doorgaatervoor.punt.nl
De dag dat mijn zoon uit huis ging

De dag die ik al een tijdje probeerde te negeren in mijn gedachten, was dan nu echt aangebroken. Het is de dag waar mijn oudste zoon al maanden reikhalzend naar uit had gekeken. Vanaf het moment waarop het verlossende telefoontje van zijn mentor kwam, stond eigenlijk alles in het teken van ‘op kamers’.
Terwijl hij lag te genieten op het strand van Portugal met zijn hele vriendengroep, speurde ik op kamertje.nl naar een leuke kamer. Want ondanks het feit dat ik bijna moest overgeven bij het idee dat mijn eerstgeborene het nest ging verlaten, wilde ik toch ook wel dat hij – als het dan toch moest gebeuren – een fijne plek zou hebben.

Het liefst wilden de vrienden bij elkaar zitten, althans wie er dan van de groep in Groningen gaat studeren. De jongens waaieren uit naar Amsterdam, Delft, Leiden en Groningen dus.
Ons zondagskind had het weer voor elkaar; we vonden een geweldig leuke flat waar zoon met nog twee vrienden gaat wonen. Contracten werden getekend, hij kocht een oud barrel van een fiets bij een fietsjunk en wij haalden de IKEA leeg.

Morgen begint de KEI-week en dus werd er vandaag verhuisd. Nadat ik gisteren drie huilbuien had gehad, dacht ik dat het vandaag wel zou gaan, maar toen de volgepropte auto met de vrienden de straat uitreed, was ik toch blij dat ik mijn zonnebril op had gezet.

Tijmen twitterde op dat moment dat hij een NK tijdrit ging rijden in Bornerbroek. Of we zin hadden om te komen kijken. Nou ja zeg, dat is hier om de hoek! We propten een boterham naar binnen en sprongen in de auto. Hij zou om 12.29 uur van start gaan, dus we  hadden nog ruim een half uur. Bij aankomst in Bornerbroek zagen we meteen José, Tijmen en Koosje Jans, dus we hoefden niet te zoeken. José haar halve familie was er ook en zo kwam het dat Tijmen de grootste fanclub van alle deelnemers had. We moedigden hem aan, de kinders smulden van een ijsje en voor we het wisten was hij alweer over de finish. Wat een snelle man! We kletsten nog even en toen gingen we weer verder. Het was een onverwacht genoegen hen even te zien.

Thuis liep ik een beetje met mijn ziel onder mijn arm. De mannen gilden dat FC Twente had gewonnen van Feyenoord, maar het maakte mij eerlijk gezegd niks uit. Ik pakte mijn boek en ging in de tuin zitten. Lief kwam bij me zitten en ineens stonden we op en begonnen we met alle tuinmeubels te schuiven. Het werd een complete metamorfose en om het te vieren schonken we een wijntje in. We stuurden een berichtje naar zoon hoe het hem verging en kregen een enthousiast verhaal terug.

We brachten een toost uit op onze oudste en in gedachten dankte ik op mijn blote knieën de uitvinder van whatsapp.









Reacties

José op 11-08-2013 22:38

Geen betere manier om afleiding te zoeken, dan 'iets' te verbouwen :) 

En wat was het ontzettend leuk jullie weer te zien en dan klaarde Tijmen ook nog eens ontzettend op dankzij alle aanmoedigingen! 

Renesmurf op 11-08-2013 23:14

ja, zo gaan die dingen he!  Ik heb tot mijn 38ste bij mijn ouders gewoond, en kom er nu nog steeds drie keer per week.Ik had geen reden, studeren is wel een goede reden, en het went vast wel!

Tijmen op 12-08-2013 10:46

Ik kan me jouw tranen zo voorstellen. De opgetogenheid van oudste ook.

Fijn dat wij voor afleiding mochten zorgen en dank jullie voor het supporteren. Daardoor was het rotte gevoel over mijn rijden (ook al heb ik eigenlijk al mijn doelstellingen bereikt bleek achteraf, toch had ik er niet alles uitgehaald) snel over, met al die leuke mensen om me heen!

janine op 12-08-2013 11:05

Ik kan me aan mijn eigen opgetogenheid (heb ook in Grunn gestudeerd) nog heel goed herinneren, maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat het voor jou heel raar moet zijn.

Komt allemaal wel goed, die zoon van jou loopt volgens mij niet in 7 sloten tegelijk!

Petr@ op 13-08-2013 12:21

Hallo Door

Zomaar op je blog terecht gekomen.

Onze jongste zoon is als eerste het huis uitgegaan een paar maanden geleden, dus ik kan me je gevoel goed voorstellen!

Gelukkig woont oudste zoon nog wel thuis, waarschijnlijk nog tot eind volgend jaar (dat duurt nog heeeeeeel lang ;-))

Groetjes Petr@

Rietepietz op 13-08-2013 15:54

Met ons verstand weten we het allemaal wel, je hebt je kinderen "te leen" , maar ja , dat gevoel hé!Fijn dat dat hij zulke leuke woonruimte heeft mét mensen die hij al kent want vergis je  niet,  ook hij zal moeten wennen aan niet meer thuis wonen !

Mrs. T. op 13-08-2013 19:57

Potjeverdikkeme, het lijkt mij een megaloslaatstap ... Maar het komt vast goed want zijn basis zal er altijd zijn.

Mirjam Kakelbont op 13-08-2013 21:30

Wel een enorme winst dat je weet met welke vrienden hij "opgescheept" zit in Groningen, maar dat zal je op dit moment een worst wezen natuurlijk. Mijn dochter gaat haar examenjaar van het gymnasium in en staat nu al ingeschreven bij het Erasmus. Lekker dichtij! Maar eens zal ook zij in haar eigen bootje uitvaren. 

Lieve Door, je redt het wel. Evenals je oudste! Je blijft altijd zijn moeder :D

Liefs Kakel

LEHTI op 18-08-2013 02:30

Ik kom net thuis van het vieren (inluiden) van de verjaardag van mijn eerstegeborene. Tweeentwintig wordt hij vandaag. Hier in Groningen is het nu beregezellig. Niet alleen vanwege de KEi-week, maar ook omdat het Noorderzonfestival is begonnen. Tien dagen cultuurhappen in het park hier om de hoek. Dus als je binnenkort nog wat Ikeaspulletjes bij je zoon komt brengen, moet je daar beslist ook even heen. En als je zoon nog geen filters in huis heeft, kom je hier maar een kop koffie halen. ;-) Welkom in Grunn!

Wondelgijn op 18-08-2013 11:25

Wij hebben nu 6 maanden een 'kinderloos' bestaan... Wennen gaat het nog niet, maar het genieten ervan is langzaam toch begonnen. Er is dus hoop, lieve Door! *knuffel*

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl