doorgaatervoor.punt.nl
Coen en het Wilhelmus

Menschen, ik moet u nodig berichten over hoe het allemaal was. Want ik was in Italië, weet u nog? Ik ben inmiddels alweer een week terug, de tijd vliegt. De reis verliep als een tierelier, alleen het laatste stukje was eh.. wat minder. De mist daalde neer tussen de bergen, de regen sloeg tegen onze voorruit en het daglicht werd ingeruild voor het donkerste donker dat er maar zijn kan.
De brede snelweg ging over in smalle bergweggetjes met meer haarspeldbochten dan ik op de weg naar Andorra had meegemaakt. Visualiseert u zich mijn lief, normaal een opgewekt en nimmer klagend manspersoon, die doodmoe met meer dan 1000 km op de dagteller, zich afvroeg hoe hoog dat ‘schattige hotelletje in de bergen’ van zijn vrouw zou zijn.

De bewegwijzering hield op en rechts naast het ravijn was een stuk uit de vangrail gereden. Ik slikte maar eens. Ineens was daar een steile weg naar boven aan de linker kant van de weg. Iets te laat zagen we dat, waardoor er niets anders op zat dan op de smalle bergweg te keren. Afijn, uiteindelijk kwam het allemaal goed en werden we beloond met een inderdaad schattig hotel met geweldig gastvrije eigenaren. Pfieuw.

Op zaterdag speelde ons team hun eerste wedstrijd in Mori, een plaatsje vlakbij Rovereto. Op de parkeerplaats zagen we de spelersbus van de voetbalacademie van AC Milan al staan.  De regen kwam nog steeds onverminderd naar beneden, waardoor het veld meer op een zwembad leek dan op een voetbalveld.
Onze jongens lieten zich daar niet door ontmoedigen en speelden een geweldige wedstrijd tegen een Italiaanse club. Helaas viel mijn zoon keihard op de harde ondergrond, toen hij onderuit gehaald werd door een Italiaantje. Hij had het zelf niet eens in de gaten, kermde even van pijn, stond op en speelde verder.
Even later kleurde zijn witte broekje rood van het bloed. De tweede wedstrijd, tegen Albanië, zat hij in de dug out met een ingetapet en gezwachteld been. Balen to the max natuurlijk.

Gelukkig was de verzorging dermate goed, dat zoon de volgende dag weer opgesteld stond. De zon scheen, de lucht was blauw en eindelijk had ik het gevoel echt in Italië te zijn.
De boys van AC Milan hadden niet verwacht dat het team uit Hengelo zo sterk was. Daarom probeerden ze ons onzeker te maken (of was dat het niet?) door te beweren dat de bal niet goed was. Het spel werd neergelegd en in rap Italiaans werd er overlegd. Wij nuchtere Tukkers haalden onze schouders op, verruilden de bal voor een andere en speelden doodgemoedereerd verder. Het duel eindigde in gelijkspel. Als wij de volgende wedstrijd zouden winnen, zouden we op doelsaldo doorgaan in de poule. En dat deden we!

Zondagavond, toen de stralende zon weer keihard was ingeruild voor stromende regen, stelden we ons op in het stadion van Rovereto. Onze jongens stonden in de finale. De finale, mensen! De tribune zat bomvol met allerlei nationaliteiten. De Italianen voerden de boventoon (letterlijk), maar toen ons team het veld op liep en het Wilhelmus werd gespeeld, was iedereen stil. Onze ogen werden vochtig. Je zoon te zien staan, hand in hand met zijn teamgenoten, in een groot Italiaans stadion en dan het Wilhelmus horen, dat is meer dan mijn moederhart kan verdragen.

De finale was er eentje om vooral niet in te lijsten. Een veld wat volledig verwoest was door de regen, met een hier en daar kuilen waarin wel 7 cm water stond. Het was niet te doen. De Italianen van Mezzo Corona waren fysiek sterker dan onze jongens, en hoewel wij technisch beter speelden, verloren we op kracht. Maar hé, tweede worden op een internationaal toernooi als je twaalf jaar bent, is cool enough.

 











Reacties

Ri op 07-04-2013 12:39

Supercool. Superstoer. En super goed gedaan.

Ook supergoed gedaan van jou, Door. Heb je toch maar weer mooi geregeld. Dat hotelletje en alles. 

Voor een volgende keer gun ik jullie ietsje meer zon. 

mirjam kakelbont op 07-04-2013 20:17

Ha, wij hebben dezelfde soort man! Ik kan mij dus iets van dat ritje voorstellen...

Heel cool dat je zoon met kornuiten tweede is geworden. Maar eigenlijk waren ze stukken beter, diep in ons hart weten we dat gewoon!  Toch een ervaring die je met veel plezier de rest van je leven met je mee sjouwt :-) 

Liefs Kakel

baasbraal op 08-04-2013 21:32

Noou, wat een fantastische ervaring zeg! Precies wat Kakel zegt: daar kan je een hele tijd op teren!  Als alles zo maar smooth verloopt, herinner je  je het veel minder goed......

Renesmurf op 08-04-2013 23:56

ja, het spannendste vind ik dan het keren op zo`n smalle bergweg, dat zie ik al helemaal voor me, ik ken zulke wegen wel.  Wat leven we hier dan fijn, lekker vlak.  Sport heb ik minder mee, wel erg jammer van dat weer.

Mrs. T. op 09-04-2013 20:07

Supergaaf! Ik kan niet wachten tot ik met mijn team zo'n uittoernooi heb. ;-)

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl