doorgaatervoor.punt.nl
Project T

Ik bedacht dat ik een andere salontafel wilde. De tafel die we hebben is weliswaar praktisch en past goed qua afmetingen bij de rest, maar is donkerbruin en glanzend. Het is een robuuste, massief eiken tafel, dus eigenlijk doodzonde om op Marktplaats te zetten en er vervolgens na honderd keer mailen met potentiële kopers, die allemaal voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten, een tientje voor te krijgen. Want zo gaat dat op Marktplaats. Althans bij mij.

Enfin, ook hier is de crisis toegeslagen en mede vanwege bovenstaande, besloten we de tafel te houden, maar hem een andere look te geven. Of eigenlijk, als ik eerlijk ben, besloot ik dat en deelde het mijn lief mee. Het leek hem een prima idee, zolang hij maar niet zelf hoefde te schuren, te verven of anderszins te klussen.

Het klussenbedrijf wat ik altijd inschakel bij mijn projectjes werd gebeld. Na wat gesteggel over het ophalen van de tafel (‘Nee, hij past écht niet in mijn auto, ook niet gedemonteerd!’) kwamen ze toch voorrijden om het ding in te laden.
Ik legde uit wat de bedoeling was. De man knikte en zei dat het voor de bakker kwam.

Na een week, waarin we onze kopjes en glazen op een klein IKEA krukje frommelden, was ik benieuwd hoe het met mijn tafel stond. Immers, ik had niets meer vernomen van het klusbedrijf.
De man van de zagerij wist niet waarover ik het had. Ik checkte of hij wellicht zijn oren eraf had gezaagd. Ineens begon hem wat te dagen. De tafel ja, daar had hij het onderstel van geschuurd. Op mijn vraag waarom hij het blad niet had gedaan, kreeg ik geen antwoord. Afijn, we spraken af dat hij het af zou maken (en rap een beetje) en ik checkte nog even met de meisje van de verfafdeling de kleuren. Het zou goed komen.

Ik was nog geen uur thuis toen het klusbedrijf belde met de mededeling dat ze het toch niet zouden doen. Nou ja, wel het schuren, dat was zelfs al af, maar de rest moest ik zelf maar doen. Ik begreep er geen hout van. Na wat gediscussieer heen en weer, trok ik de conclusie. Ze wilden het gewoon niet doen. Ik wilde met mijn vuist op tafel slaan, maar ja… dat ging dus even niet.

De volgende ochtend reed ik naar een meubelbedrijf met werkplaats hier in de stad. Ik legde mijn probleem uit en regelde dat de tafel van het klusbedrijf naar de werkplaats werd gebracht. De stoere meid, in overall vol met verfvlekken, snapte onmiddellijk wat ik voor ogen had en liet me wat voorbeelden zien. De volgende dag belde ze dat het klaar was. Ik legde haar meteen mijn volgende project voor.

Reacties

Zara op 21-05-2013 18:47

Fijn dat het uiteindelijk is gelukt, wel raar dat het eerste klusbedrijf je aan het lijnt je hield.

Benieuwd naar je volgende project! Je hebt de smaak te pakken...

zuster_klivia op 21-05-2013 19:50

Fotootje? 

Door op 22-05-2013 11:27

@zara; volgende project is de eettafel, van hetzelfde materiaal!

Rietepietz op 22-05-2013 18:34

Toch is zélf schuren best leuk om te doen maar je moet er natuurlijk wél de tijd voor hebben.Maar uiteindelijk heb je toch dé oplossing gevonden en ik heb het vage gevoel dat het klusbedrijfje een klant kwijt gaat raken!

Mirjam Kakelbont op 22-05-2013 21:31

Kijk, kijk, een dame met twee rechterhanden, èn niet te beroerd om ze uit haar mouwen te steken. Wat wil een mens nog meer?? Goeie zet!

Mrs. T. op 23-05-2013 19:54

Wat een gedoe zeg. Ik zeg foto!

Irene op 24-05-2013 09:12

Hahaha als ja dat al "toeslaan van de crisis" noemt ben ik bang dat je nog raar staat te kijken als de crisis écht toeslaat! Dan zul je waarschijnlijk zelf in een overall moeten en vieze handen gaan krijgen ;).

Maar fijn dat je uiteindelijk wel een goed adresje hebt gevonden. 

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl