doorgaatervoor.punt.nl
Nog niet

Vanmiddag liep ik met een bloemetje in mijn hand de trappen op in het ziekenhuis. Ik bezocht de vader van mijn lieve vriendin J. Sinds mijn veertiende ken ik haar en daarmee ook hem. Dat is dus nu 32 jaar. In het begin was hij gewoon de vader van een schoolvriendin. Die zag je doorgaans weinig, want vaders werkten en bovendien liep ik meestal rechtstreeks door de keuken naar de slaapkamer van mijn vriendin.

Toen echter op haar zeventiende verjaardag haar moeder overleed en wij inmiddels hartsvriendinnen waren, kreeg ik meer oog voor haar vader. Tenslotte was hij op jonge leeftijd weduwnaar geworden. Daar zat hij, met zijn enorme verdriet en een puberdochter. De puberzoon studeerde buiten de stad.
Hij stortte zich op het schaken en later op een studie. Tot op hoge leeftijd stond hij op de tennisbaan.

In de loop der jaren zag ik hem op de verjaardagen van de kinderen van vriendin of als er iets anders te vieren viel. We haalden vaak herinneringen op aan zijn vrouw, ik heb haar immers goed gekend. Altijd vroeg hij hoe het met mijn zonen ging en of ik het allemaal nog wel aankon. Dan lachte hij er zo’n beetje bij, met zijn pretogen. Hij was altijd een beetje een statige, chique man. Zijn kleding kwam van de betere zaken en hij reed in een nieuwe, mooie auto. Hij deed niet aan kaarten, maar aan bridge. Ik moest altijd vreselijk lachen om zijn vaste opmerking op feestjes: ‘Kom, we doen net of we het leuk vinden’.

De laatste tijd bleef de auto in de garage, het ging niet meer. De maaltijden werden bezorgd en de dagelijkse wandeling inclusief kopje koffie in de stad ging moeizaam. Ik zag hem ouder worden en op de laatste verjaardag gaf ik hem een extra knuffel bij het afscheid nemen. Vriendin had het opgemerkt en vroeg me ernaar. Ik vertelde haar eerlijk dat ik bang was dat hij er op een dag niet meer zou zijn. Ze beaamde het. We werden er beiden heel verdrietig van.

Nu is hij, door een valpartij als gevolg van zijn ziekte, in het ziekenhuis beland. Even vreesden we voor zijn leven, maar zoals hij zelf zei: ‘ik ga nog niet dood’.
Vanmiddag dacht hij dat er luchtaanvallen waren en hij stelde mij voor om samen te vluchten. Ik zei dat we veilig waren en dat we gewoon konden blijven kletsen. Het was weer goed. Hij maakte een grap en we lachten, haalden nog even wat herinneringen op. Ik vroeg of hij een wandeling wilde maken over de gang. ‘Bij dat gespuis?’ vroeg hij. Ik begon te lachen en hij lachte met me mee. We wandelden en weer zei hij: ‘Kom, we doen net of we het leuk vinden’. Dit keer moest ik slikken bij die woorden. Ik bracht hem weer terug naar zijn kamer. Een zoen en een knuffel en een zwaai bij de deur. Ik groette het ‘gespuis’ en liep met betraande ogen naar mijn auto.


 

 








Reacties

zuster_klivia op 03-09-2013 21:40

Oei, dat klinkt niet goed... Hij is een beetje in de war. Poeh. Hoop dat ie nog opknapt. Wie weet is het even door de veranderingen, dat hij van slag is? Hoop dat je nog enkele jaren van hem mag genieten. Take care, liefs, S. 

Tijmen op 03-09-2013 22:56

Echt, Door, jij bent een van de liefste mensen die ik ken!

Mrs. T. op 03-09-2013 23:04

Wat mooi dat uit een vriendschap tussen jonge meiden zo een verbond met iemand andes kan ontstaan.

Novy op 04-09-2013 12:56

Wat weer mooi, Door. 

Rietepietz op 04-09-2013 17:06

Mooi zo'n vriendschap dóór een vriendschap ! Maar inderdaad heel vaak een een eindpunt als oudere mensen door een ongeval in het ziekenhuis komen. Het zóu nog kunnen dat de warrigheid ,vaak door de narcose veroorzaakt,  toch nog verdwijnd en dat jullie nog een paar jaar van elkaar kunnen genieten .

Door op 04-09-2013 19:05
@zuster_klivia; nee, komt niet goed. Progressieve ziekte..
Door op 04-09-2013 19:05
@Tijmen; nah, wat een lief bericht! Dank je Tijmen.
Door op 04-09-2013 19:06
@Mrs. T; ja, inderdaad, stond er nooit zo bij stil. Voor mij vanzelfsprekend.
Door op 04-09-2013 19:06
@Novy; uit jouw mond vind ik dat een groot compliment.
Door op 04-09-2013 19:07
@Rietepietz; hij heeft geen narcose gehad. Dit komt door de ziekte.
Novy op 04-09-2013 21:59

Wat ik dan weer een compliment vind :). Maar ik bedoel vooral ook jou. Zelf.

baasbraal op 05-09-2013 20:08

Wat een in-lief stukje Door! Je schrijft het met veel respect en heel integer neer. Ja,zo gaat het leven meid, maar daarom is het nog niet minder verdrietig. Ik zou zeggen: haal vooral veel goede herinneringen op en doe vervolgens net of het allemaal leuk is. Blijkbaar heeft die houding hem erdoor gesleept toen hij op jonge leeftijd alleen kwam te staan met een tienerdochter. Chapeau!

Rietepietz op 06-09-2013 13:28

Dat is héél jammer ,dan kun je niets méér doen dan voor fijne momenten zorgen en dat doe je gelukkig!

Door op 06-09-2013 18:00
@Novy; nah Noof, ich liebe dich! Haha.
Door op 06-09-2013 18:01
@baasbraal; dank voor je mooie reactie!
Door op 06-09-2013 18:01
@Rietepietz; ja, dat doen we.
Mirjam Kakelbont op 07-09-2013 21:11

Vanaf je jeugd zijn jullie met elkaar verweven geraakt. Het siert je dat je al op jonge leeftijd zag dat het voor hem als weduwnaar niet meevoel. Zoiets gaat de meeste jonge menesn voorbij. Lief dat je hem trouw bezoekt. Dat zal hem maar ook zéker je vriendin, goeddoen. Hou je taai, meissie.

Liefs Kakel

joten op 10-09-2013 15:32

zo ontroerend mooi,

moest echt even slikken...

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl