29-02-2012 13:48
Toch teveel geboend? Ramen zo schoon dat mees ze niet meer zag! Ben heel benieuwd naar je nieuwe inrichtingslooks. Tot gauw!
doorgaatervoor op 29-02-2012 13:52
@Yet; hee! Een reactie aus die Bergen! Dat is nog eens leuk. Ja, nou inderdaad was de glazenwasser net geweest:-) Geniet nog even hè.
nicolekebolleke op 29-02-2012 14:02
Wordfeud is zooooo januari 2012 he?! ;-)
Astrid op 29-02-2012 14:08
Ah, die vogel. Zielig. Zo hebben Olief en ik ooit een merel "gered". Die is uiteindelijk naar een vogelopvangcentrum gegaan. Kregen we na een paar maanden een berichtje "hij was goed genezen en weer vrij gelaten". Jeej!
Gelukkig was het bij jullie mees niet nodig :)
Limoentje op 29-02-2012 14:50
Foto's ja! Graag. Maar wat een stoere mannen dat ze zich zo om het vogeltje bekommerden.
doorgaatervoor op 29-02-2012 15:53
@nicolekebolleke; haha, ja nou, en toch vind ik het denk ik leuker dan draw something
 
@Astrid; oh, wat goed zeg dat ze ook nog aan nazorg doen in Belgie!
 
@Limoentje; foto's ja. Komen eraan. Momentje geduld.
Mrs. T. op 29-02-2012 16:35
Oh, als dat toch 'ns te koop zou zijn, dat zelfherstellend vermogen. Gat in de markt.
Marlies op 01-03-2012 17:38
Haha... leuk verhaal!
Wondelgijn op 03-03-2012 14:11
Konden mensen dit ook maar.... ;-) En ja, wij willen foto's!! Hahahaha
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl