doorgaatervoor.punt.nl
Ontroerd

Vrijdagavond; ik luister naar de schrijver A.F.Th. van der Heijden. De schrijver die het boek ‘Tonio’ schreef. Een boek over de dood van zijn zoon. Omgekomen bij een ongeluk op 21-jarige leeftijd.
Ik ben onder de indruk van zijn woorden, de manier waarop hij vertelt over zijn verdriet. Over de totstandkoming van het boek en het zich verliezen daarin. Over de manier waarop hij rouwt, alleen of samen met zijn vrouw. Wat een liefhebbende vader, wat een immense leegte heeft zijn zoon achtergelaten. Zijn woordkeus en de volzinnen, het eenzame gevoel in zijn verhaal. Het ontroert me.

Met een brok in mijn keel en vochtige ogen luister ik, herken ik. Ik zie het filmpje, waarin de politiewagen met zwaailichten en sirene hard door de stad rijdt. Ik denk terug aan de ambulance waarin mijn zusje lag. Die ambulance haalde ons, mijn zus en ik, in. Ik herinner me dat we ons realiseerden dat zij, onze zus, daar in die wagen lag. Dat we op dat moment, nog geen idee hadden wat voor noodlot ons zou treffen. We handelden, zoals we dat samen konden op dat moment.

Het verdriet om mijn zusje zit voor mijn gevoel ergens in mijn lijf achter een soort deurtje. Meestal staat dat deurtje op een kiertje, soms waait het ineens helemaal open en soms is de deur dicht. Dan heb ik hem zachtjes dichtgedaan of heel hard dichtgesmeten omdat het te rumoerig werd. Zoals je een kind, dat teveel lawaai maakt, toespreekt, soms op zachte toon en soms met verheven stem.
Niemand die de klap, die het dichtslaan met zich meebrengt hoort, dat is weer het fijne ervan. Alleen ik hoor dat, terwijl het geen geluid maakt. Of mijn lief, die naar me kan kijken alsof hij het begrijpt. Ik weet niet helemaal zeker of dat ook zo is, maar dat maakt niet uit.  Alleen al dat hij naar me kijkt is genoeg. We zien elkaar, dat is cruciaal bij rouw voor mij.

De vragen die hij zich stelt, wat er gebeurde in de laatste uren en hoe het kon gebeuren, dat zijn vragen die mij ook bezig houden. Schuldgevoelens die niet nodig zijn, maar wel af en toe door die openstaande deur komen waaien.
Vragen waarop het antwoord niet komt. Het rauwe verdriet dat hij bij zich draagt, het verliezen van een kind. Dat zie ik ook bij mijn moeder en dat raakte me. Pfff… ik staarde even voor me uit bij de aftiteling en nam een besluit. Morgen ga ik dat boek kopen.










Reacties

Mrs. T. op 24-05-2013 23:11

Ik kan me geen voorstelling maken van hoe het moet voelen om je zus te verliezen en tegelijkertijd kan ik er me van alles bij voorstellen. Sterkte!

Het boek is indrukwekkend en tegelijkertijd ook heel intiem. Tenminste, dat vond ik (http://www.triltaal.nl/2012/10/07/tonio/). 

Novy op 25-05-2013 00:27

Weet wat je doet. Het is een prachtig boek en je wilt doorlezen, om op de een of andere manier aan het eind te ontdekken dat er toch nog hoop is. Maar dat komt natuurlijk niet, want je je kind verliezen is het allerergste dat er is, dat besef je door dit boek weer eens te meer. En toch was ik opgelucht aan het eind, omdat ik uit die vreselijke beklemming kon stappen. En daar voelde ik me dan weer schuldig over. Want zij moesten erin blijven.

Dus.

José op 25-05-2013 06:52

Ik keek gisteravond ook, en wat was het herkenbaar... Ik vond het een ontroerende uitzending en ben meteen daarna in het boek begonnen.

Mammalien op 25-05-2013 08:09

Heftig! Zeer heftig. Mijn moeder heeft ook een kind verloren, mijn broer op 38 jarige leeftijd. Wist niet van jouw verhaal.  Dat boek durf ik nog even niet te lezen...

Vond het boek van anna enquist over dit onderwerp ook heel Aangrijpend

Zara op 25-05-2013 09:01

Ik ben in het boek bezig en lees het in etappes omdat het 'veel' is. Rouwen is een werkwoord en dat lees je het hele boek door. Er staat geen limiet op rouw(en), geef jezelf de tijd voor dit boek, maar vooral geef jezelf alle tijd om op jouw manier te rouwen over je zusje. 

Mevrouw H. op 25-05-2013 11:57

Mooi omschreven Door, soms ver weg en soms zo hard dichtbij het verdriet. En al mag het er zijn, wil je het soms even niet, omdat je het liefst had dat het niet waar was. Take care.

Mirjam Kakelbont op 25-05-2013 21:18

Wat heb je een prachtig blog geschreven, en heel knap om je eigen verdriet zo duidelijk te omschrijven. Sommige mensen zeggen veel te snel na een overlijden: het leven gaat door. Maar voor degene die rouwt, staat het leven vaak stil en dat is logisch. Als het een naaste is, heeft dat gevolg voor de rest van je leven. Het verlies blijft. Er zijn  geen regels voor rouwverwerking. Het siert je als je verdriet durft te tonen uit liefde.

Sterkte. Ik vind je een kei.liefs Kakel 

Door op 26-05-2013 11:11
@Mrs. T; ja, ik herinner me nu dat jij dat hebt gelezen. Maar ja... haha wat heb jij NIET gelezen:)?
Door op 26-05-2013 11:12
@Novy; misschien doe ik mezelf wat aan. Maar de nieuwsgierigheid naar zijn schrijfstijl, zijn beleving en de woorden die hij daarvoor gebruikt, hebben toch de overhand. Maar dank je!
Door op 26-05-2013 11:12
@Jose; en wat vond je ervan?
Door op 26-05-2013 11:13
@mamamlien; Ana Enquist? Staat genoteerd. Dank voor de tip.
Door op 26-05-2013 11:14
@Zara; wel toevallig (of niet?) dat veel mensen in het boek aan het lezen zijn.
Door op 26-05-2013 11:15
@Mevrouw H; dank je. Hoe gaat het met jou?
Door op 26-05-2013 11:16
@Mirjam; Wat een superlieve reactie. Dank je. x
José op 26-05-2013 12:20

ik ben pas een tiental pagina's ver, kan er dus nog niet veel over zeggen. Hij praat zoals hij schrijft (of vice versa) en dat is prachtig en doordacht.

Rietepietz op 26-05-2013 12:42

Alles bij elkaar een logje om heel stil van te worden en je zegeningen te tellen wanneer je niét uit ervaring kunt spreken!Iemand zómaar uit je leven gerukt is immers véél ingrijpender dan wanneer iemand na een ziekbed overlijdt ,al is het verlies niet minder klein, de verwerking begint eerder en er kan een vorm van vrede zijn doordat "het lijden"is beeindigd.

Tijmen op 28-05-2013 19:22

Ik vond de uitzending ook indrukwekkend. Meer dan het boek eigenlijk. Dat vond ik mooi beschreven, een waanzinnig persoonlijk verhaal ook, maar dat maakte voor mij ook dat ik het van me af kon zetten. Voor zover je je er een voorstelling kan maken, denk ik niet dat ik op dezelfde manier zou rouwen. 

Gelukkig weet ik dat niet zeker. 

Mooi blogstukje trouwens. En dan in het bijzonder over je man.

Door op 28-05-2013 19:28
@Jose; ik heb besloten het te downloaden op de ereader voor de vakantie.
Door op 28-05-2013 19:29
@Rietepietz; ja, dat plotselinge, dat doet je aan de grond genageld staan.
Door op 28-05-2013 19:30
@Tijmen; dank je. Ik word wel steeds nieuwsgieriger naar het boek. Mooi dat jij dat eruit pikt, over Marcel.
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl