doorgaatervoor.punt.nl
Herdenken

Niet de hele uitzending van de Nationale herdenking vlucht MH17 heb ik gezien. Ik schakelde in op het moment van de stilte. Daarna klonk het Wilhelmus. Daar raak ik altijd een beetje geëmotioneerd van.
Woorden, gesproken en gezongen volgden. Een meisje die haar beide ouders was verloren. Wat dapper, zoals ze daar zo stond.

Op Twitter las ik de reacties in mijn tijdlijn. Mensen voelen hun eigen verdriet weer bovenkomen, net als ik. Alle woorden over verlies en onmacht kun je op jezelf betrekken als je iemand die je dierbaar was, bent verloren.
Ik dacht aan mijn zusje. Niet voor het eerst deze dag. Vanochtend had ik het er met mijn moeder nog over, dat ze komende vrijdag weer jarig zou zijn.

De afgelopen keren gingen we naar haar graf, legden er bloemen en stonden er stil in ons gezamenlijk verdriet. Ik weet niet zeker of ik er troost vind, daar in die tuin, maar toch is het wel een mooi ritueel. Soms ga ik alleen naar haar toe, wied wat onkruid, poets het zand van het marmer en zet er een bloemetje of een bloeiende plant neer.  Het is niet zozeer de omgeving maar meer dat ik even de tijd neem om heel bewust dichtbij haar proberen te zijn. Natuurlijk kan dat ook thuis achter de strijkplank of ’s nachts in bed. Maar dan zijn er altijd zaken die afleiden, dat is nu eenmaal zo in een druk bestaan.

Als ik dan terugrijd, neem ik meestal een weggetje langs landerijen en niet door de stad, dan praat ik in mezelf een beetje tegen haar. Soms vertel ik dingen die zijn gebeurd of iets waarvan ik weet dat zij erom zou moeten lachen. Dat doet me dan goed. Stiekem hoop ik dat als er iets tussen hemel en aarde is, dat zij dan ook even kan gniffelen.

Bijvoorbeeld dat er nu toch weer een wanstaltige lantaarn op het graf naast haar is neergezet. Of die lelijke plastic rozen die er, waarschijnlijk met de allerbeste bedoelingen, staan in een onooglijk vaasje, een eindje verderop. Soms ook dingen die in de familie spelen. Dan vertel ik haar over onze moeder en dat ze haar zo mist. Ik weet het ook allemaal niet hoor, of het wel of niet zin heeft om dat soort dingen te doen. Maakt ook niet uit, ook ik doe het met de beste bedoelingen. Voor haar, voor mij, voor ons.

 

Reacties

Tijmen op 10-11-2014 16:03

Het heeft zin, want je spreekt met haar. Of ze je echt kan horen of niet.

Sterkte vrijdag.

Door op 10-11-2014 17:22

@Tijmen; ja nou, dat denk ik ook. En dank je!

Sanneke op 10-11-2014 17:54

Lieve Door, ik vergeet nooit hoe ik ooit 's avonds naar buiten keek, een enorm mooie heldere ster zag en dacht: 'Mam, ik vraag je nooit om bewijs dat je hoort wat ik tegen je zeg, maar als je me hoort, wil je die ster dan laten vallen?' Het was een onzinnige vraag natuurlijk, maar hij viel, in een lange lome boog, met een prachtige staart. Praat jij maar fijn met je zusje dus. Xx

Jet op 10-11-2014 18:02

Dat is de essentie van rouw: het op je eigen manier mogen doen die goed voor je is en je troost geeft. En daar hoort praten tegen haar bij, lachen om die gruwelijke lantaarn en haar naam blijven noemen. Wat een mooi blogje.. 💖

Mevrouw H. op 13-11-2014 11:56

Ik weet zeker dat het maar een heel dun lijntje is en jullie voor altijd verbonden zijn. En daarnaast, doe wat voor jou fijn voelt want dat is waar het om draait. Sterkte!

Mrs. T. op 15-11-2014 19:15

Hoe je het ook doet, ik denk dat je het goed doet.

Bijzonder die ervaring van Sanneke.

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl