doorgaatervoor.punt.nl
Anna
Haar besluit stond vast. Ze had er niet lang over na hoeven denken. Niet dat het had gekund. Het idee was ontstaan kort nadat ze thuis was gekomen.
Anna reed rustig terug. Vandaag was ze uit het ziekenhuis ontslagen, na een verblijf van vier weken.
Het aanbod van vrienden en familie om haar op te halen en naar huis te brengen, had ze vriendelijk doch beslist afgeslagen. Het was tijd om even alleen te zijn.

Haar gedachten gingen terug naar de afgelopen maanden. Een tijd waarin ze was veranderd van een vrolijke, onbezorgde jonge vrouw in iemand wiens leven een absurde wending had genomen.

Ze draaide de volumeknop van haar radio wat hoger en zong hard mee. Het deed haar goed zich te laten gaan. Wekenlang had ze immers plichtsgetrouw alle raad en advies van haar arts en de verpleging opgevolgd. Trouw alle medicijnen tot zich genomen.
Gillend had ze weg willen rennen, maar ze had het niet gedaan.

Bij het stoplicht keek ze even naar de auto rechts van haar. De bestuurder keek haar aan. Het was een jonge man, zag ze. Hij lachte, waarschijnlijk omdat ze zo hard zat mee te zingen. Ze lachte terug en voelde zich wat lichter.
Even wierp ze een blik in haar achteruitkijkspiegel. Niemand kon aan haar zien wat er aan de hand was. Nog niet.

Daarom moest ze het nu doen. Nu het nog kon. Met één hand wreef ze over haar hoofd en voelde of het sjaaltje nog op zijn plek zat. Het was een vrolijk oranje met geel geval, wat goed paste bij haar topje en rok. Laat in ieder geval mijn kleding vrolijk zijn. Dat was haar motto geworden.

Een half uurtje later parkeerde ze haar kleine zwarte auto in de parkeergarage onder het appartementengebouw. Op een drafje liep ze naar de lift, maar bedacht zich toen. Voortaan zou ze de trap nemen, dat zou haar conditie ten goede komen.
Hijgend bereikte ze de derde etage. Ze diepte de sleutels uit haar tas en slaakte een zucht van verlichting toen ze haar eigen stek weer binnen trad.

Met een zwaai gooide ze haar tas op de bank en liep regelrecht door naar de gezellige woonkeuken. Op de tafel prijkte een enorme bos voorjaarsbloemen. Nieuwsgierig las ze het kaartje ‘Fijn dat je weer thuis bent, kus E’. Ze herkende onmiddellijk het handschrift van haar zus. Evelien , die altijd voor haar klaar stond.

In de koelkast vond ze een keur aan lekkernijen. Evelien had het weer goed geregeld. Met een glimlach pakte ze een zakje van de bovenste plank. Een tompouce van de HEMA. Hoe vaak had ze samen met haar zus een tompouce gegeten? Het roze glazuur wat aan hun lippen bleef kleven en waarmee ze dan een snor maakten en typetjes gingen uitbeelden. Hoe hard hadden ze daar als kind al niet om kunnen lachen? Even ging er een steek door haar heen.

Om haar gedachten te verzetten maakte ze thee. Met de hete thee in haar ene en de tompouce in haar andere hand, liep ze terug naar de woonkamer. Voor het raam bleef ze staan. Iets te hard zette ze haar mok op de salontafel waardoor het water over de rand spatte. Morgen zou er een kring zitten. Maar wie maalde er nog om een kring op de tafel?

Langzaam ontleedde ze de tompouce: eerst at ze het met roze glazuur bestreken bladerdeeg, om daarna de zachte gele pudding in haar mond te stoppen. Het smaakte anders dan anders. Ze had dat ook gelezen in de vele artikelen. Je smaak kan veranderen. Nou, dat klopte dan alvast.

Net toen ze de laatste hap wilde nemen, rinkelde de telefoon. Met een volle mond nam ze op. ‘Ik wilde even zeker weten of je veilig thuis bent gekomen en of je toch niet liever hebt dat ik even kom’ klonk een serieuze Evelien .
Anna slikte en veegde met haar mouw langs haar kin en mond. ‘Anna?’

‘Ja ja, het gaat goed hoor. Dankjewel voor de lekkernijen en de bloemen. Lief van je’. Krampachtig probeerde ze opgewekt te klinken. Maar Evelien kende haar zus door en door. ‘Ik spring nu in mijn auto en ben over een kwartier bij je’. Meteen daarna was de verbinding verbroken. Anna realiseerde zich dat haar zus precies had geweten waar ze nu behoefte aan had. Beter dan dat zij het zelf had geweten.

Was het niet altijd zo geweest in hun leven? Evelien die altijd zo goed wist hoe ze moest handelen. Die altijd zo zeker van haar zaak was. Evelien , haar grote steun en toeverlaat. Dat was wel weer gebleken de laatste maanden.

Anna liep naar de eettafel en zette haar computer aan. Zestig ongeopende mailtjes verschenen voor haar op het scherm. Ze begon ze één voor één te openen.

Wel tien van haar collega’s, allen informeerden ze hoe het met haar ging en stuurden haar hun groeten. Sommigen zelfs met ‘liefs’ ondertekend. Dat had ze van Willem niet gedacht. Die leek juist altijd een beetje afstandelijk.

Zeker acht mails met reclame. Ze klikte ze achter elkaar weg.
Een bericht van haar leesclubje. Met mooie woorden omschreven haar leesvrienden hoe ze zich hadden gevoeld toen ze het bericht over haar ziekte hoorden. En met net zoveel prachtige zinnen hoeveel sterkte ze haar wensten en hoezeer ze haar misten. En dat ze hoopten dat ze gauw weer zou kunnen deelnemen aan hun wekelijkse bijeenkomsten. Anna zuchtte, dat hoopte zij zelf ook.

Toen ze bijna halverwege was, hoorde ze de voordeur open gaan.
Evelien omhelsde haar en gaf haar een zoen. ‘Ik had je niet alleen moeten laten gaan’. Ze keek er schuldbewust bij. ‘Doe niet zo raar, Eef, ik had het toch zelf gezegd, dat ik alleen wilde zijn. Maar ik ben nu toch wel heel blij dat je er bent. Ik heb net de tompouce opgegeten, sorry, anders hadden we hem kunnen delen’. Ik zat net even mijn mail door te spitten. Wil je thee?’. Anna ratelde maar door. Evelien pakte haar bij de schouders en zette haar neer op de bank.

‘Kom eens even hier’ ze knuffelde haar zus en drukte haar een klein pakje in haar hand. ‘Omdat je zo sterk bent geweest en omdat ik van je hou’. Anna kreeg tranen in haar ogen en staarde naar het cadeautje.
Ze trok het lintje eraf en zag een sticker van een juwelierszaak. Toen ze het doosje opende, lag er een prachtige zilveren ring met een fel turkoois steentje in. Sprakeloos keek ze Evelien aan. ‘Prachtig’ was alles wat ze uit kon brengen.

Evelien pakte de ring en schoof hem aan de hand van haar zus. Ze had de ring zelf gepast in de winkel, Anna en zij hadden immers altijd dezelfde maat van alles gehad. Maar door haar ziekte had Anna wat aan gewicht verloren en dus was ze er niet zeker van geweest of de ring wel zou passen. Gelukkig was dat het geval. ‘Het is veel te gek joh’. Anna draaide haar hand zodat ze de ring goed kon bekijken.
‘Niets is voor jou te gek en ik hoop dat hij je geluk brengt. Op deze manier ben ik altijd een beetje bij je. De steen is een Amazoniet en staat voor vitaliteit en levenskracht, neemt spanningen en stress weg en werkt helend’.

Anna liet deze informatie even op zich inwerken en keek van de ring naar haar zus. Wat lief van Eef om dit aan haar te geven. ‘Dank je, Eef’ ik zal hem vanaf nu niet meer af doen.

Samen pakten ze de tassen van Anna uit en ruimden wat op. Aan het einde van de middag was Anna uitgeput. Maar ze zou weer energie krijgen. Anna zou gaan reizen. Reizen zoveel als ze nog kon.

  

Reacties

zuster_klivia op 19-06-2012 16:30
Mooi, gevoelig verhaal. Mooie woordkeuze. Het einde kwam als een verrassing, die snapte ik even niet. Waar komt dat reizen ineens vandaan? 
dikkemick op 19-06-2012 16:41
Prachtig verhaal en erg meegaand zijn de onverwachte, toch goed aflopende kleine beslissingen in het verhaal.
Goed geschreven en een goed open einde!
doorgaatervoor op 19-06-2012 17:17
@zuster_klivia; heel gek, dit verhaal droomde ik. Maar ik droom wel vaker hele verhalen, soms met een open einde. Soms verzin ik er dan de volgende dag een einde bij.
 
@dikkemick; dank je wel!
dikkemick op 19-06-2012 17:19
Interessante dromen heb jij dan zeg!
doorgaatervoor op 19-06-2012 17:23
@dikkemick; ja joh, ik droom van alles bij elkaar. Wel interessant misschien, maar de volgende dag ben ik niet uitgeslapen en bovendien zit dat verhaal dan in mijn hoofd!
Terrebel op 19-06-2012 18:24
Het blijft lastig, het eten van een tompouce. Met schrijven lijk jij minder moeite te hebben. Mijn complimenten!
Wondelgijn op 19-06-2012 19:25
Het is niet echt.... toch? Hè? Echt, als in: écht. Of wel? *zucht* Ja, ik weet het.... voor veel vrouwen is dit echt.... Écht echt....
Ri op 19-06-2012 19:46
Ben benieuwd hoe het verder gaat met Anna.
irene op 19-06-2012 20:13
Vreselijk voor de mensen die dit werkelijk meemaken, maar prachtig geschreven.
Mrs. T. op 19-06-2012 21:18
Ben er een beetje stil van. Je schrijft prachtig.
doorgaatervoor op 19-06-2012 21:55
@Terrebel; Thanks dear!
 
@wondelgijn; dit gebeurt wel echt. In mijn hoofd.
 
@Ri; misschien een vervolg schrijven?
 
@irene; ja, dat is het ook. Ik heb geprobeerd me in te leven.
 
@Mrs. T.; dank voor het compliment
Limoentje op 20-06-2012 05:31
Wat een mooi geschreven verhaal. Knap gedaan.
doorgaatervoor op 20-06-2012 08:05
@Limoentje; dank je! Mijn verhaal voor jou komt eraan hoor
Mieke op 20-06-2012 09:24
Weer eens wat anders dan anders, maar net zo mooi geschreven als altijd! Knap hoor!
baasbraal op 21-06-2012 22:27
Pffff DOOR!  Wat een prachtig verhaal! Jij bent een echte schrijver in je dromen.......
Ri op 22-06-2012 11:12
Graag vervolg.
Zara op 24-06-2012 13:53
Wat een leuk idee, om je dromen op te schrijven! Die onthoud ik als ik geen inspiratie heb...
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl