doorgaatervoor.punt.nl
De reünie

Ik twijfelde tot een uur voor aanvang. Wat als ik me niet op mijn gemak zou voelen? Of als ik na een half uur wel met iedereen uitgepraat bleek te zijn?

Mijn oudste zoon ging ’s morgens even op de koffie bij zijn oma, mijn moeder. ‘Zeg maar tegen oma dat ik vanmiddag waarschijnlijk een uurtje op die reünie blijf, en dat ik dan daarna nog wel even bij haar thee kom doen’ riep ik toen hij in mijn auto stapte en ik op mijn fiets sprong.
Mijn moeder woont nog altijd in het huis waar wij in 1970 kwamen wonen. Het huis waar ik mijn hele jeugd heb doorgebracht. In het verlengde van onze straat stonden drie basisscholen. Drie verschillende geloven op een rijtje. In deze tijd te debiel voor woorden, maar het was toen zo.
Iedere school met haar eigen speelplaats, wel een gezamenlijke gymzaal en een gezamenlijk voetbalveld. Achter mijn school was een groot terrein met heuvels en houten huisjes om in te spelen; wij noemden het altijd het ‘Indianendorp’.

Mijn (katholieke) basisschool heette de Anne Frankschool.  Zaterdag memoreerde Herman het feit dat wij nog toestemming van de vader van Anne Frank hebben gekregen om de school zo te noemen. Het was de eerste school in Nederland met die naam. Jammer dat het naambord jaren later verwijderd werd en er een bord met ‘Het Mozaïek’ werd opgehangen.  De Anne Frankschool was niet meer.

Een beetje afwachtend liep ik het schoolgebouw binnen. Ik herinnerde mij nog het opstapje bij de deur. In de verte hoorde ik opgewonden stemmen, gelach en kreten van herkenning. ‘Hé Dorien! Wat gaaf dat je er bent!’ mijn hartsvriendin uit mijn basisschooltijd verwelkomde me. Zij was ook de organisator van deze bijeenkomst. Dat verbaasde mij niks, zij was altijd degene die het voortouw nam.

Al gauw kreeg ik van allerlei oud klasgenoten zoenen op mijn wangen en een klop op mijn schouder. Ik groef in mijn geheugen en kleurde als ik werkelijk niet wist wie mij daar zo hartelijk begroette. Gênant! De knapste jongen van de klas had nu een grijze baard. Zijn ogen nog net zo mooi als toen, dat zag ik wel. De slimste jongen van de klas was nu kaal. Hilarisch genoeg zat hij in het kappersvak, zo vertelde hij later.
Die aparte knaap van toen was nu psychiater in Brabant. Het mooiste meisje van de klas heeft een internationaal bedrijf met 22 man personeel in het westen van het land. De jongen die een universitaire studie afrondde, organiseert nu bierwandeltochten en als hij daar niet van rondkomt, klust hij bij als deejay.
Een knul bij wie ik altijd graag thuiskwam, is twee keer voor de dood weggesleept, maar het gaat nu heel goed met hem.
De branieschopper van de groep is niet veranderd, ik heb hem de hele middag en avond gehoord.
Mijn beste vriendinnen bleken nog steeds heel erg leuk. Wat hebben we veel meegemaakt in de afgelopen 36 jaar.

Maarten vertelde dat hij een briefje met onzichtbare inkt had geschreven, waarin hij zijn liefde verklaarde aan Jolanda. Hij legde het briefje na schooltijd in haar lessenaar, tezamen met een stift waarmee je de inkt weer zichtbaar kon maken. Ik weet nog dat je die stiften kon kopen bij de HEMA. De volgende ochtend sloeg de paniek bij hem toe. In alle vroegte liep hij naar school en haalde het briefje weer weg. Jolanda heeft nooit geweten hoe zijn hart naar haar uitging. Tot afgelopen zaterdag. Het hoge woord kwam er na al die jaren uit.

Arthur pakte mijn hand. ‘Jou moet ik ook nog wat vertellen…’ zei hij met zijn charmante lach. Some things never change. ‘Ik heb heel lang een ringetje voor jou gehad. Ik wilde het aan je geven, omdat ik je altijd zo lief vond met je mooie rode haren’. Hij keek me met zijn donkere ogen aan. Arthur was de enige kleurling bij ons op school. Ik vond het altijd te gek, maar hij leek me zo onbereikbaar. De dag dat hij eindelijk de moed bij elkaar had verzameld om mij de ring te geven, zag hij dat mijn pinknagel heel onverzorgd was. Er zullen wel rouwrandjes onder mijn nagels hebben gezeten. We speelden namelijk altijd buiten in het Indianendorp.
Arthur knapte daarop af. Zaterdagavond, bij het afscheid nemen, kneep hij nog even in mijn wang en zei dat het toch jammer was geweest, dat het zo gelopen was. Ik knikte en keek nog eens naar mijn gemanicuurde nagels.

Ik kan mij niet anders herinneren dan dat ik van mijn 12e tot mijn 17e in een constante staat van verliefdheid verkeerde. Patrick stond gedurende een jaartje ook op die lijst. Gelukkig was het wederzijds en ondernamen we spannende dingen. Zo kreeg ik mijn eerste zoen van hem op de brug bij de vijver in onze buurt. Het was donker. Ik had altijd een mooi excuus om ’s avonds af te kunnen spreken, wij hadden immers een hond.

Patrick en ik waren net in een amoureuze toestand beland, toen we een plons hoorden. Zijn fiets was door een stelletje malloten in het water gegooid. We deden onze schoenen uit, trokken de fiets uit het water en bedachten hoe hij dit thuis ging vertellen. De fiets was immers beschadigd en zat onder de modder. Daar ging ons romantisch samenzijn.
De verliefdheid bleef en we spraken af voortaan de fiets thuis te laten. We verloren elkaar uit het oog maar beiden herinnerden we ons dit avontuur.

Een van mijn hartsvriendinnen, toen al enorm creatief en praktisch, is docente geworden in creatieve vakken. Geen spatje veranderd! Wat hebben we altijd veel lol gehad samen. Aan het einde van de avond liepen we samen naar onze auto’s, het voelde weer net zo vertrouwd als toen.

Mijn moeder zat ’s middags vergeefs op de uitkijk. De volgende dag vertelde ik haar alle verhalen bij de koffie.

 



















Reacties

tante op 03-11-2014 13:30

Leuk he zo'n reunie, en fijn dat je weer schrijft !

Door op 03-11-2014 13:32
@tante; ja het was geweldig leuk. En bedankt voor het compliment, ik ga het weer oppakken! Tweede logje staat al klaar:)
Tijmen op 03-11-2014 13:53

Bij de enige reünie waar ik ooit heen kon, was ik ziek. Ik kon dus niet gaan. Vind ik nog steeds jammer, ook al was ik toen nog maar een jaar of tien van die school weg.

Door op 03-11-2014 14:43

@Tijmen; jammer inderdaad. Paar jaar geleden was er een reunie van het lyceum waar ik op zat, maar ik voelde toen geen enkele behoefte om te gaan. Het ligt er denk ik ook aan wat voor klas het was.

Zara op 03-11-2014 16:57

Wat leuk! Meestal vallen dit soort ontmoetingen veel leuker uit dan je vooraf zou denken. Heb nog spijt dat ik 2 jr geleden niet naar de reünie van de MAVO kon... 

Ingrid op 03-11-2014 19:04

Hoi, leuk dat je weer schrijft.

Inderdaad super leuk zo'n reünie. Vorig had ik er 1 van de lagere school. Sommige mensen had ik in geen 25 jaar gezien.

En we pakten zo de draad weer op.

Mevrouw H. op 05-11-2014 17:41

Daar is ze weer! Heerlijk.

Spannend, lijkt me zo'n reunie. Maar je hebt er in ieder geval een mooi verhaal aan overgehouden.

Door op 06-11-2014 18:05
@Ingrid; wie ben je ook weer? Leuk dat jij weer reageert.
Door op 06-11-2014 18:06
@mevrouw H.; ja ik ben er weer! Fris en fruitig:)
Mrs. T. op 06-11-2014 22:21

Zo hé, je bent er weer en meteen drie logjes! Leuk, leuk, leuk!!!

We hebben een paar jaar geleden een reünie gehad. Erg leuk vond ik. http://www.triltaal.nl/2012/04/17/reunie/

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl