doorgaatervoor.punt.nl
Een jaar zonder

Bijna een jaar is er voorbij, sinds die afschuwelijke dag dat mijn zusje overleed. Een jaar, het is amper te geloven. Het werd herfst, winter en voorjaar. Ik zocht een mooie foto van haar uit, genomen op een heel gelukkig moment, en zette hem in mijn woonkamer. Iedere dag kijk ik naar haar gezicht. Ze lacht en straalt, daar op dat tafeltje. Ik zet er ’s avonds vaak een kaars bij; dan geeft het licht haar gezicht een warme glans.

Toen ik in Spanje was, moest ik veel aan haar denken. Meer dan anders. Ik besefte dat ik het jaar ervoor op dezelfde plek was, ongeveer om dezelfde tijd. We stuurden sms’jes en ze stuurde me een uitgebreid verslag van een dagje uit. Ik las het op mijn terrasje in de zon. Het werd haar laatste brief aan mij. Er volgden nog enkele sms’jes en daarna was het stil. Oorverdovend stil.

Het afgelopen jaar heb ik een paar keer naar haar gebeld. Ik luisterde dan naar de voicemail, omdat ik haar stem even wilde horen. Op een bepaald moment deed ie het niet meer. Ik sloot dat af, kwelde mezelf ermee, terwijl het me ook troost bood. Dubbel gevoel.

Alles wat gebeurd is, passeerde wel honderd keer in mijn gedachten. Iedere minuut probeerde ik te reconstrueren, maandenlang. Ik vroeg me af wat je nog gehoord hebt, of je ons nog kon volgen, vlak voordat je voor eeuwig je ogen sloot. Ik voelde me schuldig, over dingen waarover ik me niet schuldig hoef te voelen, dat weet ik. Maar toch… verdriet en machteloosheid doen wat met je.

Ik vroeg me af of we alles goed gedaan hebben bij je afscheid. Had je het zelf ook zo gewild en waren de woorden juist gekozen?  Alles hebben we met aandacht en vanuit ons hart gedaan, maar ook met heel veel emoties en in een roes van onwerkelijkheid en intens verdriet.

Laatst vroeg iemand of ik nog veel aan haar dacht. Ik knikte, kreeg een brok in mijn keel, die ik vlug wegslikte en dacht bij mezelf ‘Je hebt geen idee’. Ik denk elke dag aan haar. Mensen die nog nooit iemand hebben verloren, kunnen zich dat misschien helemaal niet voorstellen. Hoeft ook niet, ik zeg het ook nooit. Ze is in mijn gedachten, dat is een onderdeel van mij geworden en ik ben daar blij om. Stel je voor dat ik mijn zus zou vergeten!

Deze dagen ben ik emotioneler dan anders, blijkbaar heeft het toch met deze tijd van het jaar te maken. Alles is hetzelfde als vorig jaar; de warme dagen, de vakantie. Maar nooit zal het meer hetzelfde zijn.

 








Reacties

tante op 06-08-2013 22:15

't is ook niet niks.

Mooi geschreven, je zusje zal trots op je zijn!

Nicolekebolleke op 06-08-2013 22:17

Ben er stil van. Is dat gewoon alweer bijna een jaar geleden.. Een jaar geleden toen jouw leven zo anders werd. 

Maar fijn dat ze nog elke dag in je gedachten is. Dat zal ze fijn vinden. Weet ik zeker. X

Mrs. T. op 06-08-2013 22:36

Ach lieve Door, wat een indrukwekkend mooi en intens logje. Mensen waarvan je hield en die je moest laten gaan zijn het waard om nog veel aan te denken.

zuster_klivia op 07-08-2013 06:57

Dikke kus.

Irene op 07-08-2013 13:04

Je kent me niet, ben slechts een meelezer.

Maar ik zeg altijd, het jaar na een verlies, is een jaar van terug kijken.

Je kán dan nog niet eens met verwerken beginnen.

Je blijft denken; een jaar geleden dit en een jaar geleden dat.

Dat heeft meestal (altijd) veel tranen tot gevolg, want wat was is niet meer.

Pas na dat jaar kan je beginnen met verwerken en kijk je terug op een jaar dat je soms met veel en soms met minder moeite doorgekomen bent.

Dan kan je gaan zeggen, vorig jaar deed ik het zo, dit keer wil ik het anders, beter dan een jaar terug.

En dan zal er vaker een lach tussen de tranen doorkomen.

Iemand verliezen, iemand die je zo lief was, is heel zwaar en dat heeft tijd nodig, veel tijd om dat te kunnen relativeren, om te kunnen verwerken en een plaatsje te geven.

Ze zal altijd in je gedachten zijn, altijd in je hart en in je bloed, ze is je zus.

Maar met tijd zal het verdriet anders worden, soms minder, soms milder, met de tijd zal de lach vaker terug komen.

En dan pas kan je proberen je leven verder te leven zoals jij dat wilt.

Heel veel sterkte en de kracht om dit eerste jaar af te sluiten en verder te gaan.

Lieve groet, Irene.

Anouk op 07-08-2013 15:50

Moeilijke gevoelens heel mooi verwoord. 

Knuffel voor nu en voor volgende week, volgende maand, volgend jaar. 

Iemandxdiexjexzoonxcoenxknapxvind op 07-08-2013 16:29

hoi.

ik wil even zeggen dat jouw zoon coen knap is. :D

Doei.

Rietepietz op 07-08-2013 17:08

Ergens meen ik me te herinneren een logje gezen te hebben waaruit bleek dat je zusje door een ongeval om het leven is gekomen .De door van  iemand die zó onverwacht ,en eigenlijk gevoelsmatig ook zo onnodig , uit je leven gerukt wordt vraagt véél meer tijd dan bij een sterfgeval dat verwacht werd door de ziekte of de leeftijd. Oók niet makkelijk maar daar kun je wat eerder vrede mee vinden , déze lege plek had niet leeg moeten zijn  en de verwerking kan pas beginnen als de eerste schok verwerkt is.Je hebt een héél mooie "nagedachtenis " geschreven en natúúrlijk blijft je zusje bij je !

Mevrouw H. op 07-08-2013 22:39

Intens en mooi. Je emoties mogen er altijd zijn, en zo begrijpelijk nu nog meer in deze periode. Je tijd nemen om te rouwen, stilstaan bij de herinneringen. Sterkte in deze moeilijke periode weer.

((En ook weer zo totaal 'in het nu' dat -waarschijnlijk- een meisje jouw zoon een knapperd vind)) Dat geeft dan weer een glimlach.

Take care lieve Door!

Door op 09-08-2013 12:39
@Tante; dank je. Dat hoop ik. @Irene; dank voor je lieve en mooie woorden, doet me goed! @Mrs. T; zo is dat. Daarom ook dit logje. @Nicoleke; ja joh, een jaar alweer. Pff.. niet te geloven hè? Kijk maar hoe snel een jaar gaat als je naar Pippa kijkt! @zuster klivia; dank! @Anouk; dank je meis. @Iemanddiemijnzoonknapvindt; haha! Je hebt helemaal gelijk!! @Rietepietz; nee, het was geen ongeval. Dank je voor je lieve woorden. @Mevrouw H; ja, daar moest ik ook om lachen. Leuk toch!
Irene op 09-08-2013 15:12

Wat heb je dat prachtig verwoord. Iedereen die een dierbare heeft verloren, zal zich in je woorden herkennen. 

Het eerste jaar is het moeilijkst. Alles voor eerst zonder die persoon; eerste kerst, eerste verjaardag noem maar op. Pijnlijk en confronterend. 

In je hoofd en je hart zal ze altijd aanwezig blijven.

renesmurf op 10-08-2013 12:56

he, wat een diep stuk, zo recht uit het hart.  Daar valt niet anders op te reageren dan op deze manier, voor mij :)

Ri op 12-08-2013 10:40

Dit zijn de mooiste, maar ook de moeilijkste logjes om op te reageren. Je beschrijft wonderschoon hoe je je voelt. Maar het onderwerp is zo rauw.

Je bent een kanjer. Je doet het goed. Je hebt het goed gedaan.

Ri op 12-08-2013 10:40

Dit zijn de mooiste, maar ook de moeilijkste logjes om op te reageren. Je beschrijft wonderschoon hoe je je voelt. Maar het onderwerp is zo rauw.

Je bent een kanjer. Je doet het goed. Je hebt het goed gedaan.

janine op 12-08-2013 11:00

Lieve Door,

mooi verwoord, snif. Wederom veel sterkte gewenst, het blijft allemaal zo dubbel, het leven gaat door en tegelijk kijk je achterom.

Dikke knuffel,

janine

Zara op 15-08-2013 10:15

Een jaar is nog zo kort; de pijn van het verlies zal over een paar jaar misschien anders worden maar het gemis blijft. Ze zal voor altijd je zus zijn en blijven, zelfs daar kan de dood niets aan veranderen. Maar lieve Door, wat is de dood toch een onbamhartig iets... 'voor altijd' duurt veel te lang. Dikke knuffel!

Marlies op 23-08-2013 20:28

Mooi. En helemaal waar. x

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl