doorgaatervoor.punt.nl
Uitersten

De dag begon zoals bijna alle weekdagen hier; ik fietste om acht uur naar school, deed mijn werk en er gebeurde niets bijzonders. Het is een rustig weekje op school, want de onderbouw heeft nog vrij. Met het in aanbouw zijnde kinderdagverblijf binnen de school, was het niet zo stil als anders. Mijn collega en ik volgden met opgetrokken wenkbrauwen het kamertje waar de bedjes voor de kleintjes werden opgebouwd. Boven en naast elkaar staan de spijlenbedjes, zodat het net kooitjes lijken. Ik ben een watje, maar ik vind het geen gezellige aanblik.

Tussen de middag werd er een leerling binnengebracht. Haar witte gezichtje was vertrokken van pijn en een traan biggelde over haar wang. De club vriendinnetjes vertelden opgewonden en allemaal door elkaar heen het verhaal. Ze was gevallen en ongelukkig terecht gekomen op haar pols.
Toevallig kwam een BHV collega voorbij en ik vroeg om raad. Het leek goed om naar de huisarts te gaan. Gelukkig zit de praktijk honderd meter van school. De ouders waren niet te bereiken, dus stapte ik op mijn fiets met het meisje achterop.

‘Vind je het goed dat ik even met je meega?’ vroeg ik haar. Dat vond ze meer dan prima. Ze kletste gezellig op de fiets. Met een verwijzing voor de röntgen, fietsten we even later door naar mijn huis om de auto te halen. In het ziekenhuis begon het lange wachten. Ik leidde haar af door samen spelletjes te doen op mijn telefoon.

Na een uitgebreide fotosessie van beide handen, mochten we door naar de SEH, voor een second opinion van een andere arts. Ik prees haar omdat ze zich zo flink hield. Ik bedoel, het kind had pijn, was zonder haar ouders en we waren al twee uur in het ziekenhuis. Stiekem was het ook een beetje gezellig. We babbelden over haar tennislessen, het hondje wat ze misschien deze zomer zou krijgen en haar tweelingzusje.

Aan het einde van de middag wisten we nog niet wat er gedaan zou worden, maar was haar moeder inmiddels gearriveerd. Ik deed een soort van overdracht en vroeg of ze me wilde bellen, want ik was toch wel benieuwd hoe het zou aflopen. ‘Het zou me niets verbazen of ze krijgt een gipsspalkje voor een dag of tien’ zei ik tegen haar moeder. Ik ben dan wel geen medicus, maar wel ervaringsdeskundige natuurlijk. Om vijf uur belde moeder om te vertellen dat ze een gipsspalkje voor tien dagen had gekregen. Misschien moet ik eens solliciteren in dat ziekenhuis.

’s Avonds was het tijd om naar de presentatie van het profielwerkstuk van oudste te luisteren. We namen plaats in het lokaal en zagen een nerveuze zoon. Normaal zo zelfverzekerd en ontspannen, nu een strakke trek om de mond. Begrijpelijk, want het was een hele toer geweest om dat werkstuk klaar te krijgen.  Volgens de moeder van de vriend bij wie ze ’s middags nog geoefend hadden, was de pizza onaangeroerd gebleven en was de kamer bezaaid geweest met boeken en blaadjes.
‘Gezondheidsmanagement en de invloed daarvan voor bedrijven en werknemers’. We luisterden aandachtig en hoorden de docenten achter ons fluisteren. Lang verhaal kort: hij kreeg een tien. Een TIEN! Nou, dat vond ik zo gaaf dat ik dat hier even kwijt moest. En het compenseerde ook zo lekker de dag.

Reacties

Mevrouw H. op 27-02-2013 10:22

Wel een gek idee dat jij dan met zo'n meisje in het ziekenhuis zit en haar moeder niet hé. Maar een TIEN! Jeeh! Wat geweldig zeg! Dan heeft ie daarna zeker een hele pizza opgegeten :)

Lehti Paul op 27-02-2013 15:59

Zo fietste de concierge van de bassisschool van mijn jongens tien jaar terug met mijn oudste achterop naar het ziekenhuis. Ook deze moeder was daar ook niet bij. Geen idee meer waar ik was. Misschien wel ergens ver weg in Amsterdam. Andere dan eigen ouders kunnen dat soort dingen prima, misschien zelfs nog beter dan eigen ouders. Maar bereikbaarheid en beschikbaarheid is natuurlijk beter. Overigens had mijn zoon zich toen met míjn zaag in zijn hand gezaagd. Ik had gereedschap uitgeleend i.v.m. één of ander project. Zat ik dubbel fout ;-) We namen onlangs afscheid van deze concierge...hij wist het nu nog.

Doe de bouwvakkers/ontwerpers van het KDv het idee van slapen in de buitenlucht aan de hand: http://www.kiddo.net/slapen-in-de-buitenlucht/102090

In Groningen 'Lutje potje' geheten: http://www.thuishuis.info/thuishuizen/de-zonnestraaltjes/baby-slaaphuisje-lutje-potje

ook een soort kooitjes, maar wel 'buitenkooitjes'. :-)

En wat prachtig van die tien! Je bent vast ook tien centimeter gegroeid. Gefelciteerd met zo'n prachtig resultaat. Want ja, 't is jouw zoon, dus ook een beetje jouw verdienste.

(helaas worden mijn reacties hier die ik onderteken met mijn url, steevast als spam aangemerkt. Wel netjes dat dat wordt gemeld, dat dan weer wel;-)

Rietepietz op 27-02-2013 17:06

Nou dáár kan ik me iets bij voorstellen , ápentrots natuurlijk op een zoon die dat even flikt! Wat zal hij zelf óók blij zijn dat het zo goed is afgelopen!

Je hebt zelf trouwens ook wel een 10 verdiend door het meiske zó op haar gemak te stellen dat het nog "gezellig " kon worden . Evengoed toch wel vervelend dat dit soort taken steeds meer bij de school terecht komt !Ik ben nog altijd blij dat ik "ouderwets" mocht moederen. Dat kon gelukkig ook omdat ik werk aan huis kon doen als het gezinsbudget aanvulling behoefde!

Mrs. T. op 27-02-2013 21:46

Wat Riet zegt: ook jij hebt een 10 verdiend om met dat durske mee te gaan. En de prestatie van zoonlief is natuurlijk geweldig.

Renesmurf op 27-02-2013 23:59

ja, zo maak je nog eens wat mee, en voor dat kind maakte het natuurlijk helemaal indruk.Een normele gebeurtenis van een normale dag, en toch zeer boeiend vanwege het persoonlijke, dit is waarom ik van weblogs houd.

Door op 28-02-2013 07:48
@Mevrouw H; ja, eigenlijk wel. Maar het voelde helemaal niet gek. Volgens mij vond zij het ook niet erg.
Door op 28-02-2013 07:49
@Lehti Paul; ik weet niet hoe ik dat kan veranderen van je URL. Jammer! Maar wel bedankt voor je leuke lange reactie.
Door op 28-02-2013 07:50
@Rietepietz; Dank je wel, zoon is ook blij. Mijn kinderen zijn ook nauwelijks op een KDV geweest. Maar als het moet is het prima hoor. Ik stel het nu een beetje té natuurlijk.
plato op 28-02-2013 11:28

Nou... compenseerde. Ik lees toch iets anders hoor. Volgens mij verdien jij eerst een 10 vanwege dat kindje en dat ziekenhuis (plus treffende diagnose) en vult zoon dat op perfecte wijze aan. Gewoon twee geweldige momenten dus.

Zara op 03-03-2013 19:27

Een tien! Da's gaaf zeg, dat blijft hem de rest van zijn leven bij. Ik heb ooit een tien gehaald voor een tentamen op de mavo, nooit gedacht dat ik dat kon...

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl