| |
 |
Geen woorden
Bizar | Persoonlijk
|
22 Maart 2010 | 11:36:08
|
Uw nooit om woorden verlegen zittende logvrouwe, valt vandaag even stil.
Afgelopen week kregen wij het bericht dat een neef, die stage loopt op St. Maarten, bij een duikongeval zijn nek heeft gebroken. Van de één op de andere dag is het leven van een 22-jarige veranderd van een vrolijke, zonnige stageplaats in een ziekenhuiskamer met allerlei apparatuur. Een speciaal ingevlogen chirurg uit Miami opereert hem vandaag voor de tweede keer. Wij kunnen niets anders doen dan hopen en wachten op berichten, ondertussen denkend aan hem, zijn vier broers en onze oom en tante.
Vanochtend las ik vluchtig de ochtendkrant bij mijn ontbijt. De rillingen liepen over mijn rug toen ik las dat een 30-jarige vrouw hier uit de buurt gisterenavond was verongelukt. Verdronken ook nog. Eenmaal op mijn werk, concentreerde ik me op wat ik doen moest. Toen kwam het telefoontje van een overblijfkracht, dat zij deze week niet zou komen. Tussen het gesnik door, maakte ik op dat de 30-jarige vrouw waarover ik had gelezen, haar schoondochter was.
Vorige week troostte ik vriendin, omdat haar vriendin aan kanker is overleden. Vriendin kreeg weer de zenuwen bij het idee dat bij haar de kanker ook kan terugkomen. En dan kun je zeggen dat je positief moet blijven denken en dat de laatste controle toch goed was, maar ik begrijp die diepgewortelde angst wel. Die gaat er nooit meer uit als zoiets aan den lijve heeft ondervonden.
Daarom vandaag geen logje over zonnige oorden en zo. Omdat ik even een beetje stil ben in mezelf. |
|
|
|
|
Dòsplak´i boka
Goed doel | Curaçao
|
21 Maart 2010 | 08:29:49
|
De vertrekkende collega van mijn man krijgt natuurlijk een afscheidscadeautje. Ik vroeg aan lief wat de bedoeling was en of er al iemand met een idee was gekomen. Het verbaasde mij niets toen hij heel relaxed zei: ‘We doen allemaal geld in een enveloppe’. Persoonlijk vind ik geld geven geen bal aan, maar snapte wel dat het stel het wilde krijgen, ze hebben erg veel kosten in het vooruitzicht. Ik stelde voor dan toch een kleinigheid erbij te doen, dat geeft wat leuker en wat ik in gedachten had, konden ze goed gebruiken.
Het boek Dòsplak´i boka heb ik zelf ook gekregen bij ons vertrek naar Curaçao. Het is een cursusboek Papiaments met cd’s.
Het Papiaments wordt gesproken op Aruba, Bonaire en Curaçao. Voor bijna 200.000 van de 250.000 bewoners van deze eilanden is het de meest gesproken taal en voor nog eens ruim 14.000 de tweede taal.
In Nederland wonen bovendien nog eens ongeveer 100.000 Papiamentstalige Arubanen en Antillianen.
Dòsplak´i boka (een verwijzing naar de Papiamentse zegswijze voor: ‘Laat mij ook eens wat zeggen’) is de eerste en enige op communicatie gerichte cursus voor het Papiaments. Het leerpakket bestaat uit: een cursusboek, een hulpboek en twee audio cd´s. In de twintig lessen (lesboek) kun je redelijk Papiaments leren.
Het hulpboek geeft uitspraak- en spellingsregels, een grammaticaal overzicht en een woordenlijst.
De cd´s bevatten dialogen en zestien interviews met Antillianen van de Benedenwindse eilanden.
In Dòsplak´i boka zijn de belangrijkste aspecten verwerkt zowel van de taal als van het Antilliaanse leven waarvoor taalgebruik essentieel is.
Teksten, vele foto´s en andere illustraties laten de lezer op een speelse manier kennis maken met verschillende aspecten van de Antilliaanse cultuur.
Het is een leuke taal. U krijgt een voorproefje:
Hoe gaat het? Kon ta bai?
Hoe heet je? Kon yama bo?
Ik ben moe Mi ta kansa.
Waar woon je? Unda bo ta biba?
Ik hou van je Mi ta stimabo
Kusje voor jou Sunchi pa bo
Tot ziens! Ayo!
Spreekt u nog een woordje over de grens?
|
|
|
|
Crime does pay
Opleiding/Keuze | De zonen van Door
|
20 Maart 2010 | 08:47:58
|
Onze oudste zoon moet dit schooljaar zijn keuze hebben gemaakt. Nee, lieve mensen, wij gaan hem niet uithuwelijken. Ik doel op de profielkeuze. Het is leuk om te zien hoe de jongelui tot hun uiteindelijke vakkenpakket komen. Er zijn dit schooljaar speciale lessen ingeroosterd om de leerlingen te helpen bij het kiezen van een profiel.
Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb, een kleine uitleg.Er zijn vier profielen waaruit gekozen kan worden. Deze zijn; Natuur & Techniek, Natuur & Gezondheid, Economie & Maatschappij en Cultuur & Maatschappij. De keuze voor een profiel bepaalt voor een deel welke studies er na het eindexamen (VWO) gevolgd kunnen worden en dus ook welke beroepen later haalbaar zijn.
Naast de speciale lessen, geeft iedere docent zijn visie op de zaak.
Er zijn hier thuis al heel wat beroepen de revue gepasseerd. Zo zag onze zoon zichzelf wel piloot worden. Stiekem vroeg ik mij af of dit wel echt van hem zelf kwam, of dat hij lichtelijk geïnspireerd was door de gedroomde carrière van zijn vader.
Twee maanden later was de vliegerij alweer achterhaald en riep hij dat het de Hogere Hotelschool zou worden. Ik werd wel blij bij dat idee: zag al een zoon voor me die in de weekenden voor zijn lieve moedertje ging koken met vier sterren. Eentje die de hospitality thuis zou oefenen. Helaas, mijn blijdschap was van korte duur: het jong switchte alweer naar een andere mogelijke studie.
De laatste maanden is er niet veel verandering te bespeuren in zijn ideeën over de toekomst. Op een dag kwam hij beneden en zei resoluut: ik ga criminologie studeren!
Nadat ik van de schok bekomen was (hoe kwam hij daar nu toch weer bij?) vroeg ik of hij wist wat voor toekomstmogelijkheden je hiermee hebt. Hij bleek het uitgebreid uitgeplozen te hebben. Ik had eigenlijk geen idee dat er zoveel mogelijk bleek na het afronden van een dergelijke studie. Natuurlijk zijn we nog lang niet zover. Eerst nog de laatste drie jaar VWO met goed gevolg zien af te ronden. Waar heb ik het over.
De beslissing is genomen: Economie & Maatschappij gaat het worden. Ik geniet van deze fase: mijmeren over je toekomst, waarbij alles nog open ligt en niets moet. Waarbij je ouders je alle kansen bieden die binnen hun mogelijkheden liggen en je eigen ideeën daarover respecteren.
Soms zou ik stiekem willen dat ik in zijn schoenen stond. Alleen die maat 43, dat vind ik dan weer minder.
Disclaimer: ‘Crime does pay’ is de naam van de studentenvereniging van de studenten Criminologie aan de VU in Amsterdam. |
|
|
|
Door is een beetje dom
Boek | Door schrijft maar wat
|
19 Maart 2010 | 07:46:50
|
Van de week koos ik drie boeken bij de bibliotheek: Loslaten van Loes den Hollander, Eten met Emma van Herman Koch en een boek over het Chili van Isabel Allende: Herinnering aan mijn Chili.
Eigenlijk wil ik Het Diner van Herman Koch, maar dat bleek uitgeleend en ook al gereserveerd voor lange tijd. Dan maar deze.
Het boek over Chili kun je oppakken, een stukje lezen en weer neerleggen. Het is het verhaal over de liefde en de nostalgische gevoelens van Isabel Allende over haar vaderland. Al jaren woont zij buiten Chili, maar nog iedere dag denkt, droomt en schrijft ze over het land. Mijn favoriete boek van deze schrijfster is: ‘Het huis met de geesten’ (La casa de los espiritus) is een familiekroniek die zich vanaf het begin van deze eeuw over vier generaties uitstrekt tot in de jaren zeventig, toen de militaire dictatuur een einde maakte aan het socialistische bewind van Salvador Allende.
Een prachtig verhaal rond de figuur van Esteban Trueba, een tirannieke, wellustige grootgrondbezitter. Dan de vier uitzonderlijke vrouwen: Rose de Schone, de nimf met het groene haar, haar zuster Clara, de dromerige helderziende die op telekinetische wijze voorwerpen kan laten bewegen en haar dochter Blanca, die een verboden liefde koestert voor een linkse protestzanger, tot grote schande van de familie zwanger van hem wordt en een dochter baart. Dit kind, het meisje Alba, zal later in een tijd van verval en terreur de wonderbaarlijke geschiedenis van haar familie opschrijven, om zoals ze zegt: 'het verleden te laten herleven en mijn eigen ontzetting te overwinnen.' Dit boek is ook verfilmd, maar zoals ik vaak ervaar met verfilmingen: het boek had me meer in zijn greep dan de film.
Gisteren begon ik in het boek Loslaten van Loes den Hollander. Op haar nieuwste boek na, heb ik alles van haar gelezen. Haar boeken lezen gemakkelijk en meestal lees ik ze in één ruk uit. Bij dit boek werd ik een beetje moe van de vele personages en ik zag geen enkele samenhang in het verhaal. Ik las een pagina of twintig en legde het toch maar even weg. Vanmiddag pakte ik het weer op en las weer een pagina of tien. Opnieuw ergerde ik mij aan het feit dat er geen vaart zat in het verhaal en dat ik wederom over allerlei nieuwe personen las. Het leken wel op zichzelf staande verhaaltjes….
Nu ben ik een beetje druk de laatste tijd en dus waarschijnlijk niet zo geconcentreerd op wat ik doe. Dat bleek wel toen ik het boek met een zucht dichtklapte en op de tafel legde. Ik stond op en zag ineens op de kaft staan: Loslaten. En daaronder: Korte Verhalen.
Dus toch. Beetje dom.
|
|
|
|
Scheermessen a la plancha
Eten en drinken | Door kan niet zonder vriendinnen
|
18 Maart 2010 | 11:10:47
|
Vanochtend schreef ik een logje over de vragen die mijn kinderen stelden betreffende de zaak Milly Boele. Het stukje was nog niet helemaal af, maar ik moest naar mijn werk (ja, mensen ik doe dat soort dingen soms al om 7:30 uur) en dus sloeg ik het op, met het idee het later vandaag af te maken.
Tussendoor las ik bij Toaske een bijna identiek verhaal. Ik besloot mijn logje te laten staan in mijn archief. Ik ga het niet wissen, want mijn archief is een soort historisch overzicht voor de kinderen. Helaas horen daar ook nare dingen bij.
Dat gezegd hebbende, gaan we over tot wat vrolijkere dingen van de dag. Ik neem aan dat u allen in opperbeste stemming verkeert deze dagen, met het stijgende kwik in de thermometer. Jammer dat de tuin nog wat kaal ziet, maar ik zag gisteren al dat een aantal van mijn planten in de achtertuin aan het uitlopen zijn. Dat gaf een blij gevoel; nieuw leven is in aantocht.
Mijn middelste zoon sluit daar mooi bij aan met zijn spreekbeurt: ‘Jonkies van dieren’. Het is de tweede keer dat hij een spreekbeurt mag houden en hij is er maar druk mee. Heel zorgvuldig zoekt hij informatie bij elkaar en zit met de tong uit de mond te schrijven aan de tafel in de keuken. Samen zoeken we plaatjes op internet en knippen we een Okki van broertje aan gort, want hierin stond toevallig net een artikel over de geboorte van een geitje.
Ik verheug mij nu al weer op luie zondagmiddagen in de tuin. Het liefst met een glas gekoelde wijn en tapas. Meestal haal ik wat lekkere dingen bij mijn kaasboer; hij heeft een ruim assortiment Spaanse heerlijkheden. Of ik snaai bij de Albert Heijn even wat kant-en-klare lekkernijen mee. Vanaf deze zomer gaan we het anders doen. Eind mei gaan vriendin en ik een workshop doen. Een workshop tapas maken!
Op een zaterdagmiddag worden we ontvangen in een kookstudio hier in de omgeving. Bij aankomst krijgen we eerst een glaasje cava, zo belooft de website ons. Daarna gaan we aan de slag en leren we minitortilla’s, gevulde paddenstoelen en scheermessen a la plancha maken. En nog veel meer. De workshop duurt vier uur, dus we zullen ons de hele middag in Spaanse sferen begeven. Suena bien!
Houd u van buitenlands eten en zo ja, wat is dan uw favoriete hap(je)? |
|
|
|
Anders dan anders
Reis | Curaçao
|
16 Maart 2010 | 11:21:47
|
 Mensen in de wereld zijn heel verschillend. Dat vind ik het aantrekkelijke aan reizen: zien hoe andere mensen leven, hoe een ander land eruit ziet en kennis nemen van lokale gebruiken.
Wij Nederlanders zijn nogal direct, met beide benen op de grond en ons motto is over het algemeen: ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’.
In andere landen is het not done om zonder omwegen te zeggen wat je vind. Ik heb dat aan den lijve ondervonden toen ik op de Antillen woonde. Toen ik aan de man die de telefoon kwam aansluiten vroeg: ‘wanneer komt u terug?’, zei hij: ‘Morgen, mevrouw’. Antilianen zijn een enorm beleefd volk. Morgen is dan ook een ruim begrip: ik heb daar al eens eerder over geschreven. Na twee weken kwam de beste man terug.
Ook zoiets: verjaardagen. Gekregen cadeautjes, worden nog ingepakt weggelegd. Het wordt als onbeleefd gezien deze meteen open te maken. Dit heeft te maken met het gezichtsverlies dat de gever, of ontvanger zou kunnen lijden, als het cadeau niet in de smaak valt.
Surinamers zijn beleefde en vriendelijke mensen. Als u een bekende tegenkomt, zult u vaak begroet worden met: Fawaka, Fa yu tan of Faitan. ‘Hoe gaat het?’. Dit is vorm van beleefdheid, die niet de bedoeling heeft dat u er veel dieper op in gaat en meteen alles over uw gezondheid of leven vertelt. Dat u het weet.
In de jungle van Costa Rica waarschuwde onze gids ons dat wij in de problemen konden komen als wij zonder toestemming iemand fotografeerden. De mensen geloven er sterk in dat het maken van een foto iets van de ziel wegneemt.
Toen ik op Curaçao met mijn zoontje van toen tien maanden naar de kapper wilde, stak mijn hulp er een stokje voor. ‘Wist ik dan niet dat het ongeluk bracht, om voor het eerste jaar het haar te laten knippen?’. Ik ben de dag na zijn verjaardag gegaan.
Ik ben benieuwd of u weleens typische gebruiken of omgangsvormen in een land hebt ontdekt? Houdt u er rekening mee, of denkt u: ‘Ik ben een Hollander en dat blijf ik, ook al ben ik in een ander land?’.
|
|
|
|
Regeren tot over je graf
Persoonlijk | Niet in een rubriekje te vangen
|
15 Maart 2010 | 07:48:37
|
Dat het leven hier eindig is, heb ik al een paar keer van dichtbij meegemaakt. Ik kan niet beschrijven hoe het is om iemand die je na is, dood in een kist te zien liggen. Het proces van ziekte naar dood maar ook het ontbreken van een dergelijk proces, de dagen na het overlijden, de dag van de begrafenis en niet te vergeten de dagen er na.
Het is een beetje bizar, ten minste zo heb ik het beleefd. Zaken waarover je nooit zo hebt nagedacht, doe je ineens op een vrij natuurlijke manier. Je beslist mee over een rouwkaart, een kist, de bekleding ervan, de bloemen die erop komen, de indeling van de dag van afscheid.
Wat ik vooral een vreemde gewaarwording vond, is dat niemand het aan je ziet. Mensen op straat hebben geen idee wat jij die dag hebt doorgemaakt. Bij de supermarkt vraagt het meisje bij de kassa net als anders of je zegels wilt. En waarom ook niet. ‘Het leven gaat door’ wordt altijd gezegd, en dat is in de dagen rondom een overlijden heel duidelijk.
Ik herinner mij dat wij aan het waken waren bij mijn vader, en mijn mobiel af ging. Ik liep op mijn tenen bij het bed weg, fluisterde dat ik aan het waken was en dat ik even niet beschikbaar was. Nadat ik de vraag van een moeder of ik een kind mee kon nemen naar de voetbaltraining met nee had beantwoord, zette ik hem uit en keerde terug in mijn eigen wereld. Een wereld van dat moment, van die dagen. Compleet anders dan hoe mijn wereld er normaal gesproken uit ziet.
Ik vraag me weleens af hoe het zal zijn als je zelf in bed ligt en je naasten om je heen zitten. Waken. Waakzaam kijken of je borstkas nog op en neer gaat. Met gespitste oren luisteren naar het ritme van je ademhaling. Kijken naar je, met ogen vol tranen of ogen vol medelijden. Hoe zou je je dan voelen? Voel je je dan heel geliefd of juist heel triest? Zou ik vrede hebben met het hemelen of niet? Misschien lig ik wel nooit in een bed maar kom ik op een heel andere manier aan mijn laatste uur.
Is het juist mooi en fijn als mensen uitspreken hoe ze hun afscheid zouden willen hebben? Is het naar om over kisten en kaarten te praten terwijl je nog leeft? Of is dat juist handig en goed? Weet u al wat u zou willen op die dag? Qua muziek of de manier waarop? Of vertrouwt u degene die u liefhebben, dat zij ‘in uw geest’ zullen handelen en niet met veldboeketten komen terwijl u juist van witte lelies hield?
Klik: http://www.youtube.com/watch?v=AtHXM6v59JI
|
|
|
|
Door krijgt alles voor niks
Kletskoek | Door schrijft maar wat
|
14 Maart 2010 | 16:04:10
|
Afgelopen woensdagochtend ging ik even naar de stad. Zoals zo vaak op mijn vrije dag. Nietsvermoedend liep ik een net geopende winkel binnen. Ik vond een kek tuniekje en sloot aan in de rij voor de kassa. ‘Mevrouw, heeft u al een jeans uitgezocht?’ vroeg een verkoopster me, terwijl ze me op de schouder tikte. Ik zei dat ik alleen het tuniekje hoefde. ‘Ja, maar ja maar, u krijgt het gratis!’ riep ze enthousiast. Bij het woord gratis spits ik altijd mijn oortjes. ‘Gratis?’ zei ik verbaasd. ‘Als in: voor noppes?’. Ze knikte instemmend. Ik behoorde tot de eerste vijftig klanten. Ik zocht mijn maat tussen de enorme stapel spijkerbroeken op de tafel en rekende met een grijns het tuniekje af en liet het, samen met de broek, in mijn tas glijden.
Even later was ik op de markt. Bij mijn favoriete fruitman kocht ik appels, sinaasappels, mandarijntjes en peren. Het bleek dat de bananen uitverkocht waren. Dat vond mijn fruitboer zelf ook raar: ‘Het leek wel of ineens iedereen heel veel bananen wilde deze week!’ deelde hij zijn verbazing met mij. Ik mompelde wat over een bananenrepubliek en toen deed de aardige fruitboer mij spontaan een ananas cadeau. ‘Voor jou, omdat ik geen bananen heb vandaag’.
Bij de ETOS kocht ik een nieuw flesje dagcrème. Het meisje bij de kassa wees me op de actie: 3 producten van het merk van mijn smeersel, waarbij je er 1 gratis krijgt. Ik kreeg het gevoel dat ik een soort van Lucky Day had of zo. Bijna had ik een staatslot gekocht.
Gisterenavond hadden wij een heerlijk etentje. Vrienden W en Y trakteerden. Waarom, dat is een lang verhaal. Maar we hadden, zoals het vrienden betaamd, een handje uitgestoken toen vriendin een ongelukje met nare gevolgen had gehad. Wij riepen nog dat het niet nodig was, dat we het heel normaal vonden en dat wij weten dat wij ook altijd op hen kunnen rekenen. Maar nee, we gingen uit eten. En hoe!
En weet u wat ik, als klap op de vuurpijl, ook nog gratis kreeg? Een brakke kop van het wijnarrangement, dat bij het diner hoordeJ
|
|
|
|
Dançando Lambada
Sport/Danssport | De sportiviteit van Door
|
12 Maart 2010 | 23:04:38
|
 Klikt u eerst even op hier om in de stemming van dit logje te komen.
Die Zumba lessen, die vind ik dus helemaal geweldig. Vriendin Y en ik worden er uiterst vrolijk van. Nu zijn wij meestal wel ons vrolijke zelf, maar de avondjes dat we staan te schudden met onze billen, vinden we beiden heerlijk.
Gisterenavond swingden we weer op Caribische klanken. Het is toch jammer dat we Europese heupen hebben, die zitten lang niet zo los als Zuid Amerikaanse of Afrikaanse heupen. Ik vind dat echt een tekortkoming in mijn gestel.
Echter, oefening baart kunst, zo hebben wij gemerkt. De eerste paar lessen schoten wij vooral in de lach bij het buikdansachtige tafereel, maar nu kunnen wij onze konten alle kanten op laten bewegen. Daarmee schudden we alle stress van ons af. Eventueel ook nog wat kilo’s, in het meest gunstige scenario.
We dansen salsa (van oorsprong een Cubaanse dans), de meest sensuele dans van alle Latijns-Amerikaanse dansen. Wij doen dit natuurlijk als een soort work-out, dus er komt geen knappe Latino aan te pas, waardoor je aan dat sensuele weinig hebt natuurlijk.
Voorts dansen wij merengue, waarbij het tempo hoger ligt dan bij salsa. De pasjes zijn eenvoudiger, omdat je telkens 1,2 telt en bij salsa ga je door tot 8. Als ik het goed bijgehouden heb.
Vorige week en gisteren weer, twijfelde ik of ik onze instructrice moet attenderen op de tekst. Bijvoorbeeld: izquierda betekent links en derecha is rechts. De instructrice doet het telkens precies verkeerd om. ‘En naar links!’ roept ze dan al heupwiegend, terwijl ik duidelijk ‘Derecha!’ hoor zingen. In haar volgende functioneringsgesprek zou ze om een cursus Spaans moeten vragen.
Gisterenavond deden we voor het eerst de lambada, een van oorsprong Braziliaanse dans. De lambada die in één klap bekend werd door de clip van Kaoma, opgenomen in Porto Seguro in Bahia. Het was een kortstondige hype. Dat vind ik jammer, want het is heerlijke muziek die je doet denken aan zonovergoten oorden, vrolijke mensen en sensuele dansen. Noemt u mij een simpele ziel, maar dan vergeet ik even alle grote en kleine problemen om mij heen.
|
|
|
|
Een uitnodiging
Persoonlijk | Curaçao
|
12 Maart 2010 | 12:11:38
|
Gisteren zat er bij de post een kleine, witte enveloppe. Meestal kan ik uit het handschrift meteen opmaken van welke vriendin ik post heb. Wij zijn namelijk dol op kaartjes sturen naar elkaar. Maar op deze enveloppe zat een getypte adressticker. Bovendien was het niet alleen aan mij gericht, maar ook aan mijn betere helft.
Het bleek een uitnodiging te zijn voor een feestje van de collega van mijn echtgenoot. Een collega die ik niet ken, maar waar ik wat over weet. Niet omdat mijn lief een roddelkont is, verre van dat zelfs, maar omdat zij degene is die naar Curaçao gaat emigreren. Juist ja, waar wij ook hadden kunnen zitten.
Het was een vrolijke uitnodiging, waarin wel vier redenen voor een feestje werden genoemd: twee verjaardagen, de emigratie en als klap op de vuurpijl gaat het stel nog trouwen ook!
Even keerde ik terug in de tijd: in de nazomer van 1992, toen wij een uitnodiging naar onze familie, vrienden en collega’s stuurden. Wij gaven een afscheidsfeest in een grand café. Het was fantastisch en ook weer niet: lieve, ontroerende toespraken, een mooi lied en te gekke cadeaus, maar ook het besef dat we leuke mensen zouden missen. We gingen naar huis met een hangmat, een parasol, een cursus Papiamento, kilo’s drop, Hollandse klompen en heel veel mooie herinneringen aan het feest. Op het einde namen we afscheid en vriendin J en ik hebben allebei de foto, waarop we elkaar met uitgelopen mascara in de armen vallen, bewaard. We huilden tranen met tuiten!
Ik bedenk me hoe deze vrouw zich nu moet voelen: opwinding over het vertrek, uitkijken naar wat er komen gaat, hoe hun kleine kindje het zal beleven en of haar man zijn draai zal kunnen vinden. Haar baan is inmiddels rond, we hebben haar voorzien van alle informatie die ze wilde hebben. We hebben de naam doorgegeven van een bevriende makelaar op Curaçao, hopelijk kan hij wat voor hen betekenen. Ik voel bijna zelf weer de spanning van de laatste weken. Bij alles wat je doet, denken: dit doe ik nu voor het laatst, voordat ik vertrek. Het woord vertrek speelt telkens door je hoofd. En dan komt het moment dat je niets liever wilt dan in dat vliegtuig zitten. Alles is geregeld, van iedereen is afscheid genomen en dus is het tijd om te gaan.
Ik zie mezelf nog door het poortje lopen op Schiphol. Tranen prikten achter mijn ogen, maar ik had ook een bonzend hart van opwinding. We gingen! We gingen! Het werd een bijzondere fase in ons leven. Terwijl ik nadenk over een passend cadeau om mee te nemen naar dit feestje, hoop ik dat zij het net zo naar hun zin zullen hebben als wij, daar op dat zonnige eiland! Misschien moet ik de tip van een gastenverblijf nog even op het begeleidend kaartje zettenJ.
 |
|
|
|
|
|
